Να μας συγχωρείτε αλλά ως Κ.Ο. Ηλιούπολης του ΚΚΕ, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα στο Ilioupolisonline για την περίοδο των εκλογών, είμαστε αναγκασμένοι να ανεβάζουμε τις ανακοινώσεις και τις θέσεις μας με αυτή τη μέθοδο, δυό - δυό ή ακόμα και τρεις - τρεις. Μπορείτε βέβαια να επισκέπτεστε και τον ιστότοπο της Λαϊκής Συσπείρωσης www.lsilioupolis.wordpress.com
Ανακοίνωση πρώτη:
"Εργαλείο" για ποιόν οι ΜΚΟ;
Μερικά από τα βασικά ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν τους εργαζόμενους, τις εργατικές – λαϊκές οικογένειες, με αφορμή την υπόθεση της λεγόμενης Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης ΙΜΙ, στελέχη της οποίας διώκονται για αδικήματα που προκάλεσαν ζημιά εκατομμυρίων ευρώ στο Δημόσιο, σκόπιμα κρύβονται. Τι αναδεικνύεται από την πλειοψηφία των αστικών Μέσων Ενημέρωσης; Ποιος πολιτικός έχει την ευθύνη για τις χρηματοδοτήσεις, πόσα λεφτά φαγώθηκαν, ποιος τα έφαγε; Ναι, όλα αυτά πρέπει να έρθουν στο φως, να ολοκληρωθούν οι έρευνες, να αποδοθούν ευθύνες. Ομως, η υπόθεση δεν πρέπει να μείνει μόνο εκεί.
Το ερώτημα είναι σε ποιους είναι χρήσιμες οι λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Θυμίζουμε ότι, όταν πρωτοεμφανίστηκαν, διαφημίστηκαν ως εργαλεία «συμμετοχής», ως όργανα της «κοινωνίας των πολιτών», σε αντιπαράθεση με το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Εχουμε, λοιπόν, και λέμε. Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει στηρίξει και χρηματοδοτήσει, μέσω κοινοτικών πακέτων, ΜΚΟ, για να προπαγανδίσουν σάπιες αξίες και να υλοποιήσουν την αντιλαϊκή της πολιτική. Το ίδιο βεβαίως και οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Θυμίζουμε, από το πολύ πρόσφατο παρελθόν στη χώρα μας, ότι με νόμο ανατέθηκε σε ΜΚΟ η υλοποίηση προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας με 5μηνη απασχόληση σε δήμους για 625 ευρώ το μήνα, αξιοποιώντας την ανάγκη για μεροκάματο χιλιάδων ανέργων.
Θυμίζουμε, επίσης, ότι με τις ευλογίες δήμων, δημοτικών παρατάξεων και άλλων οργανώσεων που πρόσκεινται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, πολλές ΜΚΟ έχουν αναλάβει δράσεις Υγείας – Πρόνοιας όπως: Εμβολιασμοί παιδιών στη Νέα Ιωνία, «Βοήθεια στο Σπίτι», κ.ά. ως αποτέλεσμα της έλλειψης ή συρρίκνωσης και κατάργησης δομών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Και παίρνουν και κοινοτική επιδότηση γι’ αυτό…
Υπουργεία Εξωτερικών σε όλο τον κόσμο χρηματοδοτούν το έργο τέτοιων οργανώσεων, με πρόσχημα την ανθρωπιστική δράση, αλλά με πραγματικό στόχο να ανοιχτούν νέοι δρόμοι για το μπάσιμο πολυεθνικών σε τομείς της οικονομίας σε διάφορες χώρες. Δημιουργήθηκαν ΜΚΟ με αμιγώς πολιτικο-οικονομικές δραστηριότητες, που προσπάθησαν να διεισδύσουν σε ανατολικοευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, όπως το περίφημο «Ιδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας» του πολυεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος.
Βεβαίως, υπάρχουν και ΜΚΟ που δεν κατατάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες, αν και είναι εξαιρέσεις στον κανόνα.
Οι λεγόμενες ΜΚΟ αποτελούν χρήσιμα και ουσιαστικά εργαλεία στα χέρια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, στα χέρια των αστικών κυβερνήσεων. Πότε αξιοποιούνται για την προώθηση αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Πότε μπαίνουν μπροστά και στήνουν μηχανισμούς, για να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή πολιτική. Πότε εμφανίζονται σαν προστάτες του περιβάλλοντος από τη δράση των μονοπωλίων, αλλά τελικά αποκαλύπτονται ως βαλτοί του ενός ή του άλλου ανταγωνιστή. Και πότε είναι ένα από τα καλύτερα οχήματα ιμπεριαλιστικής διείσδυσης με το προσωπείο της ανθρωπιστικής βοήθειας. Είναι αναρίθμητες. Οπως γράφτηκε σε σελίδα στο διαδίκτυο: «Τις βρίσκεις παντού. Από την Εκκλησία έως τον ΣΥΡΙΖΑ…».
Ανακοίνωση δεύτερη:
Το Κυπριακό και οι αδιόρθωτοι…
Η διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος σύμφωνα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και των αστικών τάξεων και στις δύο κοινότητες του νησιού, που, όπως όλα δείχνουν, επιταχύνεται, έχει ανοίξει και είναι ευκαιρία να μετρηθεί από τους εργαζόμενους το τι λέει κάθε κόμμα. Αφορμή μάς δίνει άρθρο στη χτεσινή «Αυγή» του Π. Τριγάζη, υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζοντας ότι ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν αυτός που είπε το Δεκέμβρη του ’74 (μετά, δηλαδή, την τουρκική εισβολή και κατοχή) ότι «τάσεις σοβινιστικές παρωχημένων εποχών, ή οιασδήποτε φύσης προκαταλήψεις ούτε τους Ελληνοκύπριους, ούτε τους Τουρκοκύπριους ωφελούν (…)», σημειώνει με έμφαση ότι «κάποιοι υπερπατριώτες αγνοούν αυτή την δήλωση» και συνεχίζει «το δυσάρεστο όμως είναι ότι στο πρόσφατο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Ερογλου, για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αντιδρούν όχι μόνο οι ακραίοι εθνικιστές αλλά και δυνάμεις της Αριστεράς (κυρίως στην Ελλάδα, όχι στην Κύπρο). Πρόκειται για σοβαρό ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα, την ώρα που το ΑΚΕΛ και άλλες αριστερές δυνάμεις στην Κύπρο, στηρίζουν -όχι άκριτα, βεβαίως- τις συνομιλίες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στην Τουρκία (…)»
Στη συνέχεια, επικρίνει ότι «ορισμένοι έχουν φτάσει στο σημείο να ασκούν ισοπεδωτική κριτική στο κοινό ανακοινωθέν, να μιλούν για “νέο σχέδιο Ανάν“, λες και πρόκειται για το νέο σχέδιο λύσης και όχι για την αφετηρία της διαπραγμάτευσης».
Αδιόρθωτοι, λοιπόν, στην υπεράσπιση όχι του διεθνισμού, όπως λένε, αλλά του κοσμοπολιτισμού της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών ενώσεων.
Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «αφετηρία διαπραγμάτευσης», αποφεύγοντας τον «κάβο» να μπει στην ουσία του ανακοινωθέντος. Δηλαδή ότι προβλέπει στην ουσία λύση διχοτομική, κάτι που προκύπτει από την ύπαρξη «συνιστώντων κρατών», από τη σχέση τους με το ομοσπονδιακό σύνταγμα («τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, μακριά από επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση»), από τη μη αναφορά ότι το «ομόσπονδο» κράτος θα αποτελεί συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό είναι το κύριο ζήτημα, για το οποίο δεν είδαμε τίποτα στο συγκεκριμένο άρθρο, όπως και σε όλη την αρθρογραφία της «Αυγής» που συστηματικά εκθειάζει την πρωτοβουλία. Επίσης, δεν είδαμε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ να προβληματίζεται ότι αυτή η «λύση» επιδιώκεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή. Δεν τον αφορούν, φαίνεται, τα σχέδια του άξονα Ισραήλ – Ελλάδας – Κύπρου. Δεν τον ενδιαφέρει το εκφρασμένο ενδιαφέρον για το υπέδαφος της Κύπρου. Επίσης, αναφέρεται λες και το Κυπριακό είναι ασύνδετο από όλες τις άλλες εξελίξεις στην περιοχή της Μ. Ανατολής: Τις εξελίξεις στην Τουρκία, τον πόλεμο στη Συρία, την ένταση στο Λίβανο, τις εξελίξεις στο Παλαιστινιακό. Για το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι το μόνο πρόβλημα στην περιοχή είναι το Κυπριακό. Επίσης, φαίνεται ότι το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είδε ή δεν άκουσε για την κινητικότητα διάφορων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή ούτε για τις επισκέψεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ο αρθρογράφος, που εμφανίζεται υπέρμαχος της επαναπροσέγγισης και της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων, δεν μπορεί να κρύψει την προσήλωσή του στην ΕΕ. Φτάνει δε στο σημείο να λέει: «Δεν πρέπει να υποτιμάται το γεγονός ότι το ευρωπαϊκό πλαίσιο γεννάει πιέσεις, τις οποίες η Αγκυρα δεν μπορεί να παραβλέψει αν θέλει να συνεχιστεί η ενταξιακή της πορεία». Δηλαδή, καλλιεργεί συνειδητά αυταπάτες ότι δήθεν από την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα επωφεληθεί ο τουρκικός λαός, αλλά και ο λαός της Κύπρου. Περιττεύει να πούμε ότι και ο κυπριακός λαός με την ένταξη στην ΕΕ ωφελήθηκε τόσο, που δεν …ξέρει τι να την κάνει τόση ωφέλεια, όπως και όλοι οι λαοί που βιώνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, είτε οι χώρες τους είναι στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ είτε όχι. Πολύ περισσότερο που η Κύπρος εντάχθηκε στην ΕΕ με το «τυράκι» ότι θα λυθεί το κυπριακό ζήτημα, ενώ αποδείχτηκε το αντίθετο, ότι οι διακρατικές καπιταλιστικές συμμαχίες δεν μπορούν να διασφαλίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα σύνορα μιας χώρας.
Αντίθετα, το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η μη συμβολή της ΕΕ στην επίλυση του Κυπριακού είναι αποτέλεσμα «κοντόφθαλμων ηγεσιών» της που δεν «είναι σε θέση να αντιληφθούν τι θα σήμαινε η επανένωση της Κύπρου και πόσο ισχυρό παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει η ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στο πλαίσιο μιας ανεξάρτητης ομόσπονδης Κύπρου, στο κρισιμότατο σταυροδρόμι της Ανατολικής Μεσογείου». Δηλαδή, λες και δεν ξέρουν το συμφέρον τους οι ηγεσίες της ΕΕ και θα τους το δείξει ο Π. Τριγάζης. Λες και αν ήταν «ανοιχτομάτες», το Κυπριακό θα είχε λυθεί υπέρ του λαού (και από τις δύο κοινότητες) και δε θα ήταν ενταγμένο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, των ΗΠΑ, άλλων δυνάμεων για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων, των μονοπωλιακών ομίλων. Ξαφνικά θα υπήρχε ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο!!! Ο εξωραϊσμός του αντιδραστικού χαρακτήρα αυτής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ δε βοήθησε, αντίθετα έβλαψε, και το λαό της Κύπρου που σήμερα βρίσκεται σε χρεοκοπία.
Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, επικρίνοντας και την κυβέρνηση ότι δεν «αναλαμβάνει κάποια πρωτοβουλία στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο» επιμένει: «Η διπλωματία των πολιτών και των κινημάτων είναι το προνομιακό πεδίο δράσης για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της ειρήνης, αλλά υπάρχουν δυνατότητες παρέμβασης και στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς».
Τα λαϊκά κινήματα δεν μπορούν να αποτρέψουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς με «παρεμβάσεις σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς» οργανισμούς του καπιταλισμού, αλλά με πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου σε κάθε κράτος, με πάλη για έξοδο από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τις καπιταλιστικές διακρατικές ενώσεις. Αλλιώς είναι αυταπάτη ότι με διαβουλεύσεις ή με ορισμένες λαϊκές διαμαρτυρίες ή πολύ περισσότερο με μια κυβερνητική εναλλαγή, εντός όμως των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, είναι δυνατόν να αποτραπούν οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, να επιλυθούν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Και το Κυπριακό είναι μια περίπτωση που οι εργαζόμενοι, τα εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα μπορούν να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα. Συνεπής αλληλεγγύη στους εργαζόμενους όλης της Κύπρου σημαίνει να ανοίγει ο δρόμος για αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία. Γι’ αυτήν την προοπτική δίνει όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ.
