Πούλα! Πούλα!
Όπως ίσως θυμάστε, η επικοινωνία μας ξεκίνησε μ’ ένα μάλλον απαισίοδοξο κείμενό μου με τον τίτλο «Τοπική Αυτοδιοίκηση, μια βολική αυταπάτη;» Επειδή, παρά το ότι είμαι μια περπατημένη νέα γυναίκα, κατά βάθος παραμένω μια αθεράπευτα ρομαντική παιδίσκη – όπως νομίζω όλες μας – γιαυτό υποκύπτω στον πειρασμό να κλείσω τη μικρή μου προεκλογική οδύσσεια μ’ ενα μελαγχολικό κείμενο, σφραγισμένο μ’ ένα φιλί και ραντισμένο με το L’eau d’ Issey του Μiyake.
[Φυσικά, θα είμαι μαζί σας και με οδηγίες για το δεύτερο γύρο (Εμ, τί ; Έτσι θα σας άφηνα;)]
Ξέρετε ασφαλώς – φαίνεται άλλωστε και από το μεστό πολιτικό μου λόγο – ότι είμαι μιας κάποιας... ωριμότητας! Όμως, με το θάρρος της γνωριμίας μας, πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι σε κάθε προεκλογική περίοδο τρέφω την ελπίδα ότι αυτή θα είναι μια γόνιμη περίοδος πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων. Και κάθε φορά η ελπίδα μου αδυνατίζει και ...ψοφά σαν το τσιμπουριασμένο κοπρόσκυλο έξω από τις φωταγωγημένες παράγκες των υποψηφίων και κάτω από τις απλωμένες μπουγάδες με τις αφίσσες. Πού και πού μάλιστα, βρίσκεται και κανένας... ξαναμμένος και της τραβάει και καμμιά κλωτσιά για να την αποτελειώσει μια ώρα αρχύτερα.
Αυτή τη φορά, έκανα ένα – καθόλου ελπιδοφόρο, πιστέψτε με – παραλληλισμό : Χρηματιστήριο και εκλογές, εκλογές και Χρηματιστήριο. Και εξηγούμαι :
Ξέρετε ίσως το ανέκδοτο ότι μέσα από τα ερείπια της Ρικομέξ ακούστηκε μια φωνή εγκλωβισμένου να λέει στο κινητό «Πούλα! Πούλα! Έπεσε η Ρικομεξ!». Διαλέγω αυτό το δείγμα black humor, το οποίο δηλώνει πως πέριξ και εντός του Χρηματιστηρίου φύονται «επενδυτές» - τζογαδόροι, οι οποίοι πρωτίστως ενδιαφέρονται (αν δε διασπείρουν οι ίδιοι) για τις φήμες γύρω από τις μετοχές και για το πώς αυτές θα επηρεάσουν τους άλλους «επενδυτές» - τζογαδόρους (την λεγόμενη και «αγορά» , κατ’ ευφημισμόν).
Ουδείς εξ αυτών των «οικονομικών παραγόντων» ενδιαφέρεται για την πραγματική αξία του «χαρτιού» του, για την πραγματική αξία που έχει η εταιρεία που εξέδωσε τη μετοχή, στον κόσμο της πραγματικής οικονομιάς, στην πραγματική ζωή.
Μη σας φανεί παράξενο, αλλά βρίσκω μια θλιβερή αναλογία σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, στις συζητήσεις όλων των ενδιαφερομένων (Γιατί μη νομίζετε : Χώνω συχνά την υπέρλαμπρη κουπ των στιλπνών μαλλιών μου, στα πηγαδάκια των απλών ανθρώπων και ακούω τις συζητήσεις τους...)
Ελάχιστοι μιλούν για τα προβλήματα, ελάχιστοι ανταλλάσσουν απόψεις. Με συντριβή που απειλεί να καταστρέψει το τελευταίο μου μπότοξ, διαπιστώνω ότι υπό συνθήκες πλήρους περιχαράκωσης, η προεκλογική ζύμωση δεν έχει ως αντικείμενο τα προβλήματα της Ηλιούπολης (λ.χ. δεν ακούστηκαν νέες απόψεις για το Χαλικάκη, για τους σχεδιαζόμενους αυτοκινητόδρομους, για το κυκλοφοριακό, τη δημόσια περιουσία ή τη στάθμευση) Οι μόνες αναφορές στα μικρά και μεγάλα ζητήματα της πόλης έγιναν με επιγραμματικό (και πολλές φορές ταυτόσημο) τρόπο στα προγράμματα των συνδυασμών – αναφορά που περισσότερο μου θυμίζει διεκπεραίωση παρά ουσιαστική πολιτική γονιμοποίηση.
Και για να θυμηθούμε τον παραλληλισμό με το χρηματιστήριο, οι πραγματική αξία της πολιτικής, η αντανάκλαση της πραγματικής ζωής, για άλλη μια φορά αγνοήθηκε, όπως στο παράδειγμα με τις μετοχές, αγνοήθηκε η πραγματική αξία της εταιρείας και προκρίθηκε η αγοραία και πρόσκαιρη αξία του «χαρτιού». Και προσέξτε κι αυτό: Δεν αγνοήθηκε από τους κομματικούς μηχανισμούς. Αυτοί κουτσά στραβά το καθήκον τους το έκαναν. Αγνοήθηκε προκλητικά και αυτοκαταστροφικά από τον ίδιο τον κόσμο. Το εκμαυλισμένο ποίμνιο των υποψηφίων απέστρεψε το πρόσωπό του από τα ζέοντα προβλήματα και ασχολήθηκε με το reality και τα κουτσομπολιά των εκλογών. Ασχολήθηκε με το «ποιός θα βγεί» και όχι με το «τί θα κάνει». Κι οι κομματικοί μηχανισμοί, άλλο που δεν ήθελαν...
Και τί είδαμε;
Μεταφορά φημών, κουτσομπολιά και «εκτιμήσεις», αν ο Βαλασσόπουλος θα φάει τον Πανταζόπουλο και το αντίστροφο, Αν θα κόψει ψήφους ο Πατσαβός από τον Κοκοτίνη, τί θα ψηφίσουν οι εκτός β’ γύρου και αν η Πίκουλα κόβει ψήφους από τον Αναγνώστου. Πιο πολύ φαιά ουσία θα καταναλωθεί το βράδι του Σαββάτου σε σενάρια γύρω από τα κακοτυπωμένα ψηφοδέλτια του... τάδε, παρά για όλα μαζί τα προβλήματα που γράφει το πρόγραμμα αυτού που θα ψηφίσουμε.
Και τα πραγματικά προβλήματα της πόλης, της κοινωνίας, της χώρας, πώς θα λυθούν; Μα, φυσικά... δι’ αντιπροσώπου!
Αφού ποντάρουμε στα χρυσά άλογα και τις λίγες μας οικονομίες, θα δώσουμε στο νικητή «τζόκεϊ" και την εν λευκώ εξουσιοδότηση να τα διαχειριστεί για λογαριασμό μας. Εμείς επιστρέφουμε στην τηλεόρασή μας, ως τις άλλες εκλογές που θα πυκνώσουμε και πάλι τις κερκίδες...
Hasta la vista, babies!
