σκέψεις και συναισθήματα μαθητών του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης, με αφορμή μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης
Μικρή μου Γάζα,

θέλω τόσα πολλά να σου πω, μα δεν υπάρχουν λέξεις. Μακάρι να έβρισκα εκείνη τη μαγική γλώσσα, που οι λέξεις της θα γιάτρευαν μονομιάς τις πληγές σου, τον πόνο σου, την απόγνωσή σου! Μα τέτοια γλώσσα δεν υπάρχει. Αποφάσισα, λοιπόν, να σου μιλήσω με τη γλώσσα της καρδιάς. Αυτή, έτσι κι αλλιώς, πάντα τα καταφέρνει και γλυκαίνει τον πόνο, όσο αυτό είναι δυνατόν.

Ξέρω ότι είσαι σε απόγνωση, πολιορκημένη τόσα χρόνια από το Ισραήλ, αποκομμένη και απομονωμένη από την υπόλοιπη Παλαιστίνη και τον άλλο κόσμο. Βομβαρδισμένη, τρομοκρατημένη, βαθιά πληγωμένη από το φυλετικό εθνικισμό, το θρησκευτικό φανατισμό, τα πολιτικά συμφέροντα και τις σκοπιμότητες. Ζεις τον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα του Ισραήλ, βλέπεις τα παιδιά σου να αφανίζονται, και, ταυτόχρονα, βιώνεις τις συνέπειες της ενδοπαλαιστινιακής διαμάχης και της κατάχρησης εξουσίας. Και όμως, αντιστέκεσαι και ελπίζεις….

Μικρή μου Γάζα,

η αλληλεγγύη, λένε, είναι το όπλο των λαών! Θέλω να σου πω, ότι εδώ στη Μεσογειακή γειτονιά μας, στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στην Ηλιούπολη υπάρχει ένα σχολείο, υπάρχουν παιδιά με τους δασκάλους τους, που σε αγαπάνε πολύ και προσπαθούν, με όσες δυνάμεις έχουν, να μιλήσουν στον κόσμο για σένα και για ολόκληρη την Παλαιστίνη και να σε υποστηρίξουν.

Άκου τις φωνές των μαθητών μου, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που τους πλημμύρισαν, αφού διάβασαν και παρουσίασαν τους μονολόγους που έγραψαν οι συνομήλικοί τους Παλαιστίνιοι μαθητές*. Είμαι σίγουρη πως τα λόγια τους θα διασχίσουν τη Μεσόγειο, θα σπάσουν τον αποκλεισμό, θα αγγίξουν γλυκά τις ακτές σου και θα αναζητήσουν το δρόμο για να φτάσουν στις πληγωμένες καρδιές των παιδιών σου.

Χρωστάω χάρη στους μαθητές μου, γιατί με την αφοσίωσή τους σε μια αυθόρμητη πρωτοβουλία αλληλεγγύης στο λαό σου και με την έκρηξη συγκινήσεων και συναισθημάτων που βίωσαν οι ίδιοι και προκάλεσαν σε όλους εμάς, με έχουν κάνει την πιο ευτυχισμένη καθηγήτρια του κόσμου όλου.

Άκου λοιπόν , τι έχουν να σου πουν…

Ευγενία Σιούτη
καθηγήτρια 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης

Ένα συναίσθημα για σένα
Τι περίεργο συναίσθημα είναι αυτό που νιώθω. Τι πρωτόγνωρο, πόσο έντονο και συνάμα γνωστό. Και πώς να μην είναι γνωστό όταν όλα τα ειδησεογραφικά δελτία μιλούν για την Παλαιστίνη.
Από μικρός όταν ήμουν έπαιζα πόλεμο με τους φίλους μου, χωρίς να γνωρίζω την αληθινή
έννοια του πολέμου, δηλαδή τον πόνο, τη λύπη, τα δάκρυα, τη φτώχεια, τα έρημα παιδιά,
τη χαμένη πατρίδα, το θάνατο…
Έπαιζα για να νικήσω. Τι φιλόδοξος…
Έπαιζα για να είμαι ο αρχηγός. Τι αλαζόνας…
Έπαιζα πόλεμο γιατί έτσι με έμαθαν, φέρνοντας μου δώρα, όπλα και σφαίρες πλαστικές.
Τι άμυαλος…

Όμως τώρα τα όπλα και οι σφαίρες δεν είναι πλαστικές. Ο φίλος που πέφτει κάτω δεν ξανασηκώνεται γελώντας, μόνο ο πόλεμος συνεχίζει..Τώρα ξέρω, τώρα γνωρίζω και βλέπω τον πόνο των παιδιών της Γάζας. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ, μπορεί κάποτε να είμαι εγώ, μπορεί κάποτε να είσαι εσύ. Δε θέλω να είσαι εσύ, δε θέλω να είμαι εγώ, δε θέλω να είναι τα παιδιά της Γάζας. Λυπάμαι, θυμώνω και συλλογιέμαι πως δεν υπάρχει λογική. Υπάρχουν μόνο πολιτικά συμφέροντα που θέλουν την Παλαιστίνη υπό κατοχή.

Όμως εγώ είμαι παιδί και θέλω ειρήνη και αγάπη για να ζήσω. Δε θέλω πόλεμο και φρίκη, δε θέλω μάτια παιδικά γεμάτα θλίψη και πόνο. Δε θέλω ποτέ ξανά φοβισμένα παιδιά, παιδιά “καμικάζι”, παιδιά “αγγέλους”. Θέλω τον Τάρεκ και τη Φάτιμα ζωντανούς, ελεύθερους και χαρούμενους.

Μπορεί να σε κούρασα, ίσως και να σε στεναχώρησα, αλλά θα ήθελα να σου πω, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου, να σου φωνάξω με όλη τη δύναμη της φωνής μου, πως πέρα από τον πόνο και τη φωτιά, θα χαράξει σύντομα η αυγή της ειρήνης σας.

Μη ξεχνάς να ελπίζεις για το μέλλον, ακόμα και αν έχει χαθεί το παρόν, φίλε Τάρεκ, φίλη Φάτιμα.

Παναγιώτης Χαρασανάκης
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

Νιώθω πως η Γάζα, αλλά και ολόκληρη η Παλαιστίνη είναι ένα κομμάτι γης που ο θεός δεν το βλέπει, ή μάλλον δεν θέλει να το δει. Γιατί αν το έβλεπε, θα σταματούσε τους πολέμους και θα φρόντιζε όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν σπαταλήσει όλη τους την παιδική ηλικία προσπαθώντας να επιβιώσουν σε ένα κομμάτι γης που τους στρίμωξαν, αφού τους πήραν τον τόπο τους.

Στις αναπτυγμένες χώρες τα παιδιά έχουμε τα πάντα, οτιδήποτε και αν ζητήσουμε… Όμως, ώρες-ώρες δεν τα εκτιμούμε και ζητάμε περισσότερα. Μόνο και μόνο επειδή το κράτος μας, η πατρίδα μας, δεν βομβαρδίζεται καθημερινά. Οι γονείς μας προσπαθούν να μας προστατεύσουν από κακές συνήθειες όπως το κάπνισμα, τα ναρκωτικά και άλλα που θεωρούν επιβλαβή για μας. Θα μπορούσαν όμως να μας προστατεύσουν από μία βόμβα ή από τον ίδιο το θάνατο; Τι μπορεί να πει ένα παιδί ή ένας γονιός που ζει στη Γάζα; Μπροστά στο πολύτιμο δώρο της ζωής που έδωσε ο θεός στους ανθρώπους, οι δικές μας ανησυχίες και τα προβλήματα μας είναι ασήμαντα. Εκείνοι δεν ξέρουν εάν θα ξυπνήσουν την επόμενη μέρα ή αν θα αντικρύσουν συγγενείς και φίλους.

Τι μπορείς να πεις για αυτά τα παιδιά; Είναι ήρωες! Είναι αγνές και αθώες καρδούλες που τρέμουν λόγω του πολέμου. Παρ’ όλα αυτά, οι κοινωνικές συνθήκες τα ανάγκασαν να ωριμάσουν και να γίνουν ενήλικες απότομα, χωρίς να τα ρωτήσει κανείς τι θέλουν ή αν είναι έτοιμα. Ούτε το μικρότερο κύτταρο της καρδιάς ενός ανθρώπου που ζει στην Ευρώπη δεν μπορεί να νιώσει ή να καταλάβει στο ελάχιστο, αυτά που νιώθουν αυτά τα παιδιά. Τα μάτια μου, ίσως και σε όλη μου τη ζωή δεν θα αντικρύσουν τόσο τρομερά πράγματα, όσα αντικρίζουν αυτά τα παιδιά κάθε μέρα.

Ξέρετε κάτι; Από τότε που διάβασα τα λόγια της Ράουαντ, ο ύπνος κάθε βράδυ παίρνει από τα μάτια μου λίτρα δακρύων. Δεν μπορώ να καταλάβω, πως γίνεται οι πολιτικοί να βάζουν πάνω από χιλιάδες τρυφερές ζωές τα συμφέροντά τους; Γιατί να μη μπορούν και εκείνα να χαρούν την αγάπη, τη φροντίδα και την ασφάλεια που χαίρομαι εγώ καθημερινά; Επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει κάποιος άλλος να κατοικήσει στην πατρίδα τους; Και να έχουν και την απαίτηση να μην αντιδράσουν; Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί; Γιατί να μη μπορούν να βγαίνουν ξέγνοιαστα βόλτες με τους φίλους τους, όπως βγαίνω εγώ; Σε άλλο πλανήτη ζούνε; Ή μήπως στα βάθη της κόλασης;

Ειλικρινά, πιστεύω πως το μόνο που χρειάζονται αυτά τα παιδιά είναι μια ζεστή αγκαλιά, η οποία θα τους προσφέρει το αίσθημα της ασφάλειας. Μακάρι η αγκαλιά μου να ήταν τόσο μεγάλη και ζεστή, που να χωρούσε όλο τον πληθυσμό της Παλαιστίνης που κρυώνει ή πεινάει, μετά τον πόλεμο. Ακόμη, όλους εκείνους που έκλαψαν, πληγώθηκαν, πόνεσαν, για κάθε πετραδάκι της Γάζας και της Παλαιστίνης. Αλλά και εκείνους που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Όμως, πόσο πόνο και φόβο μπορούν να αντέξουν πια;

Αναρωτιέμαι… Τι έχουν κάνει αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή, στο θεό και στη μοίρα και τιμωρούνται έτσι; Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό που περνάνε! Δεν γίνεται να μην έχουν ευκαιρίες για όνειρα, καριέρα και οικογένεια οι Παλαιστίνιοι! Κάθε μέρα σκέφτομαι, πώς θα είναι η ζωή μου μετά από δέκα, είκοσι χρόνια. Τα παιδιά της Γάζας δεν έχουν δικαίωμα να το κάνουν αυτό. Εκείνα δεν ξέρουν, αν θα ζουν και πώς θα είναι τα πράγματα στον τόπο τους. Κοιμούνται σε σχολεία, χωρίς ηλεκτρισμό, κρεβάτι, σκεπάσματα, θέρμανση ή νερό, πράγματα που εμείς τα θεωρούμε δεδομένα.

Πιστεύω πως τα αισθήματα του λαού της Παλαιστίνης δε φυλακίζονται μέσα σε τείχη. Πετάνε με τα φτερά των ονείρων και ριζώνουν βαθιά μέσα στις πύρινες ψυχές τους, που διψούν για ελευθερία.

Μαρία Βλάχου
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Αν κανείς διάβαζε τους μονολόγους των παιδιών της Γάζας θα μπορούσε να νιώσει τον πόνο, τη θλίψη και την αγανάκτηση των παιδιών αυτών. Θα μπoρούσε να συνειδητοποιήσει ότι πράγματα δεδομένα για εκείνον όπως η στέγη, το νερό, το φαγητό είναι από τα πιο τρελά όνειρα των κατοίκων της Παλαιστίνης. Θα μπορούσε να καταλάβει ότι ενώ εκείνος κάθεται ήσυχος στο σπίτι του με την οικογένειά του νιώθοντας ασφάλεια, σε ένα άλλο μέρος του κόσμου εκατοντάδες ή ίσως και χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά επειδή προσπαθούν να ανακτήσουν τη γη που τους ανήκε πριν από μερικά χρόνια… Στις μέρες μας κυριαρχεί ο ατομισμός.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπο και κάνουν ό,τι μπορούν για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα και τις υποτιθέμενες “ανάγκες” τους. Μάλιστα επειδή κάποιοι έχουν αποκτήσει μια εξουσία πάνω στους άλλους, την εκμεταλλεύονται και κάνουν τους πιο “αδύναμους” ανθρώπους να υποφέρουν με τη δικαιολογία: “Όλα γίνονται με απώτερο σκοπό το κοινό καλό”! Σε αυτούς τους “αδύναμους” ανθρώπους ανήκουν και οι κάτοικοι της Γάζας.

Μέσα σε περίπου 70 χρόνια, η Παλαιστίνη καταπατήθηκε από το Ισραήλ, χωρίστηκε, και σήμερα η μόνη περιοχή που έχει “επιβιώσει” είναι η λωρίδα της Γάζας. Στην περιοχή αυτή βρίσκονται 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι. 1,5 εκατομμύριο ζωές να απειλούνται κάθε μέρα. Και κυριότερα θύματα είναι τα παιδιά... Σε καθημερινή βάση, οι Ισραηλινοί στρατιωτικοί απειλούν με το όπλο όποιο παιδί σταθεί στο δρόμο τους... Να αφαιρείς τη ζωή ενός παιδιού... Να χάνεται άδικα μία ψυχή που μεγαλώνοντας θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο... Τι είδους άνθρωπος θα είχε το κουράγιο να στρέψει το όπλο του σε ένα μικρό παιδί και να πατήσει τη σκανδάλη; Τι είδους άνθρωπος θα είχε τη συνείδησή του καθαρή έχοντας κάνει κάτι τέτοιο; Πόσο σκληρή και κρύα πρέπει να είναι η καρδιά ενός ανθρώπου που, ενώ έχει σκοτώσει εν ψυχρώ ένα άοπλο και ανυπεράσπιστο παιδί, μπορεί να κοιμάται ήσυχα τη νύχτα;

Τα παιδιά της Γάζας είναι εκείνα τα οποία ζουν τον πόλεμο εντονότερα από όλους τους κατοίκους της. Οι συνθήκες που επικρατούν, τα αναγκάζουν να ενηλικιωθούν πριν την κατάλληλη στιγμή, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να απολαύσουν την πιο αγνή και τρυφερή ηλικία της ζωής τους, την παιδική. Αναλαμβάνουν ευθύνες που απαιτούν σωματική, νοητική και ψυχική ωριμότητα, πράγματα που είναι φυσικό να μη διαθέτει ένα παιδί που δεν έχει τελειώσει ακόμα το σχολείο! Καθημερινά βλέπουν γνωστούς, φίλους και συγγενείς να γίνονται Μάρτυρες... Για ποιον δεν θα ήταν ψυχοφθόρο ένα τέτοιο θέαμα; Οι τραυματικές εμπειρίες πού βιώνουν, τους δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα που θα επηρεάσουν τη ζωή τους ως ενήλικες και θα τους “στοιχειώνουν” για πολύ καιρό…

Η εμπειρία που έζησα κατά την προετοιμασία της εκδήλωσης για τη Γάζα. μου δίδαξε ότι πρέπει να μάθω να εκτιμώ όλα όσα μου έχουν δοθεί μέχρι σήμερα: το σπίτι, το φαγητό και πάνω απ’ όλα την αγάπη και την ασφάλεια της οικογένειάς μου. Επίσης κατάλαβα ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων που έχω γύρω μου άτομα που νοιάζονται για μένα και θα με βοηθήσουν να συνεχίσω στη ζωή μου. Όμως με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι θα πρέπει να ορθώσω το ανάστημά μου και τη φωνή μου ενάντια στην αδικία και να κραυγάσω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου “Φτάνει πια! Σταματήστε! Οι ανθρώπινες ζωές δεν μετριούνται με βάση τα συμφέροντα”. Ο κόσμος δεν πρέπει να έχει σύνορα και τείχη. Δεν πρέπει να υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι. Πρέπει μόνο να υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Πέμυ Κόκκινου
μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου

Οι Ισραηλινοί πρέπει να καταλάβουν ότι όταν αυτοί γιορτάζουν τα χρόνια ίδρυσης του κράτους τους, κάποιοι άλλοι άνθρωποι που λέγονται Παλαιστίνιοι κλαίνε τα τόσα χρόνια που είναι υπό την κατοχή του Ισραήλ και χάνουν καθημερινά τους δικούς τους ανθρώπους. Εγώ προσωπικά αισθάνομαι θυμό και οργή για το κράτος που λέγεται Ισραήλ.

Όταν οι πρωθυπουργοί ή ότι άλλο τέλος πάντων είναι οι ισχυροί αυτού του κόσμου, δίνουν τα χέρια, αμέσως εκείνη τη στιγμή κανονίζουν και το θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων, ανθρώπων που σε κανέναν δεν έκαναν κακό, κανένα κράτος δεν πείραξαν και ζούσαν τη ζωή τους εκεί για χιλιάδες χρόνια. Κάποιοι θα έπρεπε να ντρέπονται για αυτά που κάνουν στην Παλαιστίνη.

Σκέφτομαι συνέχεια τους ανθρώπους της Παλαιστίνης, τα παιδιά που έκλαιγαν καθημερινά, γιατί πέθαιναν τα αδέρφια τους, οι γονείς τους, οι φίλοι τους και οι συγγενείς τους. Επίσης, σκέφτομαι τα όνειρα αυτών των παιδιών που έκαναν τόσα χρόνια και θα συνεχίζουν να κάνουν, γιατί ευτυχώς δεν έχασαν και ούτε θα χάσουν την ελπίδα για τη ζωή. Θα πρέπει να συνεχίσουν ενωμένοι όσοι κι αν είναι και να γκρεμίσουν την απαίσια κατοχή του Ισραήλ.

Εγώ πιστεύω και θα πιστεύω ότι κάποια μέρα αυτοί οι άνθρωποι θα απελευθερωθούν και πραγματικά δε θα χάσω καμιά ελπίδα για αυτά τα παιδιά και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που μένουν εκεί.

(και η συνέχεια, μετά από μία μέρα …)

Από τότε που διάβασα το μονόλογο του Άνας με πλημμύρισαν πολλές θλιβερές αλλά συγχρόνως και θυμωμένες σκέψεις, για τα παιδιά της Γάζας.

Δε μπορώ να σκέφτομαι τα παιδιά εκείνου του ταλαιπωρημένου λαού να καταστρέφονται μέρα τη μέρα, σωματικά αλλά και ψυχικά, να χάνουν τις ζωές τους έτσι άδικα, επειδή κάποιοι ηγέτες ήθελαν να τιμωρήσουν και να καταστρέψουν μια περιοχή που λέγεται Γάζα. Δε σκέφτονται τα αθώα παιδιά που έχουν όνειρα για το μέλλον; Δε μπορεί κανένας να τους τα στερήσει ρίχνοντας μία βόμβα στο σπίτι τους και να βλέπουν τα παιδιά με τα ίδια τα μάτια τους να σκοτώνονται οι γονείς τους, να βλέπουν τα αδέρφια τους να χαροπαλεύουν και, τέλος, να βλέπουν τον τόπο τους να διαλύεται μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό όλο και περισσότερο.

Είναι ντροπή να δημιουργούν τέτοια τραύματα, σωματικά και ψυχολογικά σε εκατοντάδες παιδιά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι δε χρειάζεται να έχουμε μόνο λεφτά και να είμαστε πλούσιοι, αλλά και όνειρα για το μέλλον, που σε αυτά τα παιδιά κάποιοι τα στέρησαν.

Αλλά ξέρετε κάτι; Μέσα τους υπάρχει και θα υπάρχει μια πολύ δυνατή φωτιά που λέγεται ΕΛΠΙΔΑ για τη ζωή, για τη χώρα τους και για ένα καλύτερο κόσμο.

Παναγιώτης Καραπάνος
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

Η ιστορία της Γάζας με συγκλόνισε πολύ και με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Η περιπέτεια που ζουν καθημερινά αυτοί οι άνθρωποι είναι αδιανόητη για μας. Φυσικά και δε μπορούμε να φανταστούμε ούτε το ένα τοις εκατό από τον πόνο που νιώθουν κάθε μέρα.

Η ζωή τους είναι ένα “παιχνίδι” θανάτου και οι άνθρωποι της Γάζας είναι τα θύματα αυτού του “παιχνιδιού”. Λύσεις υπάρχουν, όμως οι ισχυροί δε βοηθάνε, γιατί τότε δεν θα έχουν κέρδος… Είναι απίστευτο, τρελαίνομαι και μόνο στην ιδέα ότι σκοτώνουν για πετρέλαιο και πολλά χρήματα. Δηλαδή τα λεφτά αξίζουν περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή; Αναρωτιέμαι, τι ψυχή έχουν αυτοί οι άνθρωποι…

Ειλικρινά θέλω να συγχαρώ τους Παλαιστίνιους που παρ’ όλες αυτές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, προσπαθούν να κάνουν τη ζωή τους λίγο καλύτερη, κάνοντας παιδιά, ξέροντας ότι τα πάντα μπορεί να συμβούν ανά πάσα στιγμή, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί η ελπίδα δε χάνεται.

Πιστεύω ότι θα βρεθεί λύση για το πρόβλημά τους και επίσης πιστεύω ότι βοήθησα, έστω και λίγο αυτούς τους ανθρώπους, δίνοντάς τους κουράγιο αλλά και πείσμα να συνεχίσουν τη ζωή τους και τον αγώνα τους.

Βαγγέλης Σερλιδάκης
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

“Τι ν’ απαντήσεις στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..”. Ο Μοχάμετ, η Αλάα, ο Τάμερ, η Γιασμίν, η Φάτιμα. Αλλά ας μιλήσω καλύτερα στο Μοχάμετ, που τον γνώρισα βαθιά μέσα από το μονόλογό του, που μου έλαχε να διαβάσω στη σχολική εκδήλωση-αφιέρωμα για τη Γάζα.

Η πρώτη του φράση με σημάδεψε: “Γάζα, η ζεστή αγκαλιά και η πυρά της κόλασης”. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη γη, την πατρίδα, που την έχουν μεταμορφώσει σε κόλαση οι αντίπαλοι με τα πυρά τους. Και στη συνέχεια, αυτή η αντίθεση να γίνεται τρόπος ζωής, “παιχνίδι” με το θάνατο, μέρα και νύχτα, αρκεί να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τη γη των προγόνων τους. Λέει στον Μοχάμετ ο πατέρας του: “O άνθρωπος που εγκαταλείπει το σπίτι του χάνει την αξιοπρέπειά του”… και ο Μοχάμετ σκέφτεται πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, σκέφτεται πως δεν αξίζει τίποτα παραπάνω από τους άλλους. Δεν έχει δίκιο. Αξίζει για μένα και για όλους τους άλλους. Για όποιον ακούσει αυτά τα μηνύματα, αφήσει τη βολή του και θελήσει να προσφέρει, μ’ όποιο τρόπο μπορεί.

Στη Γάζα όπως λέει και η Γιασμίν δεν υπάρχει παιδική ηλικία, δεν υπάρχουν πραγματικά σχολεία, αφού έχουν καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς. Τα παιδιά διαβάζουν όπου βρουν.

Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω μόνη μου. Ξέρω όμως, ότι μαζί με άλλους θα έχω πολλή δύναμη και τη ζητώ και ελπίζω γι’ αυτή τη βοήθεια. Ελπίζω όλος ο κόσμος να ξυπνήσει μια μέρα και να βγάλει αυτούς τους ανθρώπους απ’ την κόλαση.

Ξανθίππη Σαπουντζή
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Παιδί σημαίνει να γελάς, να παίζεις, να χορεύεις, να τραγουδάς, να ζεις χωρίς έγνοιες και σκοτούρες. Παιδί σημαίνει να βιώνεις μια όμορφη καθημερινότητα, γεμάτη φροντίδα, στοργή, αγάπη. Τα περισσότερα παιδιά που γνωρίζω είναι παιδιά με όλη τη σημασία της λέξης. Ζουν ευτυχισμένα. Έχουν τους γονείς τους, τα παιχνίδια τους, τους φίλους τους, το σχολείο τους, το σπίτι τους, την οικογένειά τους.

Τα παιδιά της Γάζας όμως δεν έχουν παιδική ηλικία. Όταν κάποιος βλέπει καθημερινά ανθρώπους να σκοτώνονται, όταν κάποιος χάνει γνωστούς και φίλους, τότε αυτός δε μπορεί να χαρακτηριστεί παιδί, ακόμα και αν είναι μικρός σε ηλικία. Ο βουβός πόνος που κρύβει μέσα του τον κάνει να χάνει την παιδικότητά του. Είναι απίστευτα δύσκολο να καταφέρεις να παραμείνεις παιδί κάτω από τέτοιες συνθήκες, συνθήκες πολέμου, θανάτου, αδικίας.

Είναι πολύ, πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς τι στερούνται τα παιδιά στη Γάζα. Όταν έχεις ότι χρειάζεσαι, όταν ζεις μια ζωή χωρίς στερήσεις, είναι αδύνατον να καταλάβεις τι περνάνε τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα από αυτά που έχεις εσύ. Μόνο αν τα στερηθείς και εσύ, ίσως να αναλογιστείς τη θλιβερή τους ζωή, ζωή γεμάτη πόνο και αγωνία.

Πολλοί μπορεί να αναρωτιούνται: “Tι με νοιάζει εμένα τι κάνουν τα παιδιά στη Γάζα; Εγώ έχω το σπίτι μου, την οικογένειά μου, το φαγητό μου. Γιατί να προβληματίζομαι και να αναστατώνομαι για τη ζωή κάποιων ξένων;” Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι. Τα παιδιά στη Γάζα συμβολίζουν όλα τα παιδιά του κόσμου, τα παιδιά που ζουν τη στέρηση, τον πόλεμο, την ορφάνια, το θάνατο.

Διαβάζοντας τους μονολόγους των παιδιών της Γάζας, αυτό που μένει είναι η πίκρα, η απόγνωση, η θλίψη που νιώθουν. Ο λόγος τους είναι αγνός, ειλικρινής, έξω από συμφέροντα και πολιτικές. Αυτό είναι που αγγίζει τις καρδιές μας. Ένα παιδί συγκινείται από το γεγονός ότι έχει μπροστά του συνομηλίκους του που βιώνουν το πένθος και την αγωνία! Ένα παιδί είναι δύσκολο να πάρει θέση. Αρκεί που μπορεί να ταυτίσει την Παλαιστίνη ως ένα τόπο μαρτυρικό όπου η σκοπιμότητα και τα πολιτικά συμφέροντα φαίνεται να νικούν την ανθρωπιά, την ειρήνη, την ανθρώπινη συνύπαρξη.

Τελικά, δεν έχει τόση σημασία η ταυτότητα αυτού που σου στερεί κάποια πράγματα. Σημασία έχει τι υφίσταται το θύμα! Όποιος στερεί από ένα παιδί τη χαρά της ζωής, τότε αυτός, όποιος και να είναι, είναι υπόλογος απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα.

Η μοναξιά και το κρύο του πένθους ενός παιδιού μπορεί να μειωθεί όμως όταν ξέρει ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι εκεί έξω που το σκέφτονται και ότι η συμπόνια τους για αυτό είναι ειλικρινής και πηγάζει από γνήσιο ανθρωπιστικό συναίσθημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι απλά μια ευκαιριακή απόδειξη της ανθρωπιάς τους, ένα άλλοθι δηλαδή για διαφήμιση και δημοσιότητα.

Τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων, αναρωτιέμαι πώς μπορώ και εγώ να κάνω τα παιδιά της Γάζας να νιώσουν ότι τα νοιάζομαι πραγματικά. Άραγε το γράμμα αυτό, έχει τη δύναμη να το κάνει;

Ιωάννα Βαβελίδου
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Eίμαι ένα παιδί που ζει στην Ευρώπη και είναι λογικό να μη μπορώ να καταλάβω έστω και λίγο, τι συμβαίνει στη Γάζα και γενικότερα στον πόλεμο. Όμως κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μπορέσει η παιδική ψυχή μου να νιώσει και το παραμικρό από αυτά που νιώθουν εκείνα τα παιδιά. Είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ πώς ζουν μέσα στον πόλεμο οι άνθρωποι, γιατί εμείς εδώ έχουμε τα πάντα και ζητάμε πολύ περισσότερα, ενώ εκείνοι έχουν λίγα και χρειάζονται πολύ περισσότερα απ’ ότι ζητούν. Τα παιδιά στον πόλεμο πολλές φορές χάνουν τα πιο στενά τους πρόσωπα ή γίνονται τα ίδια μάρτυρες. Άλλα βλέπουν το θάνατο να περνά μπροστά απ’ τα μάτια τους χωρίς να μπορούν να του ξεφύγουν και άλλα τραυματίζονται.

Όλα τα παιδιά όμως τραυματίζονται πολύ πιο σοβαρά στην αθώα τους ψυχή, που δε μπορεί να καταλάβει τα συμφέροντα και τα μίση αυτών που τους πολεμούν. Αυτά τα τραύματα δεν κλείνουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Οι μονόλογοι που διαβάσαμε στην εκδήλωση-αφιέρωμα για τη Γάζα, εκφράζουν τα συναισθήματα, τον πόνο και το θυμό που νιώθουν αυτά τα παιδιά για τον πόλεμο καθώς και την ελπίδα που υπάρχει βαθιά μέσα τους. Τα παιδιά δεν παύουν να σκέφτονται και να ελπίζουν για μια κοινωνία χωρίς πολέμους και φτώχεια. Αντιστέκονται με τον τρόπο τους σ’ όλους αυτούς που υπολογίζουν μόνο τα συμφέροντά τους, πολιτικά και οικονομικά.

Όπως λέει και ο Άμτζαντ: “Προκειμένου να εξασφαλίσουν σημαντικές θέσεις και τα συμφέροντά τους, οι αρχηγοί και οι ισχυροί, διαπράττουν σφαγές και εγκλήματα, χωρίς να τους καίγεται καρφί, χωρίς να νιώθουν ενοχή ”. (Τα λόγια του παιδιού αυτού είναι συγκλονιστικά και νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω κάτι άλλο).

Υπάρχει κάτι ακόμα που με κάνει να αισθάνομαι πως ούτε ανθρωπιά υπάρχει, ούτε συμπόνια, ούτε και αλληλεγγύη σ’ αυτόν τον κόσμο. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που υπολογίζουν συμφέροντα και σκοπιμότητες και όχι έναν αθώο και ανυπεράσπιστο άνθρωπο, που καθώς πάει στην εργασία του, τον πυροβολούν, χωρίς να έχει κάνει τίποτα και σε κανένα. Μου φαίνεται απάνθρωπο ένας στρατιώτης να σηκώνει το όπλο του και να σημαδεύει τον άνθρωπο απέναντί του. Ας αψηφούσε την εντολή, ας σκεφτόταν σαν άνθρωπος!

Εύχομαι να σταματήσει αυτός ο παραλογισμός του πολέμου και από εδώ και πέρα οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά στη γη. Όπως λέει και η Ριίμ: “Το μόνο πράγμα που με παρηγορεί, είναι η αγάπη των ανθρώπων που δεν μας άφησαν ούτε στιγμή. Η Γάζα είναι γεμάτη αγάπη ”.

Ιωάννα Σαμπαϊντά
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Όταν η κ. Σιούτη μου πρότεινε να διαβάσω μερικούς μονολόγους για κάτι που θα ετοιμάζαμε, να σας πω την αλήθεια σκέφτηκα, πως δεν θα ήταν κάτι τρομερό και ότι απλά θα κατέληγα να βαριόμουν. Όμως από τη στιγμή που άκουσα τον πρώτο μονόλογο, ναι, κατάλαβα ότι μιλούσαμε για κάτι όχι μόνο ξεχωριστό, αλλά κάτι που θα μου έμενε σε όλη μου τη ζωή. Διαβάζαμε τους μονολόγους και έμενα άφωνη. Όλα αυτά που άκουσα με ταρακούνησαν και μου άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μου ή κάθε αντίληψη που είχα, μια για πάντα. Μου έδειξαν την πραγματικότητα. Έμαθα για έναν άλλο πολιτισμό, που τα κατορθώματά του θα έπρεπε να είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο.

Η περίπτωση της Γάζας με γέμισε με ερωτήματα. Πώς γίνεται εμείς να έχουμε, όσα έχουμε και το χειρότερο; Αντί να είμαστε ευγνώμονες που τα έχουμε, να ζητάμε παραπάνω; Όταν ξέρουμε για αυτή τη ντροπή, ναι, ντροπή, άνθρωποι να φυλακίζονται και να πεθαίνουν στην ίδια τους τη χώρα, να χάνουν την οικογένειά τους, τους φίλους τους, τα σπίτια τους, όλη τους την περιουσία, επειδή απλά ασυνείδητοι, αναίσθητοι άνθρωποι θεωρούν την Παλαιστίνη δικό τους τσιφλίκι; Πραγματικά, θα ήθελα πολύ κάποιος να μου απάνταγε σ’ αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι σε τι φταίνε; Έκαναν κάτι λάθος; Προκάλεσαν κάπως; Τι έκαναν και τους φέρεται έτσι η μοίρα; Κανείς, μα κανείς δεν αξίζει μια τέτοια τιμωρία. Κανείς δε πρέπει να σου στερεί τη χαρά της ζωής. Δεν γίνεται κάποιος να σου στερεί, το να βγεις έξω, να περπατήσεις άφοβα. Κανείς δε μπορεί να σου στερήσει τον ουρανό ή την πατρίδα σου.

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, γιατί τα παθαίνουν όλα αυτά; Και εμείς; Εμείς γιατί δεν κάνουμε κάτι; Οι άνθρωποι εκεί υποφέρουν, έχουν χάσει οποιαδήποτε χαρά προσφέρει η ζωή. Πώς νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι; Είναι φρικαλέο, φρικαλέο και απάνθρωπο. Εύχομαι να μπορούσα να τ’ αλλάξω όλα αυτά. Να μπορούσα να γιατρέψω κάθε πληγή και κάθε άνθρωπο στην Παλαιστίνη, από τα βάσανά του. Να μπορούσα να απαλύνω τον πόνο κάθε Παλαιστίνιου και να φέρω πίσω όλους αυτούς που χάθηκαν, επειδή η ζωή στάθηκε άδικη απέναντί τους, επειδή ζήταγαν, ζητούν και θα ζητούν το αυτονόητο… Την ελευθερία τους!

Άννα Μαστοροπούλου
μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου

Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσω την ανείπωτη οργή μου για αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα. Πραγματικά είναι μια από τις χειρότερες καταστάσεις στην εποχή μας. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, όπως η τροφή, το νερό, ένα σπιτικό, οι Παλαιστίνιοι τα έχουν χάσει εδώ και καιρό. Οι συνθήκες διαβίωσης εκεί έχουν αναγκάσει τα παιδιά να μεγαλώσουν απότομα και να αναλάβουν ευθύνες και καθήκοντα. Η θέα ενός μάρτυρα, όσο φρικτή κι αν μας φαίνεται, είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα πράγματα στον κόσμο γι’ αυτά τα παιδιά. Το χειρότερο όμως, είναι πως το Ισραήλ δεν κάνει πίσω. Μόνο αν πεθάνουν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας, το Ισραήλ θα είναι ευχαριστημένο. Μόνο αν καταστραφούν όλα τα κτίρια της Γάζας και ο ουρανός γίνει μαύρος από τους καπνούς και τις φωτιές, το Ισραήλ θα είναι ευχαριστημένο. Οι πολιτικοί βάζουν πρώτα τα δικά τους συμφέροντα και μετά το ενάμιση εκατομμύριο ζωές που ζουν στη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι όμως, δεν παύουν να αγωνίζονται, ακόμα κι αν η μάχη είναι άνιση, μια πέτρα εναντίον ενός τανκ, μια σφεντόνα εναντίον ενός πολυβόλου.

Διαβάζοντας τα λόγια του Άσραφ και του Τάμερ, ένιωσα για πρώτη φορά το συναίσθημα της αληθινής αισιοδοξίας. Αυτά τα παιδιά, ενώ έχουν χάσει συγγενείς και φίλους και έχουν ταπεινωθεί, δεν το βάζουν κάτω, δεν σταματάνε να έχουν όνειρα για το μέλλον, ακόμα κι αν τους έχουν αρπάξει το παρόν. Νομίζω πως στο τέλος, νικητής θα βγει αυτός που κρατάει τα όνειρά του ανέπαφα. Τα παιδιά αυτά κοιμούνται το ένα πάνω στο άλλο, τρώνε ό,τι βρουν, βομβαρδίζονται, χτυπιούνται, αλλά δεν σταματούν να ονειρεύονται.

Τα συναισθήματα που είχα όταν διάβαζα τα κείμενά μου, αλλά και όταν άκουγα τους μονολόγους που διάβαζαν οι συμμαθητές μου, ήταν ανάμεικτα: θλίψη, θυμός, ενώ παράλληλα υπήρχε και μια αίσθηση ελπίδας, πως τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα. Και γι’ αυτό οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για τη Γάζα, για την Παλαιστίνη, γιατί τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα, όσο θα υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ αλληλέγγυοι.

Δημήτρης Χριστοδούλου
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

Υπάρχει μία χώρα που τη λένε Παλαιστίνη. Δεν είναι όμως μια συνηθισμένη χώρα, είναι μια χώρα υπό πολιορκία. Είναι μια χώρα χτισμένη με τείχη, αποκλεισμένη, με χιλιάδες όπλα γύρω της έτοιμα να τραβήξουν τη σκανδάλη.

Το πιο τραγικό όμως απ’ όλα είναι ότι σ’ αυτή τη χώρα, πίσω από τα τείχη και τα χαρακώματα που τη φυλακίζουν, ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά της. Τι λες σ’ αυτά τα παιδιά; Μεγαλώνουν χωρίς ανέσεις, χωρίς ανεμελιά. Διδάχτηκαν να αρκούνται στο ελάχιστο και να υπομένουν τον αποκλεισμό που τους έχει επιβληθεί. Στερούνται σχεδόν τα πάντα, ελπίζουν στο σπάσιμο του αποκλεισμού, στην ανθρωπιστική βοήθεια.

Γεννήθηκαν και ζουν στον ήχο της σειρήνας και των όλμων. Δεν ξέρουν αν θα έχουν αύριο. Ήδη σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία τα περισσότερα έχουν ζήσει απώλειες αγαπημένων. Άλλος πατέρα, άλλος μητέρα, άλλος αδερφό, γείτονα, φίλο. Δεν έχουν παραστάσεις της ζωής. Τα πνίγει ο πόνος, το μίσος, η αδικία και η οργή για εκδίκηση. Και πώς αλλιώς. Δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα, οικογενειακή γαλήνη και ευημερία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι τους στέρησαν την ελπίδα και τα όνειρα. Δεν ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο, γιατί δεν ξέρουν πώς είναι. Ίσως μόνο με το ένστικτο να τον αναζητούν. Το θάνατο και τον πόνο όμως τα γνωρίζουν από πρώτο χέρι.

Τα παιδιά της Γάζας είναι η τραγωδία της εποχής μας. Αποκλεισμένα από όλους και όλα, αβοήθητα. Για πόσο όμως, πόσο θ’ αντέξουν; Οι ισχυροί του κόσμου βλέπουν το καζάνι που βράζει και αδιαφορούν. Μέχρι πότε όμως; Μέχρι πότε θα μένουν άπραγοι και ψυχροί;

Μάριος Σταματούδης
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

Η Γάζα είναι ένα κομμάτι Παλαιστινιακής γης που εδώ και πολλά χρόνια είναι αποκλεισμένο, από στεριά και θάλασσα από το Ισραήλ. Είναι μια περιοχή για την οποία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά ο υπόλοιπος κόσμος, γιατί θέλουν να τα έχουν καλά με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν μια φυσιολογική ζωή, αγωνίζονται για να ζήσουν και να αποκτήσουν αγαθά που για κάθε άλλο άνθρωπο θεωρούνται δεδομένα, όπως η τροφή ή το νερό. Η ζωή αυτών των ανθρώπων δεν έχει καμιά αξία για τους Ισραηλινούς. Προσπαθώντας να καταλάβουν κάποιες περιοχές και τροφοδοτούμενοι από την Αμερική με πολεμικά όπλα, σκοτώνουν ανθρώπους οι οποίοι τους αντιστέκονται και προχωρούν ακάθεκτοι χωρίς να ενδιαφέρονται για το παραμικρό, για κάθε ζωή που χάνεται.

Διαβάζοντας τα λόγια του Εχάμπ κατάλαβα το πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι, τι κινδύνους αντιμετωπίζουν και τους θαύμασα για τη σθεναρή τους αντίσταση. Για να σας πω την αλήθεια, προβληματίστηκα ιδιαίτερα και στεναχωρήθηκα πολύ γι’ αυτά όλα που βιώνουν. Γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προβληματιστούμε και να σκεφτούμε σοβαρά πόσο τυχεροί είμαστε, που ζούμε σε μια χώρα μακριά από πολέμους και να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να έρθει η ειρήνη και σε αυτή την περιοχή. Να βρουν επιτέλους και οι Παλαιστίνιοι το δίκιο τους!

Παναγιώτης Τσαπατσάρης
μαθητής Β΄ Γυμνασίου

Οι Παλαιστίνιοι είναι ένας αδικημένος λαός που, ενώ διψάει για τέχνες, άθληση και μάθηση, τους τα στερεί ο πόλεμος. Ακόμα τους στερεί την υγεία, τη φιλία, την οικογένεια, τη θρησκεία αλλά και την ελπίδα. Δηλαδή ο πόλεμος τους στερεί την ίδια τους τη ζωή. Μόνο τα όνειρα των μικρών και μεγάλων παιδιών δεν μπορεί να στερήσει. Γιατί οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονται μέσα απ’ αυτά. Ένα νεαρό αγόρι θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής, ένα κορίτσι ηθοποιός και ένα άλλο πρωθυπουργός, ώστε να σταματήσει τον πόλεμο. Άλλα παιδιά βλέποντας τη θάλασσα ονειρεύονται απλά να έφευγαν μ’ ένα καράβι και να πήγαιναν στην Κύπρο, εκεί που δεν υπάρχει πόλεμος.

Καθημερινά οι Παλαιστίνιοι βλέπουν συγγενείς και φίλους να πεθαίνουν μπρος στα μάτια τους, να γίνονται “μάρτυρες” όπως οι ίδιοι τους αποκαλούν. Και εμείς, τι κάνουμε γι’ αυτό; Καθόμαστε και γκρινιάζουμε επειδή οι γονείς μας δεν μας παίρνουν καινούριο κινητό ή επειδή τα αδέρφια μας πήραν κάτι δικό μας από το δωμάτιό μας και ακόμα επειδή είμαστε αναγκασμένοι να πηγαίνουμε στο σχολείο. Την ίδια ώρα οι Παλαιστίνιοι θα έκαναν τα πάντα για να πηγαίνουν σχολείο χωρίς το φόβο, μη τυχόν πεθάνουν ανά πάσα στιγμή σε έναν βομβαρδισμό ή από κάποια… ελεύθερη βολή. Και τι δεν θα ‘καναν για να ζούσε ο φίλος τους, για να τους κρατούσαν το χέρι οι νεκροί γονείς τους, να τους έλεγαν να μη φοβούνται, γιατί αυτοί είναι εκεί.

Και εμείς τι κάνουμε; Τίποτα! Τίποτα απολύτως! Οι εικόνες είναι συγκλονιστικές. Ένας στρατιώτης σημαδεύει ένα παιδί με το όπλο του και εκείνο δε φοβάται, δεν κλαίει όπως θα έκανε κάποιος από μας, αλλά αντιστέκεται πετώντας του μια πέτρα! Μάνες κλαίνε μες τη μέση του δρόμου τα χαμένα τους παιδιά. Νεκροί “άστεγοι” “κοιμούνται” στην άκρη του πεζοδρομίου. Γονείς κρατούν τα παιδιά τους που αιμορραγούν. Και εμείς τίποτα, στο μικρόκοσμό μας. Τι εγωιστικό! Πρέπει κάτι να κάνουμε!

Υπάρχει όμως μια φωτεινή ελπίδα μέσα σ’ όλο αυτό το σκοτάδι. Κάποιοι άνθρωποι νοιάζονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να βοηθήσουν. Ας τους μιμηθούμε!

Ο αγώνας των Παλαιστινίων όμως μας δίνει μαθήματα ζωής! Μας μαθαίνει να εκτιμούμε το κάθε πράγμα στη ζωή: τους φίλους, τους γονείς, την εκπαίδευση, το σπίτι, την ίδια τη ζωή. Πολλές φορές πιστεύουμε πως υπάρχουν κάποιοι που είναι άτυχοι στη ζωή και πως αυτό το ποσοστό είναι μικρό και δεν μας αφορά. Λάθος, μεγάλο λάθος. Το ποσοστό είναι τελικά πολύ μεγαλύτερο και δεν θα ήταν καθόλου περίεργο αν κάποια στιγμή άγγιζε και μας.

Χιλιάδες άνθρωποι όχι μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά και στις χώρες του τρίτου κόσμου και στην Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη πεθαίνουν καθημερινά, άλλοι από πόλεμο, άλλοι όμως από φτώχεια, στεναχώρια δίψα, πείνα, διώξεις…

Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη λοιπόν, αλλά και σε κάθε μέρος της γης που βασανίζονται άνθρωποι. Ας τους βοηθήσουμε να συνεχίσουν να υπάρχουν και να ονειρεύονται!

Αναστασία Μανδηλαρά
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Την Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010 συμμετείχα σε μια εκδήλωση που έκανε το σχολείο μου σχετικά με τα βιώματα, τις ταλαιπωρίες και τα όνειρα των παιδιών της Γάζας. Μέσω της εκδήλωσης αυτής, προσπαθήσαμε κι εμείς να δείξουμε το θαυμασμό μας και τη συμπαράστασή μας προς αυτά τα παιδιά.

Οι μονόλογοι που διαβάστηκαν ήταν γραμμένοι από παιδιά της ηλικίας μου, εφήβους. Νιώθω πως όλα αυτά τα παιδιά μοιάζουν πολύ με όλους εμάς, που συμμετείχαμε στην εκδήλωση αυτή. Καθένας από μας θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση τους.

Όταν πρωτοδιάβασα τους μονολόγους, όπως όλοι κι εγώ, συγκινήθηκα, έκλαψα. Λόγια συγκλονιστικά, συγκινητικά, γεμάτα αγανάκτηση και πόνο, ανάμεικτα με θλίψη και φόβο, αλλά και με την ελπίδα να ξεχειλίζει από μέσα τους, ήταν γραμμένα από τα χέρια τους. "Μισώ τη σιωπή και την απαράδεκτη απάθεια των ανθρώπων", έγραψε ο Άμτζαντ, από τον καταυλισμό Αλ Σάατε. Τώρα που ο πόλεμος τελείωσε, φριχτές εικόνες στοιχειώνουν ακόμα τα μυαλά μικρών και μεγάλων παιδιών. Η Ρίιμ από την οδό Αλ Σαφτάουι είπε πως, ενώ καθόταν στο σχολείο, άκουσε ήχο αεροπλάνων. "Φοβήθηκα πάρα πολύ, ήθελα να τρέξω, να εξαφανιστώ! Νόμιζα πως θα πεθάνω, επειδή θυμήθηκα τον πόλεμο. Οι εικόνες του πολέμου δε λένε να φύγουν απ’ το μυαλό μου", είπε η Ρίιμ.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πως το όνειρο πολλών παιδιών ήταν να ακολουθήσουν το επάγγελμα της ηθοποιίας. Αναρωτιέμαι ακόμα, γιατί άραγε αυτό; Μήπως είναι επειδή θέλουν να ξεφύγουν λίγο από τη σκληρή τους πραγματικότητα; Να υποδυθούν ρόλους που ποτέ τους δεν έζησαν;

Έχουμε δικαίωμα να ζούμε. Ζούμε, για να έχουμε δικαιώματα! Ας στηρίξουμε αυτά τα παιδιά, τα δικαιώματα και τα όνειρα των οποίων καταπατήθηκαν!

Κυριάκου Αίγλη
μαθήτρια Α΄ Λυκείου

Ήταν μια φωτογραφία από την πρώτη μερική έκλειψη ηλίου της νέας χρονιάς. Κι από κάτω η λεζάντα: “Μια όψη της μερικής έκλειψης, όπως την είδαν οι κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας”. Αυτό έβλεπα σε ένα φωτογραφικό άρθρο που βρήκα, τυχαία, τις προάλλες. Ένα πανέμορφο θαύμα της φύσης, το οποίο δεν μπορείς παρά μόνο να θαυμάσεις , και να εκτιμήσεις ταυτόχρονα το πολυτιμότερο δώρο που μας έχει δοθεί, τη ζωή.

Άραγε, σκέφτομαι, πώς θα αντικρίζει ένας κάτοικος στη Λωρίδα της Γάζας αυτήν την εικόνα; Τι σημασία θα έχει γ’ αυτόν; Όταν όλη του η ζωή καταστρέφεται μπρος στα μάτια του με την έκρηξη μιας ρουκέτας, ή βασανιστικά αργά με την εξαθλίωση του ίδιου του του εαυτού… Τι θα σκέφτεται αντικρίζοντας τον ουρανό να σκοτεινιάζει; Τον ήλιο να κρύβεται, όχι πίσω από καπνούς που σπέρνουν την απελπισία και τον πόνο, αλλά επειδή η φύση παίζει όμορφα παιχνίδια μια στις τόσες… Ίσως να αχνοφαίνεται μια μικρή ελπίδα, να σχηματίζεται ένα μικρό χαμόγελο, όταν συνειδητοποιεί ότι είναι ακόμα άνθρωπος, μπορεί να στρέψει τα μάτια στον ουρανό και να ονειρευτεί. Και ίσως πάλι να μην έχει ποτέ την ευκαιρία να κοιτάξει στον ουρανό. Προσπαθεί να προστατέψει τον εαυτό του και την οικογένεια του, να κρύψει σε ένα κουτάκι μες στην καρδιά του τη δυστυχία, αλλά και τα όνειρά του, για να μπορέσει να επιζήσει, να βρει στέγη και ένα κομμάτι ψωμί, να ξεφύγει από τις ρουκέτες και τους στρατιωτικούς.

Ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ… Δεν μπορώ άλλο πια να παρακολουθώ σκηνές πολέμου μέσα από την τηλεόραση, ξέροντας ότι άνθρωποι, πόσο μάλλον παιδιά της ηλικίας μου πεθαίνουν ακριβώς αυτή τη στιγμή που γράφω. Ξεχειλίζω από συναισθήματα οργής και αδικίας τα οποία είναι παρά μόνο τεχνητά. Τι ξέρω εγώ για τη δικιά ΤΟΥΣ οργή, για το δικό ΤΟΥΣ πόνο; Εγώ που είμαι 16 χρονών και δεν στερήθηκα τίποτα μέχρι τώρα. Έχω τους γονείς μου που μ’ αγαπάνε, το δικό μου δωμάτιο και ένα ζεστό γεύμα να με περιμένει κάθε μεσημέρι. Πάω σχολείο και μπορώ απ’ όσο ξέρω να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου. Τα έχω όλα… Και ναι, ευχαριστώ το Θεό, το Σύμπαν ή τέλος πάντων αυτήν την ανώτερη δύναμη που υπάρχει για όλα όσα μου έχουν δοθεί. Όμως μέσα μου θέλω να ουρλιάξω. Νιώθω εγωίστρια, κακομαθημένη… Το τζιν που θα πάρω για δώρο Χριστουγέννων δεν έχει καμία αξία τώρα πια… Γιατί υπάρχουν παιδιά στην Παλαιστίνη που γιορτάζουν κάτω από γκρεμίσματα κτιρίων, θρηνώντας τους δικούς τους. Και νιώθω τόση αδικία μέσα μου. Μακάρι να μπορούσα να τους δώσω τα μισά από αυτά που έχω. Ακόμα και με αυτό ξέρω ότι θα ήταν ευχαριστημένα. Είναι όμως και κάτι πέρα από αυτό… Αυτή η λεξούλα που αντηχεί στο μυαλό κάθε ανθρώπου σε στιγμές που του στερούν τον εαυτό του και την ίδια του την ζωή… ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ναι, αυτά τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο από τίποτα άλλο την ελευθερία τους. Να ζήσουν ειρηνικά στην πατρίδα τους σε συνθήκες που δεν θα θυμίζουν με κανέναν τρόπο την σημερινή κατοχή. Να μπορούν να ονειρευτούν αλλά και ν’ ανοίξουν τα φτερά τους για να κάνουν αυτά τα όνειρα πραγματικότητα.

Και εγώ κάθομαι στην απέναντι όχθη και είμαι βουβή παρατηρήτρια. Τι μπορώ να κάνω, συλλογίζομαι; Μακάρι να μπορούσα να υψώσω μια γέφυρα για να περάσει όλος ο λαός της Παλαιστίνης και να δραπετεύσει από αυτήν την κόλαση. Είναι όμως δύσκολο να εγκαταλείψεις αυτό το μέρος, που το αποκαλείς “πατρίδα”, σκέφτομαι. Τότε μακάρι να μπορούσα να πάρω μια μαγική γόμα και να σβήσω όλους αυτούς που θυσιάζουν την ανθρώπινη ζωή στο βωμό της δύναμης και του χρήματος. Αφελείς ιδέες ε; Όσο μεγαλώνω τόσο η καρδιά μου θα σκληραίνει… Αυτό φοβάμαι… Θα τα θεωρώ όλα δεδομένα και θα κοιτάω τη δικιά μου επιβίωση, λέγοντας μια στο τόσο “Α, τους καημένους τους Παλαιστίνιους, τι περνάνε!”. Ίσως ακούγεται λίγο ωμό, αλλά έτσι δεν είναι λίγο πολύ οι περισσότεροι ενήλικες του δυτικού κόσμου, βυθισμένοι στη ρουτίνα τους;

Αν είχα την ευκαιρία να μιλήσω σε ένα παιδί, που τρέμει με το φόβο του θανάτου μέρα-νύχτα στη Γάζα (ίσως κάποια στιγμή διαβάσει και αυτά που γράφω τώρα), δεν θα ήξερα τι να του πω.

TO ΠΡΕΠΟΝ

Να σου στερούν τον τόπο σου
δεν είναι πρέπον
το σπίτι και το φράχτη σου
το παρελθόν, τις μνήμες σου

τους δρόμους της Καλκίλιας
και τα σοκάκια της,
τον ήλιο, το φεγγάρι της
τις μυρωδιές της…

Όχι, δεν είναι πρέπον

Αντί για φως σκοτάδι,
σκοτάδι και καυτό μέταλλο,
άκαμπτα χέρια να σκορπούν
νύχτα αιώνια στους ανθρώπους

Μαύρα μάτια να σφαλίζουν
οικείες φωνές να σβήνουν
και να ’σαι φυλακή
στον τόπο σου

Όχι, δεν είναι πρέπον

Η οργή σου, οργή μου
κι ο πόνος σου, πόνος μου
τα δάκρυα της Παλαιστίνης
στα μάτια των ανήσυχων του κόσμου

Κι όμως, στ’ ορκίζομαι
πως θα ’ρθει εκείνη η μέρα,
που η ζωή θα εκδικηθεί
για τον πόνο, την ξενιτιά, το θάνατο

γιατί είναι νομοτέλεια
το φως να σκορπίζει το σκοτάδι
επιβολή ζωής και χρώματος
η πεμπτουσία του ανθρώπινου

Αυτό είναι το πρέπον