Ο Γιώργος Βλαχάκης κάνει μια διαφορετική κουβέντα με τον τριαντάχρονο Στέλιο ΚολομβούνηΤον Στέλιο τον «γνώρισα» από μια ανάρτηση που έκανε στο facebook, ή οποία παρέπεμπε σε μια ιστοσελίδα που έχει δημιουργήσει. http://pvef.blogspot.com. είναι η διεύθυνση.
Αξίζει πραγματικά να την επισκεφτείτε. Όταν διάβασα τη σκέψη του, τη ριγμένη εκεί μέσα, εντυπωσιάστηκα για το μικρό της ηλικίας που παράγει τέτοιας ποιότητας σκέψη. Στα πλαίσια των συνομιλιών που έχω ξεκινήσει με νέους της πόλης, του πρότεινα αμέσως μια δημόσια συνομιλία και δέχτηκε. Στόχος μου ήταν να παρουσιάσω τη διαφορετικότητα της σκέψης ενός τριαντάχρονου. Πήρα το ΟΚ και από τον Γρηγόρη τον Σαϊτά, τον διαχειριστή και εποπτεύοντα τα πάντα, από όσα μπορεί εδώ μέσα, και είπαμε με τον Στέλιο αυτά που ακολουθούν.
Άργησε πέντε έξι λεπτά ο Στέλιος στο ραντεβού μας. Ήρθε με ένα HONTA υβριδικό!!! Σίγουρα θα τον έχει βοηθήσει ο πατέρας του να το πάρει, σκέφτηκα.
Τον περίμενα έξω από το σπίτι του. Που νόμιζα ότι θα ήταν κανένα από τα καινουριοφτιαγμένα διαμερίσματα της γειτονιάς του. Αποδείχτηκε τελικά ότι σε, προ δεκαπενταετίας κτισμένο, μικρό διαμέρισμα φωλιάζει. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Μπαίνοντας στο σπίτι του υπάρχει ένας στενός, μακρύς όμως, διάδρομος γεμάτος εισιτήρια, νομίσματα, ταμπελίτσες, χάρτες, φωτογραφίες και «ότι πιο χαζό και μικρό θυμίζει κάποιο μέρος» στο οποίο έχει ταξιδέψει. Υπήρχε η συνηθισμένη ακαταστασία του εργένικου διαμερίσματος.
Καθήσαμε σε ένα καναπέ και το τραπεζάκι, που ήταν μπροστά μου, ήταν γεμάτο βιβλία. Βιβλία έβλεπα, από την ανοικτή πόρτα της, παντού και στην κρεβατοκάμαρα του, ενώ πάνω σε μια καρέκλα ακουμπούσε ένας υπολογιστής. Όταν προσπαθούσε να με περιποιηθεί και να ετοιμάσει το πιατάκι με γλυκό συκαλάκι κι ένα ποτήρι κρασί, έριξα μια ματιά στους τίτλους που ήταν μπροστά μου: Η Διαχείριση της Αγάπης , του π. Φιλόθεου Φάρου, Η Ελευθερία του Ήθους, του Χρίστου Γιανναρά, Σκέψεις για τη Τέχνη, του Pablo Picasso, Μικρός Πρίγκιπας, του Αντουαν Ντε Σετ Εξυπερύ, Διάλογος, του π. Φιλόθεου Φάρου.
Χαμογέλασα. Ευχαριστημένος.
Γ.Β. : Στέλιο σε ευχαριστώ που δέχτηκες να κάνουμε αυτή τη συνομιλία, εγώ ένας 55χρονος , εσύ ένας 30χρονος, μόλις έχεις γυρίσει από τη δουλειά , μου είπες πως δεν νιώθεις κουρασμένος..
Σ.Κ.: …όχι δεν είμαι…και ουσιαστικά έμαθα να μην είμαι ..διότι κατάλαβα, και γρήγορα συνειδητοποίησα, ότι πρέπει από κάπου να γεμίζεις ενέργεια και να είσαι δυνατός για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά τα προβλήματα που εμφανίζονται …γιατί η ζωή έτσι είναι..
Γ.Β.: …«έμαθες»…τι σημαίνει μαθαίνω για σένα ..;
Σ.Κ.: …κάνω λάθη…μόνο αυτό…δοκιμάζω αυτό που έχω στο μυαλό μου…τρώω τις σφαλιάρες μου…και ωριμάζω…κάνω λάθη και μαθαίνω…συν ότι ακούω, όσο μου επιτρέπει ο εγωισμός μου, και τις προηγούμενες γενιές…
Γ.Β. : …πιστεύεις δηλαδή ότι η γνώση είναι γέννημα της αρνητικότητας των καταστάσεων ;
Σ.Κ.: …γνώση έρχεται μέσα από τις δυσκολίες της ζωής…η δυσκολία δεν είναι κάτι αρνητικό κατ αρχήν…μόνο θετικό μπορεί να είναι η δυσκολία…
Γ.Β.: …η ανεργία που αντιμετωπίζουν οι νέοι…η δυσκολία του να βρουν δουλειά ..είναι κάτι το θετικό;
Σ.Κ.: ..άποψη μου είναι ότι η χώρα δεν έχει ανεργία…το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν δουλειές…είναι ποιος θέλει να δουλέψει…γιατί βάζοντας αγγελία για την εταιρεία μας ότι θέλουμε νέους για εργασία…πήρα γύρω στα 200 με 250 βιογραφικά…από τα οποία μόνο 5 νομίζω ότι θέλανε πραγματικά να δουλέψουνε…μια που τα περισσότερα παιδιά που έρχονται για δουλειά …θέλουνε να δουλεύουνε πρωί μόνο , θέλουνε αναγνώριση του πτυχίου τους με μία θέση manager από τα εικοσιπέντε τους, θέλουνε να είναι σε ένα γραφείο…και γενικώς έχουνε μια πολύ συγκεκριμένη άποψη για τον εαυτό τους, που δε θέλουνε να τους την χαλάσει κανείς…νομίζω ότι η δουλειά είναι δουλειά…κι εγώ όταν πήρα το πτυχίο μου για δυο χρόνια δούλεψα στην αποθήκη φορτοεκφορτώνοντας… όσο και αν δε μου άρεσε να το κάνω και όσο και αν ήθελα να φύγω από την εταιρία του πατέρα μου..!
Γ.Β.: ..μη με τρελαίνεις…θα άφηνες μια δοκιμασμένη έτοιμη μεγάλη επιχείρηση…για να αναζητήσεις το εργασιακό σου μέλλον αλλού;;;
Σ.Κ.: ..ήμουνα έτοιμος να την αφήσω….το σημαντικό δεν είναι τι θέλουν για το μέλλον σου οι γονείς σου ή η κοινωνία…το σημαντικό είναι τι θέλει μέσα η ψυχή σου…τι ονειρεύεσαι για σένα…
Γ.Β.: …και πως κατάφερες να στριμώξεις τη ψυχή σου στο δρόμο που τώρα ακολουθείς…;
Σ.Κ.:…δεν το κατάφερα εύκολα…ζορίστηκα…και τελικά μου έμεινε ως απωθημένο ότι εγώ δεν έκανα…αυτό που ήθελα τότε…[ γιατί τώρα είμαι μια χαρά]… που ήταν απλά να μη δουλέψω στην επιχείρηση του μπαμπά…ψυχολογικά καθαρά δηλαδή…αισθανόμουνα ότι αυτό το έτοιμο με πίεζε
Γ.Β.: …τι μπορεί να ονειρευτεί σήμερα ένας τριαντάρης…;
Σ.Κ.:…ότι φέρνει το όνειρο μαζί του για όλους…θα σας πω εγώ προσωπικά τι ονειρεύομαι…που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ζωή μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάω…
Γ.Β.:…εντάξει…Εντάξει;;;;…πες μου κάτι παραπάνω…
Σ.Κ.:…για μένα πολύ εντάξει…είναι ό,τι πιο όμορφο… κατάλαβα πολύ νωρίς ότι το νόημα της ζωής είναι να βάζεις νόημα στη ζωή σου…το νόημα λοιπόν της δικιά μου ζωής είναι να χτίζω σχέσεις αγάπης με όσους ανθρώπους μπορώ…και αυτό με κάνει να νιώθω πλήρης..
Γ.Β.: …κάνε λίγο πιο λιανά αυτό το «σχέσεις αγάπης»…
Σ.Κ.: …ας δώσουμε κατά αρχή μια ερμηνεία στη λέξη αγάπη…γιατί έχει μπερδευτεί αρκετά στο μυαλό μας…μας τρομάζει…ακούμε αγάπη και κάνουμε άμυνα…ακούμε αγάπη και κάνουμε επίθεση…ακούμε αγάπη και φοβόμαστε…νομίζουμε ότι αγάπη είναι να δίνω τα πάντα και να κάτσω μετά να περιμένω μέσα από ανταλλακτικές διαδικασίες…και επειδή φοβόμαστε ότι ο ίδιος ο εαυτό μας ότι δεν μπορεί να δώσει τα πάντα…φοβόμαστε και την αγάπη…ίσως γιατί δεν έχουμε πάρει στη ζωή μας αγάπη…η αγάπη δεν είναι συναίσθημα …δεν είναι νιώθω…
Γ.Β.:…τι είναι..;
Σ.Κ.: …η αγάπη είναι τρόπος ζωής…πράττω…δρω…η αγάπη είναι το …είμαι αγάπη…δεν «δίνω» αγάπη…δεν «ζητάω» αγάπη…είμαι αγάπη
Γ.Β.: …πες μου μια πράξη αγάπης που έκανες σήμερα…
Σ.Κ.:…μίλησα με τρεις ανθρώπους του προσωπικού μας, γιατί κάτι δεν καταλάβαιναν από αυτά που ήθελα να κάνουν, τους πήρα στο γραφείο μου, μιλήσαμε χαμηλόφωνα και τους εξήγησα , χωρίς να τους υποτιμήσω και με διάθεση να τους εξηγήσω αυτό που ήθελα να κάνουν…το καταλάβανε …νιώσανε καλύτερα με τον εαυτό τους…ενθουσιάστηκαν…με σεβάστηκαν…τους σεβάστηκα …και γίναμε καλύτεροι όλοι μας μέσα από αυτή τη κουβέντα…
Γ.Β.:…σεβασμός…αλληλοσεβασμός…κατανόηση…υποχωρητικότητα…όλα αυτά είναι μέσα σε αυτό που εσύ προσπαθείς να ορίσεις ως αγάπη…
Σ.Κ.: ..είναι πάρα πολλά….είναι νοιάζομαι…ενδιαφέρομαι …είναι δρω προς τον άλλο…κινούμαι συναισθηματικά και πνευματικά προς τον άλλο…πάντα μέσα στα όρια μου…αγάπη δεν είναι σκίζω τον εαυτό μου για τον άλλο…γιατί τότε δεν αγαπώ τον εαυτό μου… όταν ακούω το συνηθισμένο πια… «σκίζομαι για τους άλλους , αλλά κανείς δε με αγαπάει εμένα»... νιώθω ότι υπάρχει ένας κρυφός ναρκισσισμός πίσω από την αγάπη έτσι όπως αυτή αναφέρεται….και βέβαια μιλάμε εδώ για την αγάπη που μπορώ να δώσω σε σας…σε κάποιον…σε κάποιους…δε μιλάω μόνο για την αγάπη ενός ζευγαριού….αυτή η αγάπη λοιπόν έχει μέσα της όρια ….
Γ.Β.: ..φαίνεται πως η σκέψη σου είναι βασισμένη πολύ στον ορθόδοξο χριστιανικό λογισμό…
Σ.Κ.:…ναι είναι αλήθεια ..και δεν είναι καθόλου ντροπή να πω ότι πιστεύω στην ορθόδοξη χριστιανική σκέψη…όχι στη θρησκεία όμως …σε καμία θρησκεία…είμαι εναντίον της θρησκείας και οποιαδήποτε μορφής εκμετάλλευσης και εξουσίας της ψυχής και του μυαλού…όμως κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να πάει ενάντια στη πίστη ενός άλλου ανθρώπου…η πίστη είναι κάτι ιερό και …κακά τα ψέματα το έχουμε ανάγκη…με την όποια ονοματοδοσία της…
Γ.Β.:…μπορεί να γίνει η πίστη σημαία αλλαγής;
Σ.Κ.: …πρώτα πρώτα πρέπει να συζητήσουμε αν έχουμε ανάγκη για αλλαγή…γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν παρόμοια ανάγκη…για ποια αλλαγή συζητάμε…;
Γ.Β.:…για την αλλαγή που τη διαμορφώνουν οι ερωτήσεις και ίσως οι απαντήσεις στο τι κάνω…τι θέλω…τι σκέφτομαι…γιατί υπάρχω…πως υπάρχω μέχρι τώρα…
Σ.Κ. :…η αλλαγή γενικά από όπου και αν εκπορεύεται δεν έχει ούτε αρνητικό ,ούτε θετικό πρόσημο…το θέμα είναι αν ο καθένας νιώθει καλά και πλήρης με αυτό που είναι…
Γ.Β.:….ναι …ωραία…νιώθω καλά γιατί έτσι, τοιουτοτρόπως που λέγαμε παλιά, με έχουν μάθει να νιώθω καλά
Σ.Κ.:…δεν έχει καμία σημασία για τον κάθε άνθρωπο να ψάχνει να βρει γιατί νιώθει καλά…αν νιώθει καλά… με τον εαυτό του και με τον συνάνθρωπο του…αν μπει σε αυτή τη διαδικασία θα μπλεχτεί και ίσως …νιώσει χειρότερα. Ας πούμε ότι εγώ λέω αυτή τη στιγμή « αγαπάω τη δουλειά του πατέρα μου»…αν μπω στο τρυπάκι να αναρωτιέμαι αν την αγαπάω πραγματικά ή επειδή μου έμαθαν να την αγαπάω, δρω διαλυτικά για το θετικό της αναφοράς μου…
Γ.Β.: ..δηλαδή ο εφησυχασμένος πολίτης που νιώθει καλά μια που « έχω το σπιτάκι μου , τη γυναικούλα μου, τα παιδάκια μου ,τη τηλεορασίτσα μου, το αυτοκινητάκι μου, το εξοχικάκι μου, τους φίλους μου, το κρασάκι μου, το κινητούλι μου κτλ» είναι ο επιθυμητός τύπος πολίτη…δηλαδή εκείνος που δεν νιώθει να χρειάζεται να αλλάξει τίποτα και να σκέφτεται για τίποτα, πέρα από την ατέρμονη κατανάλωση αισθημάτων και πραγμάτων ;
Σ.Κ.: …λοιπόν…το ξαναλέω …αυτό που προτείνω είναι η αγάπη…ως τρόπο ζωής …και η αγάπη δεν έχει μέσα της τίποτα από όλα αυτά που μου είπατε τώρα…η αληθινή αγάπη δεν μπορεί να έχει εφησυχασμό, έτσι όπως εσείς μου τον θέσατε…η αληθινή αγάπη ανταλλάσει τον κίβδηλο εφησυχασμό με την πληρότητα…μια που μέσα της έχει την αυτοανάλωση , την προσφορά σε κάθε άνθρωπο που μπορώ…και τα έχει όλα αυτά όχι επειδή πρέπει…αλλά επειδή είναι ….
Γ.Β.: …αλήθεια , Στέλιο, είσαι …αγανακτισμένος ;
Σ.Κ.:…είμαι… και έχω πάει στη πλατεία για τρεις λόγους …πρώτα πρώτα γιατί δεν ξέρω, ως νέος, πως φτάσαμε εδώ… εσείς, ως πιο μεγάλος, ίσως να ξέρετε… και να νιώθετε και το μερίδιο της δικιά σας ευθύνης για το σήμερα της χώρας…η χώρα γκρινιάζει συνέχεια με τους φόβους της…του δεν έχουμε…δεν μπορούμε… χρόνια τώρα…Έπειτα νιώθω αγαναχτισμένος γιατί κι εγώ συμμετείχα σε αυτή τη κατάσταση…με το να μη νοιάζομαι για τον συνάδελφό μου…με το να κοιτάω τη πάρτη μου…η αγανάκτηση είναι και προς τα έξω και προς τα μέσα… Και ένας παραπάνω λόγος αγανάκτησης είναι η ευθύνη που νιώθω απέναντι στις γενιές που έρχονται μετά από τη δικιά μου…που βιώνουν την ανεμελιά τους έχοντας εμπιστοσύνη σε μένα…
Γ.Β.:…εσύ με τι γκρινιάζεις…ακόμα καλύτερα …εσύ τι φοβάσαι… ;
Σ.Κ.: ..η αλήθεια είναι ότι… πλέον…δε με φοβίζει κάτι...
Γ.Β.:…λες ότι δε φοβάσαι σε αυτή τη φάση της ζωής σου τίποτα…οι φίλοι σου ..οι συνομήλικοι σου …τι φοβούνται ;
Σ.Κ.:…το μέλλον τους…αυτό που έρχεται και δεν τους αρέσει…
Γ.Β.:…πολλοί αναγνώστες της συνομιλίας θα πουν ..τι μας λέει τώρα …φυσικά ο τριαντάχρονος Στέλιος Κολομβούνης… που έχει πίσω του μια βαρβάτη εταιρεία… δεν φοβάται τίποτα…καταλαβαίνεις πιστεύω… ότι είναι προκλητικό να λες στους καιρούς της απόλυτης ανασφάλειας… «εγώ δε φοβάμαι τίποτα»…
Σ.Κ.: ..το ακούω αυτό από τα είκοσι μου…μου λέγανε όλοι ..δεν έχεις να φοβάσαι για τίποτα …εσύ έχεις την επιχείρηση του μπαμπά…έχεις τα λεφτά…τα πάντα…αλλά ξέρετε… και ο φτωχός και ο πλούσιος είναι δούλοι του ίδιου πράγματος…του χρήματος…ο φτωχός γκρινιάζει και μάχεται για να αποκτήσει χρήματα…και ο πλούσιος γκρινιάζει και μάχεται για να αποκτήσει περισσότερα…άρα από τη στιγμή που σταματάς να βάζεις στη ζωή σου πλαίσια, σε σχέση με την αξία χρήμα …από τότε σταματάς και να φοβάσαι…πριν έξι μήνες και για έξι μήνες δεν μπορούσα να κοιμηθώ από φόβους και ανασφάλειες σχετικά με το μέλλον της δουλειάς σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας, κάτω από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας…
Έκατσα μια μέρα λοιπόν και αναρωτήθηκα…τι θα γίνει αν γίνουν όλα αυτά τα δυσοίωνα; Και τα έφερα μπροστά μου…τα εκλογίκευσα…προσπάθησα να τα πάρω από τη σφαίρα του άγνωστου…γιατί αυτό φοβόμαστε…και να τα προσομοιώσω ως πραγματικότητα…
Ρώτησα λοιπόν τον εαυτό μου … τι σημαίνει να μην είμαι αργότερα αυτάρκης…
Αν σημαίνει να μην έχω μαζί με όλους δουλειά...αυτό θα είναι μια εξισωτική κατάσταση για όλους… και όλοι μαζί, υποχρεωτικά, θα την αντιμετωπίσουμε…
Αν σημαίνει εγώ προσωπικά δεν θα έχω δουλειά…δεν μπορεί να συμβεί γιατί ένα εισόδημα μπορείς να το έχεις, με την όποια δουλειά μπορέσεις να βρεις για να το εξασφαλίσεις…
Αν σημαίνει ότι πρέπει να την περνάω με λιγότερα …τότε αυτό είναι μια ευκαιρία για προβληματισμό…γιατί τόσο καιρό είχαμε όλοι βολευτεί …είχαμε όλοι αράξει… η κρίση θα φέρει υποχρεωτικά και θα επιβάλλει έκρηξη δημιουργικότητας... και συναδέλφωσης…η κρίση είναι μια ευκαιρία προσωπικής αλλαγής των δεδομένων που άκριτα βιώναμε…και μέσα από αυτή θα έρθει και η αναγκαία κοινωνική αλλαγή.
Γ.Β.:…εσύ τι θέλεις να αλλάξεις στη καθημερινότητά σου…θέλεις να αλλάξεις κάτι…;
Σ.Κ.:…πάρα πολλά…η ευχαρίστηση που νιώθω …και όχι ο εφησυχασμός…προέρχεται από την καθημερινή μου προσπάθεια να δημιουργήσω σχέσεις αγάπης με τους ανθρώπους γύρω μου…πάνω μου…κάτω μου…δεξιά μου ..αριστερά μου…μόνο αυτό με κάνει να νιώθω πλήρης ..και για να το πετύχω…πρέπει καθημερινά να αλλάζω πολλά από κείνα που χθες θεωρούσα δεδομένα και ασφαλή..
Γ.Β.: ..νιώθεις μόνος..;
Σ.Κ.: ..καθόλου…
Γ.Β.: ..τη λέξη μοναξιά , δηλαδή ,δε την ξέρεις…;
Σ.Κ.: ..την έχω νιώσει…
Γ.Β.: …τι σημαίνει μοναξιά για σένα..;
Σ.Κ.:… εγωισμός…όσο πιο πολύ εγωιστής είναι ένας άνθρωπος …τόσο πιο πολύ νιώθει μόνος…διότι νομίζει ότι τον αδικούν…ότι είναι ο καλύτερος… ο πιο σωστός…και έτσι δεν αφήνει κανένα να είναι δίπλα του…
Γ.Β.: …στα τριάντα σου έχεις ρυτίδες στη ψυχή σου…;
Σ.Κ.:…ναι…βέβαια… έχω γνώση από ερωτηματικά που απάντησα…αυτές μου οι ρυτίδες δε με στεναχωρούν…είναι όμορφες οι ρυτίδες …ε…;
Γ.Β..:…ένας φίλος λέει ότι αγαπά τους θλιμμένους καιρούς του…Στέλιο…με τι θλίβεσαι..;
Σ.Κ.: …όταν συναντώ ανθρώπους που δεν έχουν πάρει αγάπη …στεναχωριέμαι τότε πολύ…και προσπαθώ να κάνω κάτι για αυτούς .Μόνο αυτό με θλίβει σε αυτή τη φάση της ζωής μου…στο μυαλό μου υπάρχει συνέχεια η σκέψη πως κάθε άνθρωπος είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με ξεχωριστές και ιδιαίτερες ανάγκες, έχει προσωπικά προβλήματα , προσωπικά κόμπλεξ και προσωπικά αδιέξοδα…δεν φταίει βέβαια για όλα αυτά η οργανωμένη κοινωνία…ή έμπρακτη αναγνώριση όλων των παραπάνω από τον καθένα προσωπικά και από όλους μας …δίνει λύσεις…διεξόδους πραγματικής επικοινωνίας τουλάχιστον…
Γ.Β.: …είναι ωραίο να είσαι Έλληνας;
Σ.Κ.:…δε με μάθανε να το νιώθω ως ωραίο…το έμαθα μόνος μου ότι είναι ωραίο να είσαι Έλληνας…είναι πραγματικά λυπηρό…στο σχολείο δε με μάθανε να είμαι Έλληνας…στο σχολείο , όπως λέει και ο Γιανναράς, μας μάθανε για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μας φέρανε σε επαφή με τη σκέψη του ,ως να επρόκειτο για μουσειακό είδος…όμως γιατί οι νέοι δεν βρίσκουν πρότυπα στο σήμερα…γιατί οι νέοι δεν ξέρουν ότι είναι ωραίο να είσαι Έλληνας σήμερα...;
Γ.Β.:…ωραία…εσένα, σήμερα, γιατί σου αρέσει που είσαι Έλληνας;
Σ.Κ.:…πρώτα πρωτα γιατί είναι όμορφη η πατρίδα μου…σε επίπεδο φυσικού περιβάλλοντος…έχουμε σήμερα ανθρώπους που πνευματικά είναι πολύ όμορφοι άνθρωποι…να αναφερθώ στο Θανάση Βέγγο που πέθανε πρόσφατα…που όλοι μας βλέπαμε στο πρόσωπό του τον αληθινό Έλληνα …τον χαμογελαστό ..τον ταπεινό…τον αισιόδοξο ..τον δυναμικό …που έχει λίγη από αυτή τη θεϊκή τρέλα…που τον κάνει να επιμένει και να υπομένει. Μου αρέσει να είμαι Έλληνας διότι έχω ωραία γλώσσα…ωραία σύγχρονη ποίηση…ωραία μουσική…ωραίους δημιουργούς…δεν συνδυάζω την ομορφιά της ελληνικότητας μου με τα άσχημα της ελληνικής κοινωνίας…δεν υπάρχει κοινωνία που να μην έχει άσχημα…πρέπει να ξεφύγουμε από την ψευδαίσθηση της ύπαρξης του τέλειου που υπάρχει κάπου αλλού μακριά από δω…δίνουμε μια μάχη πίσω από τη ψευδαίσθηση να χτίσουμε τη τέλεια χώρα ..την τέλεια κοινωνία…και όλο αυτό τελικά μας ζορίζει…μας κάνει να νιώθουμε τύψεις που έχουμε αρνητικά …που έχει η χώρα μας αρνητικά… Νιώθω πραγματικά την ανάγκη εδώ να παραθέσω ένα σημείο από το έργο του Οδυσσέα Ελύτη - Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά: "το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος ... κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών ... περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια ...".
Γ.Β.: ..υπάρχει όμως μια διαπιστωμένη μεθόδευση να ενοχοποιηθεί ολόκληρη η ελληνική κοινωνία με βάση τις αρνητικές συνιστώσες της…
Σ.Κ.:…υπάρχει πράγματι αυτή η τάση από το πολιτικό σύστημα σήμερα…
Γ.Β.:…πως τα πας εσύ με την πολιτική;
Σ.Κ.:…νομίζω ότι αυτό που κάνουμε σήμερα είναι πολιτική…η αγάπη ως τρόπος ζωής είναι πολιτική πράξη…αν με ρωτάτε για τα κομματικά …απλά σας λέω ότι δεν ασχολούμαι…δε θέλω να χρωματιστώ…δεν ανήκα ποτέ σε κάποια κομματική οργάνωση…συνειδητά…γιατί ένιωθα πως δεν μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα μέσα από τέτοιες συλλογικότητες
Γ.Β.:…είσαι ερωτευμένος..;
Σ.Κ.:…ναι ...πάρα πολύ…
Γ.Β.: …τι σημαίνει να είσαι ερωτευμένος στα τριάντα σου …
Σ.Κ.: ..και στα τριάντα σου ..και στα δέκα σου…και στα ογδόντα σου είναι να έχεις την ανάγκη να πας σε κάποιον άνθρωπο…όχι να είσαι μαζί του…να πας σε κάποιον άνθρωπο που για κάποιον λόγο τον θαυμάζεις…δε με νοιάζει η εκλογίκευση του έρωτα …ο έρωτας είναι μια κίνηση προς τον άλλο και μόνο ..τίποτα άλλο
Γ.Β.:…τα δικά σου όρια ποια είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση…έχεις όρια…;
Σ.Κ.:…τα όρια του άλλου…μόνο όταν δυο μέλη βάλλουν τα όρια τους ό ένας απέναντι στον άλλο…και διαμορφώσουν τα κοινά όρια ..μόνο τότε μπορούν να πουν «..έχουμε…»… το «έχω…» δεν μπορεί να υπάρχει σε μια σχέση έρωτα ή αγάπης
Γ.Β.: …τι είναι ο «άλλος» για σένα…;
Σ.Κ.: ..ο άλλος για μένα είναι…καλύτερα…να σας μιλήσω για το μαζί…εκεί ολοκληρώνομαι…εκεί νιώθω πλήρης…στο μαζί υπάρχω…μέσα από τον άλλο και μαζί με τον άλλο υπάρχω…
Γ.Β.: Σκέφτεσαι να δημιουργήσεις δικιά σου οικογένεια…;
Σ.Κ.:…πάρα πολύ ..το σκέφτομαι όμως δίχως να μου έχει γίνει εμμονή …ούτε φοβία…αν πάνε καλά τα πράγματα…
Γ.Β.: …ποιες είναι οι ενστάσεις των φίλων σου απέναντί σου…έχουν ενστάσεις..;
Σ.Κ.:…αμέ…φοβούνται την αγάπη…τους φοβίζει η αγάπη…γιατί η αγάπη έχει μέσα της ευθύνη…μου λένε ας πούμε… «…πολλή αγάπη δίνεις και δε μου αρέσει…»…αυτό εμένα μου φανερώνει ότι αυτός που μου το λέει δε φοβάται κάτι σε μένα ,αλλά στον εαυτό του…φοβάται την ευθύνη της αγάπης…απέναντι σε όποιους και αν προσφέρεται…
Γ.Β.: …τι είναι για σένα αυτή η άγια καθημερινότητα όπως τη αναφέρει κάποιος στοχαστής..;
Σ.Κ.:…είναι μια κατάσταση που έχει μέσα της διαδικασίες…προβλήματα…άγχη…προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε…και πολλά χαμόγελα που πρέπει να ευχαριστηθούμε…
Γ.Β.: ..νιώθεις μεγαλύτερος από ότι είσαι…πιο ώριμος από άλλους της ίδιας ηλικίας..;
Σ.Κ.: …νομίζω …πως ναι τελικά…αλλά καθόλου δε με στεναχωρεί..
Γ.Β.: …που οφείλεται αυτό..;
Σ.Κ.:…στις «σφαλιάρες» που έχω φάει από τη δουλειά μου …από τον πατέρα μου… από τις σχέσεις μου…από ότι έκανα εγώ σε μένα…νομίζω ότι οι άνθρωποι της ηλικίας μου έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουν με στόχο την εδραίωση μιας συνειδητής ωριμότητας….δεν έχουν επικοινωνήσει έτσι και όπως χρειαζόταν…και αυτό οφείλεται κυρίως στους γονείς τους… η κρίση της εποχής μας νομίζω ότι είναι κρίση της οικογένειας…και κατ’ επέκταση γίνεται κρίση της κοινωνίας…του σχολείου…κλπ
Γ.Β.:…κάπου πρέπει να σταματήσουμε να ηχογραφούμε αυτή τη συνομιλία…έχει πολλή δουλειά η απομαγνητοφώνηση…έχεις να πεις κάτι που σου σκάλισε το μυαλό και δεν κατόρθωσα να το κάνω ερώτηση…για να στο βγάλω..;
Σ.Κ.:…το μόνο που ήθελα να πω…και να εκφράσω έτσι και την αισιοδοξία μου για το τι θα συμβεί από δω και πέρα ..είναι ότι μου αρέσει που βλέπω πολλούς ανθρώπους να αρχίζουν να καταλαβαίνουν την αξία του «κοινωνείν»…να καταλαβαίνουν ότι μόνο μαζί θα μπορέσουμε να λύσουμε τα όποια προβλήματα μας…
Γ.Β.:…ας κλείσουμε, λοιπόν, το μαγνητοφωνάκι μετά από αυτή την αισιόδοξη ματιά πάνω στη γκρίζα πραγματικότητα που βιώνουμε…θέλω να σε ευχαριστήσω, Στέλιο, για την συνομιλία που είχαμε αυτή τη μια, μιάμιση, ώρα…ένιωθα μια πολύ θετική ενέργεια να περιβάλλει το χώρο όλη αυτή την ώρα…πιστεύω να τα ξαναπούμε…
Σ.Κ.:…κι εγώ σας ευχαριστώ…και πιστεύω ότι περάσατε και σεις καλά, όπως πέρασα εγώ συνομιλώντας μαζί σας…
Τα αποσιωπητικά στο κείμενο ενσωματώνουν εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα σιωπής πριν την εκφορά του λόγου και τίποτα άλλο.
