Συνέντευξη κατα τις πρόβες του Θεατρικού που θα ανεβάσει το 5ο ΛύκειοΤελικά συνέντευξη - με ερωτήσεις δηλαδή, δεν πήραμε. Πήραν όμως το μαγνητοφωνάκι ο δάσκαλος και τα παιδιά και μας είπαν μόνοι τους αυτά που θα θέλαμε να ρωτήσουμε.
Βαγγέλης Βαροτσάκης -Λεωνίδας Παπαγιαννόπουλος:
Γιατί Σαίξπηρ; Γιατί όχι ; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Διαλέξαμε τον ποιητικό λόγο των Σονέτων του Σαίξπηρ, γιατί μιλάνε για την Αγάπη. Γιατί η Αγάπη στην εποχή μας είναι… ηλεκτρονική!! Τα σημερινά παιδιά αγαπάνε, φλερτάρουν μέσα από το internet & τα κινητά. Ψάχνονται, αναρωτιούνται, «grouπάρουν» τους φίλους τους στο facebook. Η δικιά τους η ποίηση ίσως να είναι τα ...sms, σε έναν ιδιότυπο ρυθμό και λόγο που εμείς οι μεγάλοι δεν τον καταλαβαίνουμε.
Έτσι η επαφή με αυτού του είδους την ποίηση ήταν πρόκληση. Και αυτά τα παιδιά την δέχτηκαν. Μέσα στον χώρο του Σχολείου άρχισαν ν’αγαπούν μέσα από κείμενα παλιά , από αλλοτινούς τόπους & χρόνους. Αυτά τα παιδιά είναι σπουδαία, δείχνουν την αξία τους καθημερινά. Το έδειξαν και πέρυσι, συνεχίζουν & φέτος. Και εμείς μαζί τους, όλοι μαζί. Γιατί η Αγάπη δεν έχει ηλικία, όλοι μας είμαστε έφηβοι, το περίβλημα μεγαλώνει, η ψυχή μένει ίδια & κινείται στους ρυθμούς της Αγάπης.
Πολλές φορές οι πρόβες γίνονται ονειρεμένο ταξίδι. Κλείνουμε τα μάτια & αφηνόμαστε μέσα από το αναγεννησιακό τραγούδι στην εκπληκτική φωνή της Χρυσούλας. Είμαστε τυχεροί. Πέρυσι η Φάνια στο «Καληνύχτα Μαργαρίτα» , φέτος η Χρυσούλα.
Ας είναι καλά ο Λευτέρης ο Κασσωτάκης. Όντας υποδιευθυντής του Σχολείου έφιαξε μέσα σε αυτό όχι απλά ένα θέατρο αλλά ένα τόπο ονείρων .
Εδώ τα παιδιά δείνουν απλόχερα την Αγάπη τους, θεριεύει η φλόγα τους, η κούραση πάει περίπατο, η ένταση εκτονώνεται, το πάθος χαλαρώνει...διαφυγή από την καθημερινότητα. Σ’αυτόν τον τόπο ονείρων ο Σύλλογος Γονέων και ...λοιποί φίλοι έβαλαν την ψυχή τους & τα δικά τους χρώματα της Αγάπης στα σκηνικά , τα κουστούμια και την τελική διαμόρφωση του θεατρικού χώρου.
Ο Σαίξπηρ & αυτός δίπλα μας. Ίσως να ήταν μοιραίο, η ηθοποιός που τον υποδύεται λέγεται...Αγάπη. Γιατί γυναίκα; Διασκεδάζουμε τις φήμες & η φήμη γυναίκα είναι κι’αυτή. Ποιός ήταν ο Σαίξπηρ; Κανείς με σιγουριά δεν ξέρει ποιός ήταν. Μπορεί ο sir Φράνσις Μπέηκον, ο Κρίστοφερ Μάρλοου, ο Κόμης Έντουαρντ ντε Βερ, η ίδια η ...Ελισάβετ.
Αφήνουμε πίσω μας τις φήμες και προχωρούμε μπροστά με τον ποιητικό του λόγο. Στα ακούσματα της μουσικής, στις ανατολές και τα δειλινά του Έρωτα , όπως άλλωστε προστάζει και το Σονέτο, όλοι εμείς θαυμάζουμε & άναυδοι σιωπούμε...
ΜΑΡΙΝΑ (Β΄Λυκείου) :
Γιατί είμαι εδώ; Γιατί...δεν είμαι απόλυτα σίγουρη γιατί είμαι εδώ, το μόνο που ξέρω είναι ότι μου αρέσει πολύ, μου βγάζει πράγματα από τον εαυτό μου που δεν τα είχα φανταστεί ποτέ, που θα ντρεπόμουνα υπό άλλες συνθήκες να κάνω ότι κάνω εδώ. Απλά μου αρέσει αυτό που γίνομαι όταν έρχομαι εδώ πέρα..
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (Β΄Λυκείου):
Απλά όταν έρχομαι εδώ πέρα, θέλω να μεταφορφώνομαι σε κάποιο άλλο άτομο.
ΜΑΡΙΛΕΝΑ ( Α΄Λυκείου) :
Εγώ επειδή αγαπάω πολύ το θέατρο, είναι το πάθος μου να το πω έτσι και από μικρή είχα αυτή τη φλόγα να με καίει, ήθελα κάπου να το βγάλω. Όλο αυτό ήταν μια ευκαιρία φανταστική, με όλα τα παιδιά γνωριστήκαμε, επικοινωνούμε μεταξύ μας - έχει εκλείψει αυτή η επικοινωνία - δίνοντας νόημα σε κάποια πράγματα , σε κάποιες σχέσεις ανθρώπων και όλο αυτό είναι κάτι υπέροχο, κάτι φανταστικό.
ΝΑΤΑΛΙΑ ( Γ΄Λυκείου) :
Όλοι εδώ είμαστε μια ομάδα που πέρυσι έδωσε μια άλλη πνοή στο Σχολείο. Το να περιμένεις να φτάσει Κυριακή να πάς για πρόβα είναι πολύ σημαντικό. Φέτος που εμείς τα παιδιά της Γ΄Λυκείου που είμαστε εδώ και πιεζόμαστε πάρα πολύ , αυτή η πρόβα είναι διάλειμμα, είναι εκτόνωση, είναι πάθος. Σε χαλαρώνει τόσο πολυ το να μπορείς να βγάλεις όλα τα συναισθήματά σου, που πιο εύκολα πας για να ξαναδιαβάσεις και να επιστρέψεις στην καθημερινότητα.
Μαζί και το κείμενο που μας έστειλε ο Υποδιευθυντής του σχολείου Λευτέρης Κασσωτάκης
ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ....
Ένα σημαντικό στοιχείο που δίνει τον τόνο και το ρυθμό στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού είναι το ανακάτεμα και η διαδοχή γενεών νέων ανθρώπων-εκκολαπτόμενων πολιτών-που ζητούν με κάθε τρόπο-με τον τρόπο τους- τη Διέξοδο.
Πορεία προς τα πού;
Πορεία προς τα εμπρός!
Πώς; Με ποιους; Με τι μέσα: Με τι ψυχικά αποθέματα; Το σχολείο της στείρας, επαναλαμβανόμενης, απομνημονευμένης γνώσης ΔΕΝ είναι Σχολείο Ζωής. Δεν δίνει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.Καλλιεργεί όμως-τυχαία άραγε;-τον Ενικό της Επιβίωσης.
Ποιος θα αποφασίσει και πότε επιτέλους για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα καλλιεργεί την επιστημονική γνώση παράλληλα με τις δεξιότητες, τα ταλέντα και τις ιδιαίτερες κλίσεις των νέων; Στην κατεύθυνση αυτή και με τις μικρές δυνάμεις που διαθέτουμε, δημιουργήσαμε πέρυσι τη θεατρική μας ομάδα.
Μπουσουλώντας στην αρχή,σιγανά και ταπεινά, με πολύ κόπο και μεγάλη προαπάθεια,δώσαμε σάρκα και οστά στην επιθυμία μας. Ανεβάσαμε ένα δύσκολο έργο το "Καληνύχτα Μαργαρίτα",γεγονός που μας γέμισε αισιοδοξία.
Φέτος,προσπαθήσαμε να δώσουμε θεατρική υπόσταση στο Σαιξπηρικό Λόγο,όπως εκφράζεται στα σονέτα του μεγάλου δημιουργού. Σονέτα που αναφέρονται στην Αιώνια Σταθερά του ανθρώπινου είδους, τον Έρωτα.
Συνοδοιπόροι στο ταξίδι αυτό ο Διευθυντής του σχολείου μας Αντωνάρας Γιώργος,που μας υποστηρίζει με τη συγκατάβασή του.Επίσης οι Λαμπρινή Δραγανούδη,Λούλα Σωμάκου,Λεωνίδας Παπαγιαννόπουλος από το Σύλλογο Γονέων με τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουν και την αστείρευτη βοήθειά τους.Επίσης μαζί μας είναι και μας βοηθούν οι Ελευθερία Τζίβα,Στέλιος Βαροτσάκης,Παναγιώτης Βλάχος,Μελίνα Βαρβαρέσου και Βανέσσα Κατσομήτρου.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Γιώργο Σιωρά και τους μουσικούς του Ωδείου του-Διεθνές Ωδείο Αθήνας-για την εθελοντική σημαντική συμμετοχή τους στην παράσταση.
Ιδιαίτερα ευχαριστώ το Βαγγέλη Βαροτσάκη,τον σκηνοθέτη μας,για την εθελοντική αστείρευτη βοήθειά του-για δεύτερη χρονιά-στις προσπάθειές μας.
Για τα παιδιά-μαθητές-ηθοποιούς τι να πω!
Η συμμετοχή τους, η φρεσκάδα τους, η ανείπωτες εφηβικές απορίες τους, η προσπάθεια που καταβάλλουν μας δείχνουν καθημερινά ποιο είναι το καθήκον μας. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.
Την 1η και 2η Μαϊου 2010 σας καλούμε να απολαύσετε τους καρπούς της προσπάθειάς μας στο Θέατρο του 5ου ΓΕΛ Ηλιούπολης.
Εύχομαι...καλά ταξίδια σε όλους τους ονειροπόλους,
καλή δύναμη σε όλους τους αγωνιστές-μικρούς και μεγάλους- της μουντής επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας, και
καλή "φώτιση" σ'' αυτούς που σχεδιάζουν τα προγράμματα για τους νέους ανθρώπους.
