email:afroqqa[at]hotmail.com
ΠΡΟΣΟΧΗ:ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ…
ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ, ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΑΦΙΣΕΣ ΤΟΥΣ , ΣΤΑ ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΤΟΥΣ, ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ, ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ…
Το όνομά μου είναι Αφροδίτη Κονδύλη, είμαι 26 χρονών και είμαι οργανωμένο, ενεργό μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού από το 2003. Αυτό είναι ένα σύντομο βιογραφικό απλά και μόνο για να ορίσω το πώς υπογράφω αυτό το κείμενο.
Στο σπίτι μου με έμαθαν πολλά πράγματα μεγαλώνοντας, με έμαθαν να είμαι ειλικρινής, ευθύς, αξιοπρεπής, να έχω άποψη και κρίση, με έμαθαν να ακούω και να μιλάω για να ακούγομαι, να αγωνίζομαι , να μην είμαι ήσυχη και να διεκδικώ. Μα πάνω από όλα με έμαθαν να σέβομαι, να εκτιμώ και να αγαπάω ανιδιοτελώς όποιον έχω γύρω μου, αυτούς που διάλεξα και αυτούς που με διάλεξαν.
Στα 26 μου, δυστυχώς δεν έχω ελπίδα, δεν περιμένω τίποτα ελπίζοντας και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Βλέπω ανθρώπους με τα διπλά μου χρόνια, που βλέπουν μια κοινωνία να καταρρέει και αυτοί να ασχολούνται με το πώς θα μαζέψουν ψήφους, με το πώς θα σώσουν τη φήμη τους. Βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο για το προσωπικό τους συμφέρον ή για το συμφέρον των κόκκινο-πράσινων κομμάτων τους, βλέπω αυτούς τους ανθρώπους που μιλάνε για ανθρώπινες πόλεις, ιδεολογίες και άλλα τέτοια βαρύγδουπα να γίνονται κανίβαλοι.
Για ποια ιδανικά μιλάτε κύριοι? Σε όποια κίνηση-παράταξη-οργάνωση-κόμμα-παρέα ,ή όπως αρέσκετε ο καθένας να το λέει, ανήκετε. Ποια ανθρωπιά όταν οι ίδιοι πατάτε στα πτώματα των φίλων σας? Ποιος είναι αυτός που θεωρεί άξιο τον εαυτό του να εκπροσωπεί τον κόσμο σε οποιοδήποτε κοινωνικό μόρφωμα όταν ο ίδιος δεν μπορεί να σεβαστεί αυτόν που έτρωγε και έπινε μαζί του επί οχτώ χρόνια, τον φίλο του , τον σύντροφο του?
Οι γονείς μου με έμαθαν και κάτι ακόμα, να είμαι αξιοπρεπής. Την κατινιά, το κουτσομπολιό και τα πισώπλατα χτυπήματα με έμαθαν πως είναι για τους ανίδεους, γι’ αυτούς που δεν μπόρεσαν να σκεφτούν λίγο παραπέρα, για τα μεσημεριανά στην τηλεόραση, για την υπηρεσία της υποκουλτούρας. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους εχθρεύομαι , τους λυπάμαι.
Αυτό ακριβώς νιώθω..λυπάμαι, λυπάμαι, λυπάμαι. Γιατί βλέπω ότι αυτούς που θεωρούσα συνοδοιπόρους, ανθρώπους σκεφτόμενους, σε έναν αγώνα για καλύτερη ζωή , με πουλάνε, εμένα, όσους τους πίστεψαν, πουλάνε τα παιδιά τους για τα κουκιά , για να έχουν πρόσωπο στο καφενείο.
ΔΕΝ είμαι με ΚΑΝΕΝΑΝ, έχω γυρίσει την πλάτη μου σε όλους σας, σε αυτούς που σκούζουν δήθεν, σε αυτούς που το παίζουν πολιτικώς ορθοί, σε αυτούς που μιλάνε για κινήσεις, για παρατάξεις, για δημοκρατικές δυνάμεις, σε όλους εσάς που χρησιμοποιείται το όνομα του πατέρα μου για να είστε κάποιοι και να λέτε κάτι. Ο Κονδύλης ήταν ντόμπρος άνθρωπος, ευθύς και καθαρός, αυτό μου έμαθε και μένα, μην προσπαθήσετε να βγάλετε λοιπόν τι κρύβεται κάτω από τις λέξεις μου. Όσοι πάλι θεωρήσουν ότι είμαι πολύ ρομαντική ακόμα λόγω ηλικίας...Ναι είμαι, και δεν θα αφήσω κανέναν να με χαλάσει. Ας κοιτάξει ο καθένας το πρόσωπο του στον καθρέφτη και ας κάνει σιωπηρά την αυτοκριτική του για το πώς έχει λειτουργήσει τους τελευταίους μήνες, δεν μπορεί κάπου βαθειά μέσα σας θα έχει μείνει λίγη ανθρωπιά και ψυχή. Μόνο να ξέρετε τον εαυτό σας μπορείτε να τον κοροϊδεύετε για πολύ καιρό, τον κόσμο όχι για πολύ ακόμα.
Κάντε λοιπόν την πολιτική σας όπως μάθατε, όλοι μαζί ή ο καθείς από το δικό του μετερίζι, μόνοι σας, συνεχίστε με την δική σας αξία. Σεβαστείτε επιτέλους κάτι, έστω τον εαυτό σας.
Σημ.1: το χρωστούσα στον πατέρα μου, στην οικογένεια μου και στους φίλους του, το γεγονός ότι κανείς δεν έδωσε συνέχεια σε ότι έχει ακουστεί , δεν είναι γιατί δεν αντιδρά, απλά μάθαμε να είμαστε αξιοπρεπής όπως ήταν και κείνος.
Σημ.2: Το κείμενο έχει γραφτεί από το καλοκαίρι, έκανα υπομονή να μην το δημοσιεύσω για να μην μπω και γω στο πανηγύρι, για να μην χρησιμοποιηθούν τα λόγια μου από κανέναν. Σεβαστείτε επιτέλους τον χαμό ενός ανθρώπου και σταματήστε ΟΛΟΙ να μιλάτε εξ ονόματός του.
