Τον περασμένο μήνα, ο Σύλλογος Νέων Επιστημόνων Ηλιούπολης διοργάνωσε την Ημερίδα με θέμα «Πράσινη Ανάπτυξη στις Αστικές Περιοχές – Ο Ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» και μέσα από τις τοποθετήσεις των ομιλητών επισημάνθηκε η αναγκαιότητα για στροφή σε ένα «πράσινο» μοντέλο ανάπτυξης που προσφέρει πολλαπλά οφέλη, ι διαίτερα σε ένα αστικό κέντρο, όπως αυτό της Ηλιούπολης. Ένα «πράσινο» αναπτυξιακό μοντέλο συμβάλει στην εξοικονόμηση ενέργειας και άρα στον περιορισμό των δαπανών για το κράτος και την αυτοδιοίκηση αλλά και για καθένα από εμάς, δημιουργεί νέες «πράσινες» -όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται- θέσεις εργασίας, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως βελτιώνει το μικροκλίμα της περιοχής και συνεπώς την ποιότητα ζωής όσων ζουν σε αυτή.

Όμως στην Ηλιούπολη, ένα προάστιο της Αθήνας που εκτείνεται στους πρόποδες του Υμηττού, η πράσινη ανάπτυξη δεν μπορεί να υφίσταται ως έννοια αν δε συνδεθεί άρρηκτα και με την προστασία του Δασικού πλούτου που την περιβάλλει. Είναι μείζονος σημασίας η κατάδειξη της αναγκαιότητας για τη ανάληψη πρωτοβουλιών, τη δημιουργία πολιτικών και την εφαρμογή αυτών για την προστασία και αξιοποίηση της δασικής έκτασης του Υμηττού προς όφελος της πόλης, των κατοίκων της αλλά και ευρύτερα των κατοίκων όλου του λεκανοπεδίου, καθώς μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές των περασμένων ετών ο Υμηττός αποτελεί μια από τις τελευταίες οάσεις πρασίνου και πνεύμονα οξυγόνου της Αττικής.

Ποιοι όμως μπορούν να αναλάβουν αυτές τις πρωτοβουλίες και να διαμορφώσουν αλλά και εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές;

Σε ένα πρώτο επίπεδο και εντάσσοντας το ζήτημα της δασοπροστασίας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, τη βούληση για τη νομοθέτηση πολιτικών προς την κατεύθυνση της προστασίας των δασών αλλά και τον καθορισμό αυστηρότερων ποινών για όσους με οποιοδήποτε τρόπο βλάπτουν το δάσος (πχ. καταπατήσεις, εμπρησμοί) την έχει η κεντρική διοίκηση, δηλαδή η κυβέρνηση. Είναι θετικό δε το γεγονός ότι η Υπουργός Περιβάλλοντος έθεσε σαν προτεραιότητα της θητείας της την προστασία του ορεινού δασικού πλούτου της χώρας και ιδιαίτερα της πολύπαθης, από τους εμπρησμούς και τις συστηματικές καταπατήσεις, Αττικής.

Εστιάζοντας όμως, εν προκειμένω, στο ζήτημα του Υμηττού και εξετάζοντάς το με βάση τα νέα δεδομένα που δημιουργεί το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» -απονομή περισσότερων πόρων αλλά και αρμοδιοτήτων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης- γίνεται εύκολα κατανοητό πως σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την προστασία του δάσους έχει και η αυτοδιοίκηση.

Η Δημοτική Αρχή της Ηλιούπολης, η υπάρχουσα αλλά και η νέα που θα προκύψει από τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, οφείλει, σε συνεργασία με τους όμορους δήμους που γειτνιάζουν με τον ορεινό όγκο του Υμηττού και αξιοποιώντας το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο, να οργανώσει και συντονίσει τη δράση της πυροσβεστικής, των ομάδων εθελοντικής δασοπυρόσβεσης και όλων των αρμόδιων, δημοτικών και μη, υπηρεσιών κάτω από ένα κοινό πλαίσιο δράσης που αξιοποιώντας τις καινοτόμες τεχνολογίες που υφίστανται σήμερα (πχ. δορυφορική παρακολούθηση των δασών, θερμικές κάμερες και συστήματα προειδοποίησης) θα συμβάλλει καθοριστικά στην αποτροπή, τον περιορισμό και την άμεση καταστολή οποιασδήποτε ενέργειας θέτει σε κίνδυνο την υπάρχουσα δασική έκταση. Αλλά ακόμα και σε περίπτωση καταστροφής να έχει προνοήσει για τη δημιουργία κατάλληλων μηχανισμών που θα εγγυηθούν την επαναφορά της δασικής έκτασης στην προ της καταστροφής κατάσταση. Βέβαια αυτό το πλαίσιο δράσης δεν πρέπει να αναλωθεί μόνο στην προστασία και διαφύλαξη του δασικού πλούτου αλλά πολύ περισσότερο στην αξιοποίησή του προς όφελος της πόλης και των κατοίκων της.

Δυστυχώς όμως, ούτε η κεντρική διοίκηση, ούτε η αυτοδιοίκηση μπορούν να επιτύχουν αποτελεσματικά στο έργο τους, αν το ζήτημα της προστασίας και της αξιοποίησης των δασών και του φυσικού περιβάλλοντος δε γίνει συνείδηση του καθενός από εμάς. Αν δε δημιουργηθεί, δηλαδή, στους κόλπους της κοινωνίας μία οικολογική συνείδηση που θα λειτουργήσει σαν κινητήριος μοχλός για τη σύσταση ενός μαζικού και οργανωμένου εθελοντικού κινήματος που θα στοχεύει μέσα από τη συντονισμένη δράση του στην πρόληψη αλλά και την καταστολή ενεργειών που βλάπτουν το περιβάλλον συνδράμοντας στις, προς την ίδια κατεύθυνση, ενέργειες της κεντρικής διοίκησης και της αυτοδιοίκησης.

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, καθίσταται άμεσα αντιληπτό πως η προστασία και η αξιοποίηση του δασικού πλούτου δεν είναι ευθύνη που μπορεί να αναληφθεί από κάποιον αποκλειστικά, αλλά μερίδιο αυτής, μεγαλύτερο ή μικρότερο, αντιστοιχεί σε όλους μας.

Με βάση αυτό το σκεπτικό και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου θεωρούμε, αφενός, επιβεβλημένη την επαγρύπνηση όλων των αρμόδιων υπηρεσιών και αφετέρου, δεδομένη την εθελοντική υποστήριξη αυτών από κάθε πολίτη που αισθάνεται συνυπεύθυνος και εξίσου αρωγός των προσπαθειών που καταβάλλονται για τη διαφύλαξη της εναπομείνασας δασικής έκτασης του Υμηττού.

Ελπίζουμε αυτό το καλοκαίρι να μην χαρακτηριστεί από μια νέα καταστροφή του δασικού πλούτου της χώρας και καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να συνδράμουν ενεργά στις προσπάθειες των εθελοντικών ομάδων δασοπροστασίας του Υμηττού.

 

Σύλλογος Νέων Επιστημόνων Ηλιούπολης
http://synephl.blogspot.com
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.