email:agmarinailioupolis[at]gmail.com
ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Ή εορτή της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου έχει τη δική της παλιά ιστορία. Υπήρχε άλλοτε στον Ιερό Ναό της Θεοτόκου στις Βλαχέρνες της Κων/π ολης, παρεκκλήσι της Αγίας Σορού, στο οποίο φυλασσόταν ως ιερό κειμήλιο σορός (=κιβώτιο, εξ ού και η ονομασία του φερέτρου σορός) που περιείχε το Μαφόριο (=κάλυμα των ώμων) της Παναγίας, την Αγία Σκέπη Εκεί κάποτε στον 5ος αιώνα, μιά Κυριακή 1η Οκτωβρίου ετελείτο αγρυπνία, όπως κάθε Κυριακή. Ο παρών στην ολονύχτια Ακολουθία, όσιος Ανδρέας «ο δια Χριστόν σαλός (=κατά κόσμον τρελλός)», μαζί με το μαθητή του Επιφάνιο είδαν ιερή οπτασία. τη Θεοτόκο να στέκεται με λαμπρότητα στον αέρα και έχοντας απλωμένο πάνω από το εκκλησίασμα το Ιερό Μαφόριό της και να προσεύχεται για το πλήθος των ευσεβών χριστιανών. Από τότε καθιερώθηκε και τιμάτε ανάμεσα στους Ορθοδόξους την 1η Οκτωβρίου, ή Αγία Σκέπη της Παναγίας.
Ιδιαίτερα όμως τη θαυμαστή προστασία της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου είδε το ελληνικό έθνος κατά τον πόλεμο του ’40. Γι’ αυτό η Ιερά Συνοδός της Εκκλησίας της Ελλάδος και για να τιμηθεί η προστασία της Θεοτόκου στο Γένος μας κατά το έπος του 1940 -1941, με απόφαση της από το 1952 μετέθεσε την εορτή από την 1η στις 28 Οκτωβρίου για να συνεορτάζεται με την εθνική επέτειο.
Έτσι λοιπόν έχουμε διπλή γιορτή κάθε 28 Οκτωβρίου. Και φέτος τιμήσαμε αυτή την διπλή γιορτή πανηγυρικά, στους Ναούς και τις πλατείες των πόλεων και των χωριών της Πατρίδας, άλλα και στα πέρατα της Οικουμένης όπου υπάρχει Ελληνισμός.
Όμως πραγματικά πρέπει να νιώθουμε ντροπή για τα όσα είδαμε και ακούσαμε ξανά φέτος. Μάλλον πρέπει να καταργηθεί η ΑΡΓΙΑ γιατί δεν τιμάται η Ημέρα από τους Νεοέλληνες. ¶λλοι κοιμόνται, άλλοι πάνε εκδρομές και τριήμερα, άλλοι κάνουν τις δουλείες του σπιτιού και άλλοι ....
ΧΡΕΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Η εποποιία του 1940 υπήρξε μεγάλο γεγονός. Σταθμός ιστορικός για ολόκληρο το ελληνικό έθνος αλλά και γενικότερα για την Ευρώπη, ο αγώνας αυτός κατά του φασισμού και του ναζισμού ήταν ένας δίκαιος αγώνας υπέρ της ελευθερίας, πρωτίστως, και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Τότε, την 28η Οκτωβρίου σύσσωμο το ελληνικό έθνος ανέλαβε την ηρωικότατη άμυνα και με ακατάβλητο σθένος και με την βοήθεια του Θεού την έφερε εις πέρας. Η μικρή Ελλάδα με τους αγώνες της εξασφάλισε την ελευθερία και προκάλεσε τον θαυμασμό όλου του κόσμου. Ο Τσώρτσιλ έλεγε: «Η μάχη της Πίνδου άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Έως τώρα ελέγομεν ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Υπάρχει και η φράση: «Σπανίως εις την παγκόσμιον ιστορίαν μία τόσο μικρά δύναμις εξάσκησε τόσον τεραστίαν επίδρασιν επί της εξελίξεως των μεγάλων γεγονότων». Αλλά και οι Έλληνες με ευγνωμοσύνη προς τον παντοδύναμο και δίκαιο Θεό έψαλλαν επινίκιους ύμνους.
Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται σήμερα, είναι κατά πόσο οι νεοέλληνες αυτά τα θαυμαστά κατορθώματα τα διατηρούν ζωντανά στην εθνική μνήμη. Μήπως οι σελίδες ηρωισμού σβήνονται, οι ηρωικές μορφές των υψωμάτων του πολέμου περιφρονούνται και οι θυσίες ολόκληρου του λάου ατιμάζονται;
Προβάλλει λοιπόν η ανάγκη μιας αγωγής της εθνικής μνήμης. Το μέγα κεφάλαιο της Ιστορίας μας που αποκαλείται «Εποποιία του 1940», ως πολύτιμη παρακαταθήκη, θα πρέπει όχι μόνο να διαφυλαχθεί, αλλά και να διδαχθεί στις νεότερες γενιές. Και οι μεν μεγαλύτεροι στην ηλικία, όσοι έζησαν τα συγκλονιστικά γεγονότα των χρόνων εκείνων, φυσικό είναι στην ανάμνηση τους να συγκινούνται, οι δε νεότεροι από τα κατορθώματα εκείνων ας προβληματίζονται και ας εμπνέονται.
(ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ «ΧΡΕΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ» ΕΙΝΑΙ ΑΠΌ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΌ ΤΟΛΜΗ)
