ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ 10ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019 ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ
ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ 10ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019 ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ
Blogs
Τα μέλη του IlioupolisOnline γράφουν στα blog τους άρθρα για πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, επιστημονικά και άλλα θέματα που θέλουν να μοιραστούν με τους συμπολίτες τους.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ
ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ 10ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019 ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ
Ο Δημήτρης Τσεβάς "έφυγε
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 10/11 στις 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑΜΕΡΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ
Για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
Μετά και την πρωτοβουλία που αναλάβαμε ως Κίνηση και την ανάδειξη του θέματος σε επίπεδο Δημοτικού Συμβουλίου αλλά και στην πόλη, φαίνεται πως η νέα δημοτική αρχή αναγκάστηκε να ενεργοποιηθει. Υπενθυμίζουμε τι ζητούσαμε στην τελευταία ανακοίνωσή μας πριν από 10 και πλέον ημέρες:
Για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
Μετά και την πρωτοβουλία που αναλάβαμε ως Κίνηση και την ανάδειξη του θέματος σε επίπεδο Δημοτικού Συμβουλίου αλλά και στην πόλη, φαίνεται πως η νέα δημοτική αρχή αναγκάστηκε να ενεργοποιηθει. Υπενθυμίζουμε τι ζητούσαμε στην τελευταία ανακοίνωσή μας πριν από 10 και πλέον ημέρες:
• να πάρει κάθε νόμιμο μέτρο για την παύση των εργασιών και την αποτροπή της καταστροφής του παλαιού ναού ου Προφήτη Ηλία
• να λάβει κάθε μέτρο για την αποκατάσταση της νομιμότητας
• να φροντίσει να αποδοθούν ευθύνες σε όσους γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν τι συνέβαινε στο βουνό τους προηγούμενους μήνες και σε όσους δεν λάβουν έγκαιρα τα κατάλληλα μέτρα.
Παράλληλα καλούμε όλες τις Δημοτικές παρατάξεις και Κινήσεις πολιτών της Ηλιούπολης να πάρουν άμεσα θέση. Για εμάς το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία αποτελεί σημείο αναφοράς της πόλης, συνδεδεμένο άρρηκτα με την ιστορία της για επτά δεκαετίες.
Μετά και τις πρόσφατες εξελίξεις και αποκαλύψεις , θεωρούμε πως αν και καθυστερημένη, η αντίδραση της Δημοτικής Αρχής είναι σε θετική κατεύθυνση. Ως Κίνηση παραμένουμε στην γραμμή που έχουμε θέση ώς κανόνα, την απαρέγκλιτη τήρηση της νομιμότητας και της προστασίας και ασφάλειας των πολιτών και επισκεπτών του συγκεκριμένου χώρου αλλά και της διάσωσης του Προφήτη Ηλία ως σημείο αναφοράς για την πόλη μας. Δεσμευόμαστε να παρακολουθούμε κάθε κίνηση, να αναλάβουμε κάθε δυνατή πρωτοβουλία σε θεσμικό επίπεδο και να παρεμβαίνουμε όπου χρειαστεί προκειμένου να πάρουν οι Ηλιουπολίτισσες και οι Ηλιουπολίτες τις απαντήσεις που ζητάνε και αξίζουν. Καλούμε και τις υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις να συνταχθούν με τη μόνη γραμμή υπεράσπισης των συμφερόντων των πολλών και όχι των επιμέρους εξυπηρετήσεων.
Γραφείο Τύπου
“Ηλίου-πόλις, Ανθρώπινη πόλη”
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΤΟ «ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ» ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
Ο Προφήτης Ηλίας από την δεκαετία του ’50 μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ένα παραδοσιακό ξωκλήσι στον δασικό χώρο του Υμηττού, πάνω από την Ηλιούπολη. Στις αναμνήσεις των παλιότερων κατοίκων, συνδέεται με τα Κούλουμα της Καθαρής Δευτέρας, με τις σχολικές εκδρομές και τα πρώτα ραντεβουδάκια.
Τη δεκαετία του ’80 χτίστηκε αυθαίρετα από την τότε δημοτική αρχή δίπλα στον Προφήτη Ηλία ένα μικρό «αναψυκτήριο», απ’ όπου οι Ηλιουπολίτες μπορούσαν να πίνουν τον καφέ τους αγναντεύοντας την θάλασσα ή τη δύση του ήλιου. Τα χρόνια πέρασαν και η επόμενη δημοτική αρχή θεώρησε σκόπιμο να επεκτείνει (επίσης αυθαίρετα) το αναψυκτήριο και να το εντάξει σε μια «Δημοτική Επιχείρηση», παραχωρώντας την διαχείρισή του σε κάποιους ιδιώτες. Λίγα χρόνια αργότερα, η «Δημοτική Επιχείρηση» έκλεισε και μαζί της έκλεισε και το αναψυκτήριο .
Την τρέχουσα δεκαετία επικρατεί μια νέα κατάσταση:
Στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία γίνονται κάποιες μικροανακαινίσεις και εμφανίζεται ο παππάς Στυλιανός Καρπαθίου. Παράλληλα, αν και υπάρχουν δύο ενοριακές εκκλησίες δεξιά και αριστερά, οι Αγ. Ανάργυροι και η Αγ. Μαύρα (με τους συστεγαζόμενους αγίους), το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο γαμήλιων τελετών, βαπτίσεων, ομιλιών και ποικίλων άλλων εκδηλώσεων. Παράλληλα, αυτή η νέα πραγματικότητα δημιουργεί νέες ανάγκες μαζικής πρόσβασης και στάθμευσης αυτοκινήτων, με συνέπεια την δημιουργία ενός παράνομου αυτοσχέδιου πάρκιν στον δασικό χώρο του Υμηττού. Ακόμη,αυτή η νέα κατάσταση, οδηγεί στην κατάργηση της απαγορευτικής μπάρας διέλευσης αυτοκινήτων που υπήρχε στην είσοδο της οδού Μαραθωνομάχων, με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα.
Μ’αυτά και μ’αυτά, φτάνουμε στις παραμονές των πρόσφατων δημοτικών εκλογών, όπου ο τότε δήμαρχος Β. Βαλασόπουλος ανακαινίζει το αυθαίρετο πρώην «δημοτικό αναψυκτήριο» και το εγκαινιάζει ως «Περιβαλλοντικό Κέντρο», το οποίο σχεδιάζει να λειτουργήσει σε συνεργασία με την εκκλησία.
Πρόσφατα, από δημοσιογραφικές πληροφορίες έγινε γνωστό ότι στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία γίνονται οικοδομικές εργασίες ανασύστασης και επέκτασης. Ουσιαστικά χτίζεται μια καινούργια εκκλησία, ενώ προς το παρόν διατηρείται εσωτερικά και το ξωκλήσι. Μετά τις αντιδράσεις κάποιων πολιτών, το δασαρχείο παρενέβει και επέβαλε διακοπή οικοδομικών εργασιών. Διαπιστώθηκε ότι οι μέχρι τότε εργασίες δεν είχαν καμιά νόμιμη αδειοδότηση, παρ’όλους τος ισχυρισμούς του παππα- Στυλιανού.
Οπότε τίθενται τα ερωτήματα:
Γιατί δεν παρενέβει νωρίτερα το Δασαρχείο;
Γιατί δεν εφάρμοσε στην προκειμένη περίπτωση τον νόμο περί ανέγερσης αυθαιρέτου σε δασικό χώρο;
Γιατί η δημοτική αρχή Ηλιούπολης, οι Δημοτικές παρατάξεις ανέχθηκαν την παρανομία τόσο για τον Προφήτη Ηλία όσο και για το λεγόμενο «Περιβαλλοντικό Κέντρο»;
Η αυθαιρεσία στην περιοχή του Προφήτη Ηλία, αλλά και γενικότερα στον προστατευόμενο δασικό χώρο του Υμηττού δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
27.10.2019
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - Συνεργοί με την Ηλιούπολη
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ο προφήτης που γίνεται μητροπολίτης.
Μια ολοφάνερη, κατά τα φαινόμενα, επέκταση έλαβε χώρα σε εκκλησία της περιοχής. Ο προφήτης Ηλίας, μια μικρή εκκλησία άρχισε να μεταμορφώνεται σε ναό, στα όρια της Β' ζώνης προστασίας του Υμηττού, όπου απαγορεύονται εργασίες δόμησης.
Μετά τις πρώτες καταγγελίες διαπιστώσαμε ότι οι εργασίες σταμάτησαν από το δασαρχείο και οι υπεύθυνοι της εκκλησίας έχουν κληθεί από τη Δημοτική Αρχή να επιδείξουν αν έχουν κάποια άδεια.
Πιθανολογούμε ότι δεν θα υπάρχει τίποτα και πως πρόκειται για μια αυθαίρετη πράξη, συνέχεια της αυθαιρεσίας από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή, που εγκαινίασε δίπλα στον προφήτη Ηλία περιβαλλοντικό κέντρο. Αφού το έκανε ο δήμαρχος, γιατί να μην το κάνει και ο παπάς;
Καλούμε την τωρινή Δημοτική Αρχή, σε περίπτωση παρανομίας, να πράξει τα δέοντα.
Άμεση κατεδάφιση όλων των παράνομων εργασιών στον προφήτη Ηλία.
Συνεργοί με την Ηλιούπολη.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ
ΗΛΙΟΥ- πόλις, Ανθρώπινη Πόλη
για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία`
Γκρεμίστηκε το παραδοσιακό πανέμορφο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία εκεί στην πλαγιά του Υμηττού . Κατάφερε και επέζησε από τις φωτιές και σε μια καλοκαιρινή όπως φαίνεται νύχτα το εξαφάνισαν εκεί στη β ζώνη Υμηττού.
Ζητάμε η Δημοτική Αρχή να αναλάβει τις ευθύνες της και
1. να πάρει κάθε νόμιμο μέτρο για την παύση των εργασιών 2. να λάβει κάθε μέτρο για την αποκατάσταση της νομιμότητας 3. να φροντίσει να αποδοθούν ευθύνες σε όσους γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν τι συνέβαινε στο βουνό τους προηγούμενους μήνες.
Καλούμε όλες τις Δημοτικές παρατάξεις και Κινήσεις πολιτών της Ηλιούπολης να πάρουν θέση. Για εμάς το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σηματοδότησε την ίδια την πόλη και αποτελούσε ένα κόσμημα για το βουνό μας.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΗΛΙΟΥ- πόλις, Ανθρώπινη Πόλη για το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
Γκρεμίστηκε το παραδοσιακό πανέμορφο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία εκεί στην πλαγιά του Υμηττού. Κατάφερε και επέζησε από τις φωτιές και σε μια καλοκαιρινή όπως φαίνεται νύχτα το εξαφάνισαν εκεί στη β ζώνη Υμηττού.
Ζητάμε η Δημοτική Αρχή να αναλάβει τις ευθύνες της και
1.να πάρει κάθε νόμιμο μέτρο για την παύση των εργασιών
2.να λάβει κάθε μέτρο για την αποκατάσταση της νομιμότητας
3.να φροντίσει να αποδοθούν ευθύνες σε όσους γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν τι συνέβαινε στο βουνό τους προηγούμενους μήνες.
Καλούμε όλες τις Δημοτικές παρατάξεις και Κινήσεις πολιτών της Ηλιούπολης να πάρουν θέση. Για εμάς το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σηματοδότησε την ίδια την πόλη και αποτελούσε ένα κόσμημα για το βουνό μας.
«Το διαδικτυωμένο άτομο θα αποτελέσει το φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας» του Πωλ Μέισον
- Οι ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας αλλοιώνουν τη φύση της εργασίας, καθιστούν ασαφή τη διάκριση εργασίας και ελεύθερου χρόνου και μας ζητούν να γίνουμε διά βίου συμμέτοχοι στην παραγωγή αγαθών και εκτός του χώρου εργασίας. Αυτό μας καθιστά προσωπικότητες με πολλαπλές οικονομικές ιδιότητες, στοιχείο που αποτελεί την οικονομική βάση για την ανάδυση ενός νέου τύπου ανθρώπου. Αυτός ο άνθρωπος, το διαδικτυωμένο άτομο, θα αποτελέσει τον φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας που πλέον είναι εφικτή.
Σήμερα, η βασική αντίφαση του σύγχρονου καπιταλισμού εντοπίζεται ανάμεσα στη δυνατότητα για δωρεάν και άφθονα κοινωνικά παραγόμενα αγαθά και σε ένα σύστημα μονοπωλίων, τραπεζών και κυβερνήσεων, που αγωνίζεται σκληρά να διατηρήσει υπό τον έλεγχό του την πληροφορία και τη νομή της εξουσίας. Τα πάντα, δηλαδή, έχουν διαποτιστεί από το πνεύμα ανταγωνισμού μεταξύ δικτύου και ιεραρχίας.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η επανάσταση στον τρόπο που επεξεργαζόμαστε, αποθηκεύουμε και επικοινωνούμε την πληροφορία σήκωσε την αυλαία για την οικονομία του Διαδικτύου. Αυτή, με τη σειρά της, άρχισε να υποσκάπτει τις παραδοσιακές καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας. Ας δούμε με ποιο τρόπο:
Καταρχάς, διαβρώνει τον μηχανισμό καθορισμού των τιμών των ψηφιακών αγαθών, όπως αυτός εννοείται από την κλασική οικονομία, εξωθώντας το κόστος αναπαραγωγής των πληροφοριακών αγαθών στο μηδέν.
Επίσης, προσδίδει στα υλικά αγαθά ένα δυναμικό περιεχόμενο πληροφοριών, με συνέπεια να καταλήγουν και αυτά στην ίδια ρουφήχτρα μηδενικού κόστους των πληροφοριακών αγαθών. Συχνά, μάλιστα, όπως στην περίπτωση των αθλητικών παπουτσιών, συνδέει την αξία τους περισσότερο με ιδέες που αποτελούν κοινωνική δημιουργία (όπως η εμπορική ταυτότητα μίας εταιρείας) παρά με το υλικό κόστος παραγωγής τους.
Τέλος, καθιστά απαραίτητη τη χρηματιστικοποίηση, δημιουργώντας δύο κανάλια ροής κερδών από τον γενικό πληθυσμό προς το κεφάλαιο: τους εργάτες που παράγουν αγαθά, υπηρεσίες και γνώση, και τους δανειολήπτες που παράγουν τόκους. Έτσι, ενώ παραμένει αληθής ο ισχυρισμός ότι «ολόκληρη η κοινωνία έχει γίνει ένα εργοστάσιο», οι μηχανισμοί εκμετάλλευσης εξακολουθούν να είναι πρωτίστως οι μισθοί, μετά η πίστωση και μόνο στο τέλος η συνέργεια της πνευματικής μας συνεισφοράς στη δημιουργία της αξίας της εμπορικής ταυτότητας εταιρειών ή της παράδοσης των «εξωτερικών επακόλουθων» στις επιχειρήσεις τεχνολογίας.
Σε αυτή τη διαδικασία επαναστατικής αλλαγής της παραγωγικότητας των υλικών πραγμάτων, των διεργασιών και των ενεργειακών δικτύων, οι διασυνδέσεις μεταξύ μηχανών σιγά σιγά υπερτερούν έναντι των διασυνδέσεων μεταξύ ανθρώπων.
Αν η πληροφορία διαβρώνει την οικονομική αξία, ο εταιρικός κόσμος έχει στη διάθεσή του τρεις διαφορετικές στρατηγικές επιβίωσης: Τη δημιουργία μονοπωλίων της πληροφορίας και την ολοκληρωτική υπεράσπιση της πνευματικής ιδιοκτησίας. Την προσέγγιση «ολισθαίνοντας προς το χάος», που συνεπάγεται προσπάθεια επιβίωσης στο κενό μεταξύ υπερπροσφοράς και πτώσης των τιμών. Την προσπάθεια ιδιοποίησης και εκμετάλλευσης της κοινωνικά παραγόμενης πληροφορίας, όπως είναι τα δεδομένα για τη συμπεριφορά των καταναλωτών και η σύναψη συμβολαίων με τους προγραμματιστές, ώστε να παραχωρούν στις εταιρείες τα δικαιώματα του κώδικα που γράφουν στον ελεύθερο χρόνο τους.
Παράλληλα όμως με την αντίδραση των εταιρειών, παρατηρείται και η ανάδυση μίας εκτός αγορών παραγωγής, της οριζόντια διανεμημένης ομότιμης διαδικτυακής παραγωγής, χωρίς κεντρικό έλεγχο, για αγαθά που είτε παρέχονται απολύτως δωρεάν, είτε, καθώς είναι Ανοιχτού Κώδικα, έχουν πολύ περιορισμένη εμπορική αξία.
Τα εμπορικά προϊόντα παραγκωνίζονται από τα δωρεάν προϊόντα της ομότιμης παραγωγής. Στη Wikipedia δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για εμπορικές δραστηριότητες, ενώ στο Linux και το Android υπάρχει μεν εμπορική εκμετάλλευση αλλά περιθωριακά και πάντως όχι λόγω ιδιοκτησίας του κύριου προϊόντος. Παραγωγός και καταναλωτής σταδιακά ταυτίζονται στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας.
Εις απάντησιν όλων αυτών, ο καπιταλισμός αρχίζει να αναδιατάσσεται και να παίρνει τη μορφή ενός αμυντικού μηχανισμού απέναντι στην ομότιμη παραγωγή, με όπλα τα πληροφοριακά μονοπώλια, την αποδοχή της εξασθένησης του συσχετισμού μισθών και παραγωγικότητας και την παράλογη επιδίωξη επιχειρηματικών μοντέλων που προϋποθέτουν υψηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Οι μη εμπορικές μορφές παραγωγής και συναλλαγών αξιοποιούν την τάση του ανθρώπου να συνεργάζεται και να ανταλλάσει δώρα απροσδιόριστης αξίας, τάση που υπήρχε πάντα, αλλά στο περιθώριο της οικονομικής ζωής. Όλο αυτό δεν είναι μία απλή αναδιευθέτηση της ισορροπίας μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών αγαθών, είναι κάτι εντελώς καινούργιο και επαναστατικό. Η εξάπλωση αυτών των μη εμπορικών οικονομικών δραστηριοτήτων ανοίγει τον δρόμο για μία συνεργατική και δικαιότερη κοινωνία.
Οι ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας αλλοιώνουν τη φύση της εργασίας, καθιστούν ασαφή τη διάκριση εργασίας και ελεύθερου χρόνου και μας ζητούν να γίνουμε διά βίου συμμέτοχοι στην παραγωγή αγαθών και εκτός του χώρου εργασίας. Αυτό μας καθιστά προσωπικότητες με πολλαπλές οικονομικές ιδιότητες, στοιχείο που αποτελεί την οικονομική βάση για την ανάδυση ενός νέου τύπου ανθρώπου. Αυτός ο άνθρωπος, το διαδικτυωμένο άτομο, θα αποτελέσει τον φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας που πλέον είναι εφικτή.
Ο τεχνολογικός προσανατολισμός αυτής της επανάστασης δεν συμβαδίζει με τον κοινωνικό της προσανατολισμό. Από τεχνολογική άποψη, βαδίζουμε προς αγαθά μηδενικού κόστους αγοράς, εργασία δίχως σαφή όρια, κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας και εκτεταμένη αυτοματοποίηση. Από κοινωνική άποψη, βρισκόμαστε παγιδευμένοι μέσα σε έναν κόσμο μονοπωλίων και αναποτελεσματικότητας, σε έναν κόσμο διάσπαρτο με τα ερείπια της ελεύθερης αγοράς του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε έναν κόσμο όπου οι δουλειές άνευ ουσιαστικού περιεχομένου γίνονται καθεστώς.
Σήμερα, η βασική αντίφαση του σύγχρονου καπιταλισμού εντοπίζεται ανάμεσα στη δυνατότητα για δωρεάν και άφθονα κοινωνικά παραγόμενα αγαθά και σε ένα σύστημα μονοπωλίων, τραπεζών και κυβερνήσεων, που αγωνίζεται σκληρά να διατηρήσει υπό τον έλεγχό του την πληροφορία και τη νομή της εξουσίας. Τα πάντα, δηλαδή, έχουν διαποτιστεί από το πνεύμα ανταγωνισμού μεταξύ δικτύου και ιεραρχίας.
Αυτό συμβαίνει τώρα επειδή η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού παραμόρφωσε τον πεντηκονταετή φυσιολογικό βηματισμό του καπιταλισμού. Από ό,τι φαίνεται, ο κύκλος ζωής του βιομηχανικού καπιταλισμού, που κράτησε διακόσια σαράντα χρόνια, οδεύει μάλλον προς το τέλος του.
Έτσι, λοιπόν, δύο είναι οι πιθανές προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας: Ή θα αναδυθεί και θα σταθεροποιηθεί ένας νέος τύπος γνωστικού καπιταλισμού, βασισμένος σε ένα καινούργιο μείγμα εταιρειών, αγορών και διαδικτυακών συνεργειών, όπου τα υπολείμματα του βιομηχανικού συστήματος θα βρουν τη θέση που τους αρμόζει στο τρίτο αυτό είδος καπιταλισμού. Ή το Διαδίκτυο θα διαβρώσει τη λειτουργικότητα και την εξουσία του συστήματος της αγοράς. Σε αυτή την περίπτωση, θα υπάρξει σφοδρή σύγκρουση που θα οδηγήσει στην κατάλυση του συστήματος της αγοράς και στην αντικατάστασή του από τον μετακαπιταλισμό.
Ο μετακαπιταλισμός μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Θα ξέρουμε ότι έχει έρθει, όταν τα προϊόντα αρχίσουν να φθηναίνουν ή να παρέχονται δωρεάν, αλλά οι άνθρωποι εξακολουθούν να τα παράγουν ανεξάρτητα από τις δυνάμεις της αγοράς. Θα ξέρουμε ότι βρίσκεται καθ’ οδόν, όταν θεσμοθετηθεί η σύγχυση των ορίων μεταξύ δουλειάς και ελεύθερου χρόνου, και μισθού και ωραρίου εργασίας.
Καθώς προϋπόθεσή του αποτελεί η αφθονία, ο μετακαπιταλισμός θα οδηγήσει αυτομάτως σε ένα είδος κοινωνικής δικαιοσύνης. Ωστόσο, οι προτεραιότητες και η μορφή αυτής της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι υπό διαπραγμάτευση. Ενώ οι ανησυχίες των καπιταλιστικών κοινωνιών συνήθιζαν να έχουν σχέση με τη λογική «πόλεμος ή καλοπέραση», οι μετακαπιταλιστικές κοινωνίες ενδεχομένως θα αγωνιστούν για να δώσουν απάντηση στο ερώτημα «ανάπτυξη ή βιωσιμότητα», ή σε ζητήματα όπως ο χρονικός ορίζοντας για την επίτευξη βασικών κοινωνικών στόχων, ή σε προκλήσεις όπως η μετανάστευση, η χειραφέτηση των γυναικών και η γήρανση του πληθυσμού.
Επομένως, πρέπει να σχεδιαστεί η μετάβαση στον μετακαπιταλισμό. Στην πλειονότητά τους, οι θεωρητικοί του μετακαπιταλισμού είτε απλώς διακήρυσσαν την ύπαρξή του, είτε προέβλεπαν ότι η έλευσή του είναι αναπόφευκτη. Ελάχιστοι προβληματίστηκαν πάνω στο ζήτημα της μετάβασης. Έτσι, βασικό μέλημα είναι να σχεδιαστεί και να δοκιμαστεί ένα εύρος μοντέλων, ώστε να προκύψει ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να λειτουργήσει μία τέτοια μεταβατική οικονομία.
Στις μέρες μας, η λέξη «μετάβαση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει πειραματικές προσπάθειες τοπικής κλίμακας, όπως η οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, τοπικά νομίσματα, τράπεζες χρόνου, «μεταβατικές πόλεις» και ούτω καθεξής. Αλλά η μετάβαση, στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί σχέδιο μεγάλης κλίμακας.
Για να επιτευχθεί, πρέπει πρώτα να μάθουμε από τα λάθη της αποτυχημένης μετάβασης στον σοσιαλισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1928 η Σοβιετική Ένωση, με εργαλείο τον κεντρικό σχεδιασμό, προσπάθησε διά της βίας να ανοίξει έναν δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί κάτι χειρότερο από τον καπιταλισμό, αλλά η σύγχρονη Αριστερά αρνείται πεισματικά να το κουβεντιάσει.
Αν θέλουμε να χτιστεί μία μετακαπιταλιστική κοινωνία, πρέπει πρώτα να μάθουμε με κάθε λεπτομέρεια τα λάθη που έγιναν και να κατανοήσουμε την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις αυθόρμητες μη εμπορικές μορφές οικονομίας, που περιέγραψα σε αυτό το κεφάλαιο, και στα Πενταετή Πλάνα του σταλινισμού.
Για να προχωρήσουμε παραπέρα, πρέπει να καταλάβουμε επακριβώς τον τρόπο με τον οποίο τα πληροφοριακά αγαθά διαβρώνουν τον μηχανισμό της αγοράς, να εξετάσουμε τις πιθανές εξελίξεις σε περίπτωση που αυτή η τάση ενισχυθεί αντί να υπονομευτεί, και να αναζητήσουμε την κοινωνική ομάδα που έχει κίνητρα για να στηρίξει αυτή τη μετάβαση. Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ορισμό της αξίας και μία πιο λεπτομερή ιστορία της εργασίας.
ΠΗΓΗ
ΑΥΓΗ Ένθετα ΕΝΘΕΜΑΤΑ (4ος κύκλος)
«Το διαδικτυωμένο άτομο θα αποτελέσει το φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας»
Ευθύμης Παπαβλασόπουλος: Καθολικός έλεγχος του πολιτικού πεδίου, χωρίς προηγούμενο
Καθολικός έλεγχος του πολιτικού πεδίου, χωρίς προηγούμενο
** Το επιτελικό κράτος της δεξιάς δεν είναι ούτε μικρότερο, ούτε αποτελεσματικότερο, είναι ταξικά μεροληπτικό και πολιτικά αυταρχικό
** Οι συνέπειες των επιλογών της θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές για την κοινωνική συνοχή, την ποιότητα της δημοκρατίας και την προστασία των δικαιωμάτων
Συζητάμε με τον Ευθύμη Παπαβλασόπουλο, καθηγητή για τις πολιτικές οργανώσεις και το κομματικό σύστημα, για το προφίλ της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και τι σηματοδοτούν οι επιλογές που κάνει. Όπως ο ίδιος σημειώνει, «από την άποψη της διαχειριστικής αποτελεσματικότητας, το εγχείρημα είναι μέχρι στιγμής απόλυτα επιτυχημένο. Ωστόσο αυτή η πολιτική συμμαχία είναι αυτοαναφορική δεν διαθέτει δηλαδή κοινωνική γείωση, άρα η πολιτική του αποτελεσματικότητα είναι προς το παρόν αμφίβολη. Ταυτόχρονα οι έκδηλες ανισορροπίες στην κατανομή της πολιτικής ισχύος συρρικνώνουν επικίνδυνα τον πολιτικό και κοινωνικό πλουραλισμό και εμπεδώνουν τη λεγόμενη μεταδημοκρατική συνθήκη.»
Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου (Εποχή, 13-10-2019)
Από την κρίση αντιπροσώπευσης και την κατάρρευση του κομματικού συστήματος, πώς φτάσαμε σε αυτοδύναμη κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, με ποσοστό σχεδόν 40%;
Ξεκινώ από το τελευταίο σκέλος του ερωτήματος. Η εκλογική ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας ήταν πράγματι εντυπωσιακή και για πολλούς απρόσμενη. Ωστόσο δεν υπήρξε το αποτέλεσμα ενός θετικού ρεύματος υποστήριξης στο πολιτικό της πρόγραμμα. Η δεξιά αξιοποίησε υποδειγματικά μια ευνοϊκή εκλογική συγκυρία (σχετική υποχώρηση της οικονομικής ατζέντας, συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας) κυρίως όμως εκμεταλλεύτηκε την γενικευμένη και πολυεστιακή δυσαρέσκεια από την υπερτετραετή κυβερνητική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ. Ως εκ τούτου, οι εκλογικοί συσχετισμοί δεν αντιφάσκουν με την ορθή διαπίστωση ότι διανύουμε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής κρίσης, η οποία δεν περιορίζεται στο υποσύστημα της πολιτικής εκπροσώπησης αλλά διαβρώνει όλους του πολιτικούς θεσμούς προκαλώντας μια οργανική κρίση νομιμοποίησης. Υπάρχουν μια σειρά από δείκτες, όπως η σταθερά υψηλή αποχή, η κατάρρευση της εμπιστοσύνης τους θεσμούς, οι δείκτες ικανοποίησης και αισιοδοξίας, η κυριαρχία της αντιπολιτικής, που επιβεβαιώνουν αυτήν την υπόθεση. Εκτιμώ, λοιπόν, ότι στο βαθμό που τα αίτια τα οποία προκαλούν την κρίση παραμένουν ενεργά, η δυνατότητα της Νέας Δημοκρατία, αλλά και οποιουδήποτε κόμματος εξουσίας, να οργανώσει μια στοιχειώδη κοινωνική συναίνεση γύρω από τα κυρίαρχα, στη χώρα μας και διεθνώς, προτάγματα είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Από την άποψη αυτή, η παλινόστηση στην κάλπη της δεξιάς μεγάλου μέρους του παραδοσιακού της ακροατηρίου δεν σημαίνει ότι η διαταξική συντηρητική κοινωνική συμμαχία που αποδιαρθρώθηκε την «εποχή των μνημονίων» έχει αποκατασταθεί.
Δυσδιάκριτο το ίχνος της «λαϊκής δεξιάς»
Για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει, εικάζω, να μην απογοητεύσει τις κοινωνικές κατηγορίες που τη στήριξαν, και προέρχονται και από τον κόσμο της εργασίας. Πιστεύεις ότι έχει αντοχές αυτή η σχέση;
Η σχετικά αρραγής και σταθερή πολιτική εκπροσώπηση των τάξεων και μερίδων της συντηρητικής κοινωνικής συμμαχίας, υπό τη σκέπη της Νέας Δημοκρατίας και των κομματικών της προγόνων, οικοδομήθηκε διαχρονικά σε δυο πυλώνες. Στην παροχή πόρων για την υλική και κοινωνική τους αναπαραγωγή, μέσω ενός συστήματος διανομής, που εκ των υστέρων και υποκριτικά καταγγέλλεται ακόμα και από την ίδια την παράταξη ως πελατειακό και σε ισχυρές υπερσυντηρητικές ιδεολογικές εγκλήσεις που τις ομογενοποιούσαν και τις κινητοποιούσαν σχεδόν αταβιστικά. Ως προς το πρώτο εκτιμώ ότι η ηγετική ομάδα της δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τηνδυνατότητα να λειτουργήσει αποζημιωτικά προς εκείνες τις κατηγορίες που επλήγησαν από την οικονομική κρίση, άλλωστε για το ακραία νεοφιλελεύθερο παραγωγικό μοντέλο που προωθεί τα μεσοστρώματα και ιδιαίτερα η πολυπληθής παραδοσιακή μικροαστική τάξη αποτελούν βαρίδια. Τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης είναι νομίζω αποκαλυπτικά. Δείτε λ.χ. το αναπτυξιακό και φορολογικό νομοσχέδιο που έχει δημοσιοποιήσει. Οι «παροχές» σε αυτά τα στρώματα είναι πενιχρές και αβέβαιες την ίδια στιγμή που οι παραχωρήσεις στις κερδοσκοπικές μερίδας του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου είναι σκανδαλώδεις. Θα έλεγα ότι το ίχνος της «λαϊκής δεξιάς» είναι πλέον δυσδιάκριτο στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Αναπόφευκτα, λοιπόν, θα επιχειρήσει να συστηματοποιήσει και να εντατικοποιήσει τις ιδεολογικές της εγκλήσεις φιλοδοξώντας να συσπειρώσει την εκλογική της βάση επενδύοντας στα φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Και δυστυχώς στο ιδεολογικό πεδίο οι συσχετισμοί για τη Δεξιά είναι εξαιρετικά ευνοϊκοί. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η αυταρχική επιβολή του νόμου και της τάξης φαίνεται να αποτελεί την κύρια προτεραιότητα της κυβέρνησης. Από της άποψη αυτή, η υπερσυντηρητική μετατόπιση της Ν.Δ και η όξυνση του θεσμικού και πολιτικού αυταρχισμού δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της συνήθους εκλογικής τακτικής, ούτε πολύ περισσότερο επιδιώκουν να επιλύσουν πραγματικά προβλήματα, συνιστούν στρατηγική επιλογή που αποσκοπεί στη διαμόρφωση όρων ιδεολογικής ηγεμονίας. Άλλωστε ο στόχος αυτός έχει διατυπωθεί εδώ και καιρό από τον συνεπέστερο και σοβαρότερο εκπρόσωπο της ακροδεξιάς της πτέρυγας τον κ. Βορίδη.
Για να απαντήσω λοιπόν στο ερώτημά σου. Αν και οι μετεκλογικές δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν ένα εξαιρετικά ευνοϊκό κλίμα για την κυβέρνηση πιθανολογώ ότι το μείγμα πολιτικής που θα εφαρμόσει δεν είναι ικανό να της εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα μια αδιατάρακτη πολιτική κυριαρχία. Οι συνέπειες όμως των επιλογών της θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές για την κοινωνική συνοχή, την ποιότητα της δημοκρατίας και την προστασία των δικαιωμάτων.
Η μορφολογία της νέας διακυβέρνησης
Πράγματι, η ΝΔ αφήνει το αποτύπωμά της και το κάνει και πολύ γρήγορα, καταργώντας ταυτόχρονα και ό,τι θετικό είχε θεσμοθετηθεί. Θεωρείς ότι η ΝΔ εκμεταλλεύεται το χώρο και το χρόνο που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να οργανώσει την αντιπολιτευτική του γραμμή;
Πιστεύω ότι η ευχέρεια κινήσεων που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία και κυρίως η ετοιμότητα και η ταχύτητα που έδειξε στην εκκαθάριση της κρατικής μηχανής και στην εκδίπλωση της πολιτικής της δεν είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής μετεκλογικής αμηχανίας και αδράνειας του ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλονται πρωτίστως στη μορφολογία της νέας διακυβέρνησης. Η δεξιά εγκαταστάθηκε στη κυβέρνηση όχι ως κόμμα, αλλά ως μια ευρεία πολιτική συμμαχία, μια σκιώδη παράταξη που ελέγχει και συντονίζει τους κρατικούς θεσμούς (Προέδρος της δημοκρατίας, Κυβέρνηση, Βουλή, Ανεξάρτητες Αρχές, Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Αυτοδιοίκηση), το σύνολο των θεσμών κοινωνικής εκπροσώπησης (ΣΕΒ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΣΕΕ κτλ.) ενώ έχει διασφαλίσει την ανεπιφύλακτη υποστήριξη της Εκκλησίας, των ισχυρών επιχειρηματιών και κυρίως των Μ.Μ.Ε. Πρόκειται για ένα πλέγμα πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που είναι ενσωματωμένο στη λειτουργία του κράτους και εξυπηρετούν τα προτάγματά του. Θα προσέθετα δε ότι απολαμβάνει και την ιδιότυπη ανοχή κοινοβουλευτικών κομμάτων από όλο το πολιτικό φάσμα. Η συναίνεση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του συστήματος είναι πραγματικά εντυπωσιακή.
Δυστυχώς η εδραίωση του νέο πλέγματος εξουσίας διευκολύνεται και από ορισμένες επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην άστοχη και άσκοπη αναθεωρητική πρωτοβουλία, η οποία -ανεξάρτητα από τις προθέσεις της- ενέχει τον ορατό κίνδυνο της συνταγματοποίησης του θεσμικού αυταρχισμού και του νεοφιλελευθερισμού.
Δεν θυμάμαι ανάλογο προηγούμενο καθολικού ελέγχου του πολιτικού πεδίου κατά την μεταπολιτευτική περίοδο. Διαπιστώνω όμως αναλογίες με το μετεμφυλιακό σύστημα πολιτικής κυριαρχίας. Το παράδοξο αυτό εξηγεί γιατί η Κυβέρνηση κατάφερε να προωθήσει ακόμα και αντιδημοφιλή μετρά, χωρίς σοβαρές πολιτικές αντιστάσεις και κοινωνικές αντιδράσεις.
Από την άποψη, λοιπόν, της διαχειριστικής αποτελεσματικότητας, το εγχείρημα είναι μέχρι στιγμής απόλυτα επιτυχημένο. Ωστόσο αυτή η πολιτική συμμαχία είναι αυτοαναφορική δεν διαθέτει δηλαδή κοινωνική γείωση, άρα η πολιτική του αποτελεσματικότητα είναι προς το παρόν αμφίβολη. Ταυτόχρονα οι έκδηλες ανισορροπίες στην κατανομή της πολιτικής ισχύος συρρικνώνουν επικίνδυνα τον πολιτικό και κοινωνικό πλουραλισμό και εμπεδώνουν τη λεγόμενη μεταδημοκρατική συνθήκη.
Να το δούμε λίγο πιο σφαιρικά; Ποιο, θα έλεγες, ότι είναι το προφίλ της νέας κυβέρνησης;
Στο επίπεδο του κυβερνητικού προγράμματος οι εξελίξεις είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμμένες. Ενδεχομένως συζητούνται ακόμα οι δοσολογίες του προαποφασισμένου νεοφιλελεύθερου μείγματος, που συγχωνεύει τον δρεπανηφόρο οικονομικό φιλελευθερισμό με τον πολιτικοθεσμικό αυταρχισμό. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στην υπόθεση ότι Νέα Δημοκρατία θα παρωθήσει αποφασιστικά την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης – εξού και η εμμονή για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια – του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, της αγοράς εργασίας με εργαλεία τις ιδιωτικοποιήσεις – ακόμα και οργανισμών που διαχειρίζονται δημόσια αγαθά όπως οι υδάτινοι πόροι – την περαιτέρω απορρύθμιση των αγορών και των εργασιακών σχέσεων, το δρακόντειο περιορισμό των προνοιακών πολιτικών και την υποβάθμιση της περιβαλλοντικής προστασίας. Παράλληλα, εντατικοποιεί και ενισχύει τους μηχανισμούς και τις πρακτικές πειθάρχησης και καταστολής προκειμένου να στοχοποιήσει και να ελέγξει την κοινωνική διαμαρτυρία. Πρωτοβουλίες και εξαγγελίες της κυβέρνησης όπως η κατάργηση του ασύλου, οι εκκενώσεις καταλήψεων, η ένταση της συμβολικής αστυνόμευσης, η αντιμεταναστευτική ρητορεία, ο περιορισμός των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, η αναβάθμιση του ρόλου της Εκκλησίας στους δημόσιους θεσμούς δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τις προθέσεις της.
Τη λογική αυτή θεσμοποιεί και υλοποιεί το λεγόμενο επιτελικό κράτος βασικό εργαλείο του νεοφιλελεύθερου «Τζαγγερνώτ», που συρρικνώνει τα πεδία της δημοκρατικής πολιτικής ιδιωτικοποιώντας κρίσιμες για την κοινωνική αναπαραγωγή δημόσιες πολιτικές ενώ φαινομενικά παράδοξα ενισχύει τον συγκεντρωτικό και προσωποπαγή έλεγχο των πολιτικοδιοικητικών δομών και διαδικασιών. Νομίζω ότι μια σειρά πρόσφατων επιλογών της κυβέρνησης όπως η ίδρυση της πανίσχυρης, αδιαφανούς και πανοπτικής αρχής της Προεδρίας της Κυβέρνησης, η ταυτόχρονη υπαγωγή στον έλεγχο του Πρωθυπουργού των δημόσιων πολιτικών, η αμφιβόλου νομιμότητας παρέμβαση σε μη ελεγχόμενος θεσμούς (Ανεξάρτητες Αρχές, ΚΕΘΕΑ) η στρατολόγηση του κυβερνητικού προσωπικού από τις τάξεις των πολιτικών και τεχνοκρατικών ελίτ που μετακινούνται ευέλικτα μεταξύ κράτους, υπερεθνικών οργανισμών και επιχειρήσεων απηχούν υποδειγματικά αυτήν την αντίληψη. Συμπερασματικά το επιτελικό κράτος της δεξιάς δεν είναι ούτε μικρότερο, ούτε αποτελεσματικότερο είναι ταξικά μεροληπτικό και πολιτικά αυταρχικό.
Η πλαστικότητα της ΝΔ ανάλογα με τη συγκυρία
Η Νέα Δημοκρατία την περασμένη εβδομάδα έγινε 45 χρόνων. Ποιο θεωρείς ότι είναι το πολιτικό της στίγμα σήμερα και τι έχει διατηρήσει από τις καταβολές της;
Τα μεγάλα και θεσμοποιημένα κόμματα , όπως η Νέα Δημοκρατία διαμορφώνουν ένα γενετικό μοντέλο, τα δομικά στοιχεία του οποίου παραμένουν σχετικά σταθερά. Από την άποψη αυτή η ΝΔ ήταν και παραμένει κόμμα ταξικό, συντηρητικό και κατεξοχήν κρατικοποιημένο. Ωστόσο, το ιδεολογικοπολιτικό της προφίλ, το πολιτικό της πρόγραμμα και η κομματική της οργάνωση έχουν μια πλαστικότητα. Με άλλα λόγια, εξειδικεύονται και καθορίζονται κάθε φορά σε σχέση με τους μεταβαλλόμενους συσχετισμούς ισχύος μεταξύ των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και τους τρόπους άρθρωσης του κράτους με την κοινωνία, όπως συμπυκνώνονται υλικά στη μορφή και τη λειτουργία του κράτους. Από την άποψη αυτή διατηρώντας το ιστορικό της φορτίο, ανάλογα με την συγκυρία κινήθηκε ευέλικτα από τον διστακτικό κεϋνσιανισμό μέχρι τον αμήχανο νεοφιλελευθερισμό και από τον μετριοπαθή πολιτικό φιλελευθερισμό μέχρι τον ήπιο αυταρχισμό. Σε κάθε περίπτωση όμως η μεταπολιτευτική δεξιά και σε αντίθεση με τη μετεμφυλιακή, ακόμα και στις πλέον αυταρχικές της αναδιπλώσεις και αντιδημοκρατικές της διολισθήσεις, ουδέποτε παραβίασε ανοιχτά τη νομιμότητα και τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Αντίθετα, συνέβαλε στην εδραίωση ενός θωρακισμένου έστω κράτους δικαίου και συμφιλιώθηκε με τους κανόνες του θεσμοθετημένου πολιτικού ανταγωνισμού. Το γενετικό αυτό μοντέλο φαίνεται να αλλοιώνεται κατά την περίοδο της κρίσης, όπου η Δεξιά αποδεσμεύεται από τους φιλελευθέρους και δημοκρατικούς περιορισμούς ολισθαίνοντας σε ένα έκδηλο πλέον αυταρχισμό. Η στροφή αυτή εκδηλώθηκε ήδη από την προηγούμενη κυβερνητική της θητεία που σηματοδότησε μια πρωτοφανή συρρίκνωση των ατομικών, συλλογικών και πολιτικών ελευθεριών και μια επικίνδυνη νόθευση των θεσμών και των κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Στη συνθήκη αυτή μάλιστα φαίνεται να ρευστοποιούνται τα όρια μεταξύ δεξιάς και ακροδεξιάς όπου αποκτούν πλέον μια συμβιωτική σχέση.
Η ΝΔ σε σχέση με την ευρωπαϊκή –και όχι μόνο- Δεξιά που τοποθετείται;
Σύμφωνα με τις εμπειρικές ενδείξεις η Νέα Δημοκρατία τοποθετείται σταθερά στο πολιτικό φάσμα δεξιότερα από τα ομόλογα λαϊκά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της δυτικής Ευρώπης. Στην παρούσα δε συγκυρία βρισκω να έχει περισσότερες ομοιότητες με τα υπερσυντηρητικά κόμματα της κεντρικής Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, παρά λ.χ. με την CDU. Σας υπενθυμίζω ότι τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας στην άτυπη διεθνή της υπερσυντηρητικής και ακραία νεοφιλελεύθερης δεξιάς συνομολόγησε πανηγυρικά ο Μ. Πομπέο. Ωστόσο για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς το έντονα συντηρητικό στίγμα που εκπέμπει η ΝΔ δεν αποτελεί μόνο ιδιαιτερότητα της ελληνικής δεξιάς. Είναι φυσιολογική συνέπεια της εξασθένισης των δημοκρατικών, φιλελευθέρων και κοινωνικών αντιστάσεων των λεγομένων συστημικών κομμάτων σε διεθνή κλίμακα.
Ζωντανή η προοπτική επανόδου του ΣΥΡΙΖΑ
Κατά το κίνημα των πλατειών όταν και διαταράχθηκε συθέμελα το κομματικό σύστημα, η ριζοσπαστική αριστερά έλεγε στις αναλύσεις της ότι άνοιξε ένα παράθυρο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Πιστεύεις πως αυτή η ευκαιρία χάθηκε και αναγεννήθηκε από τις στάχτες του το κομματικό σύστημα ή μήπως το 30% του ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ακόμα κάποια περιθώρια ελπίδας;
Το 30% του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές, μη αναμμένο για πολλούς ύστερα από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, ασφαλώς κρατά ζωντανή την προοπτική της επανόδου του στην κυβέρνηση. Εκτιμώ όμως ότι σε καμία περίπτωση δεν συνιστά ελπίδα για το όραμα του κοινωνικού μετασχηματισμού που επαγγέλθηκε η ριζοσπαστική αριστερά. Θα έλεγα μάλιστα ότι η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκλογική και υπό προϋποθέσεις χρήσιμη για τον ίδιο. Αφού του δίνει το χρόνο να επεξεργαστεί προγραμματικά και οργανωτικά τις θεμελιακές μετατοπίσεις του από το 2015 και μετά, εδραιώνοντας τη θέση του στο αναδομημένο και πάντα κρατικοποιημένο κομματικό σύστημα. Όσον αφορά την σταθεροποίηση του κομματικού συστήματος, στο βαθμό που διανύουμε ακόμα μια μεταβατική φάση, κατά την οποία εμφιλοχωρούν κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις, θεωρώ παρακινδυνευμένο να προεξοφλήσει κανείς οπουδήποτε έκβαση. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι ανεξάρτητα από τη σύνθεση και τη μορφή του δύσκολα θα μπορέσει να αναδιοργανώσει την κοινωνική συναίνεση γύρω από τις κυρίαρχες επιλογές.
Όσον αφορά την κοινωνική αριστερά, η ήττα της είχε δρομολογηθεί πολύ πριν τις εκλογές του 2015 και ήταν μια ήττα πολιτική, επώδυνη και για το ορατό μέλλον μη διαχειρίσιμη. Και για την ήττα αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη. Αντιμέτωπος με την υπαρξιακή για την αριστερά πρόκληση να συγκροτήσει από τα κοινωνικά ερείπια μια πλειοψηφική συμμαχία, να οργάνωσει πολιτικά την κινηματική δράση, να διαμορφώσει ουσιαστικούς δίαυλους μεταξύ του κοινωνικού και πολιτικού πεδίου, αναδιπλώθηκε στις καταστροφικές έξεις της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς. Αντιμετώπισε εργαλειακά την κοινωνική δυναμική και αυτοπαγιδεύτηκε στην ασφάλεια του κυβερνητισμού και του θεσμικού φετιχισμού.
Παρόλο που αντικειμενικά θα δοθούν αφορμές για κινητοποίηση, διότι το πρόγραμμα της ΝΔ είναι ακραίο, εν τούτοις δεν νομίζω ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή οι προϋποθέσεις για μαζική και οργανωμένη παρέμβαση. Η κοινωνία είναι απογοητευμένη και υποψιασμένη, δύσκολα λοιπόν θα βγει ξανά στο προσκήνιο.
Ούτε αφού γευτεί την ατζέντα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του επικίνδυνου αυταρχισμού, όπως τη χαρακτήρισες;
Ο αυθορμητισμός των μαζών είναι ασφαλώς ένα στοιχείο της πολιτικής διαδικασίας, αλλά δεν εκδηλώνεται μηχανιστικά και απροϋπόθετα. Σε περιόδους οξύτατης και πολυδιάστατής κρίσης εκλύεται μια διάχυτη και μη ελεγχόμενη από το σύστημα κοινωνική δυναμική. Σε συνθήκες όμως ήττας και σχετικής εξομάλυνσης δύσκολα αναδύεται ένα μαζικό και διεκδικητικό κίνημα. Θεωρώ λοιπόν πιθανό να αναζωπυρωθούν «τοπικές» εστίες κοινωνικής διαμαρτυρίας, όπως για παράδειγμα η θερινή κινητοποίηση για το άσυλο, αλλά δεν θα έχουν το μαζικό χαρακτήρα της μνημονικής περιόδου. Πολλώ δε μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξουν άμεσα οι προϋποθέσεις για μια νέα και δυνάμει πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία.
Πιστεύεις ότι αυτές χάθηκαν;
Όσο και αν δυσκολεύομε να συμφιλιωθώ με την απαισιοδοξία θεωρώ ότι η Αριστερά -και δεν εννοώ φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει να διανύσει μια μακρά και δύσβατη πολιτική έρημο. Η μοναδική ευκαιρία που της προσέφερε η κρίση να βάλει ξανά σε κίνηση τον τροχό της Ιστορίας σπαταλήθηκε. Η λόγοι είναι πολλοί και οι ευθύνες πολλών. Ο νηφάλιος ανα- στοχασμός για το «συμβάν» είναι απαραίτητος. Και επιμένω στο νηφάλιος γιατί δεν ταιριάζουν στην Αριστερά οι κραυγές και το πένθος. Πρέπει λοιπόν να συνηθίσουμε την ιδέα ότι εφεξής θα δίνουμε τις μάχες σε ένα κλειστό πολιτικό ορίζοντα που οι συσχετισμοί γίνονται όλο και πιο αρνητικοί. Ακόμα όμως και αν οι δυνατότητές μας είναι μικρές και οι δυνάμεις μας ισχνές οφείλουμε να τις δώσουμε, γιατί τα διακυβεύματα είναι τεράστια.
Περισσότερα Άρθρα...
Υποκατηγορίες
Θέσεις και Κριτικές
Επιστολές πολιτών και φορέων για θέματα που αφορούν την πόλη.
Ανακοινώσεις
Ανακοινώσεις και μικρές ειδησούλες.
Αφιερώματα
Αφιερώματα συνεντεύξεις σε πρόσωπα και θέματα που αφορούν την Ηλιούπολη.
Νεολαία
Ειδήσεις από και για την νεολαία και τη μαθητική κοινότητα της πόλης.
Life Style
Αφιερώματα και προτάσεις για γεύσεις, ψυχαχωγία και τσάρκες στην πόλη.
ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ
Gaia Community Μαθήματα Κεραμικής
