Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ
Το ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε το 1974 όταν ο ψυχρός πόλεμος ήτανε σε ιδιαίτερη ένταση και λύσεις ανάμεσα στον Καπιταλισμό της Αμερικής και τον Κομουνισμό της Σοβιετικής Ένωσης μοιάζανε πιο δημοκρατικές πιο ανθρώπινες. Η Ελλάδα, που έβγαινε από την Αμερικανοκίνητη δικτατορία της επταετίας ήταν φυσικό, η κοινή της γνώμη, να νοιώθει περισσότερο την ανάγκη του Σοσιαλισμού με εθνικά χαρακτηριστικά “τρίτων δρόμων” παρά την ανάγκη της Σοσιαλδημοκρατίας που στρατευότανε με την κυρίαρχη αντισοβιετική πολιτική!
Το 1987 όλοι γνωρίζανε πως η Σοβιετική Ένωση κατέρρεε. Η έννοια της μέσης οδού μεταξύ δύο ισχυρών πόλων έπαυε να υπάρχει. Το ΠΑΣΟΚ του 1974 έχανε «κάτω από τα πόδια του το έδαφος» πάνω στο οποίο στήριξε την βασική επιλογή πάνω στην οποία στήριξε, όχι μόνο τις πολιτικές του αλλά και την ίδια την ύπαρξή του. Το 1987 τελείωσε το ΠΑΣΟΚ του 1974.
Το ΠΑΣΟΚ του 1987 έπρεπε να αναζητήσει χώρο νέας ιδεολογικής πλατφόρμας και νέες ιδεολογικές συμμαχίες. Η Σοσιαλδημοκρατία φάνταζε η μόνη λύση. Η απέχθεια του Ανδρέα Παπανδρέου για την Σοσιαλδημοκρατία είχε χτίσει ένα γερό αντισοσιαλδημοκρατικό ρεύμα μέσα στο ΠΑΣΟΚ γνωστό και ως βαθύ ΠΑΣΟΚ. Οι προσπάθειες να κυριαρχήσει η σοσιαλδημοκρατία με το ένδυμα του εκσυγχρονισμού έδωσε την «αναλαμπή» της περιόδου Σημίτη. Παρά τα προβλήματα, το ΠΑΣΟΚ από το 1987 έφθασε μέχρι σήμερα με το νόμο της αδράνειας και αυτό αποδεικνύει την τεράστια συσσωρευμένη πολιτική δύναμη που είχε ο Ελληνικός Λαός το 1974! Δυστυχώς το μεγάλο πρόβλημα της ιδεολογικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό υποχρεώθηκε να το αντιμετωπίσει από το 1987, επελέγη να είναι θέμα μιας επαγγελματικής κομματικής πολιτικής ελίτ και με το λαό απόντα. Συνέπεια αυτής της επιλογής ήτανε η διάλυση της οργάνωσης του κόμματος και η συστηματική αγνόηση της Λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Οι οργανώσεις διατηρηθήκανε για καθαρά εκλογικούς σκοπούς .
Τώρα το ΠΑΣΟΚ προχωράει στο συνέδριο του εμμένοντας στη διαχείριση του ιδεολογικού του κενού σαν να είναι θέμα της στελεχιακής του ελίτ, όσης του απέμεινε κι από αυτή. Ουσιαστικό αντικείμενο του συνεδρίου είναι η επιλογή της Σοσιαλδημοκρατίας ως ιδεολογικής βάσης πάνω στην οποία θα χτιστεί το Νέο ΠΑΣΟΚ. Όσοι προσέλθουν στο Συνέδριο πιστεύουν πως όταν λυθεί το θέμα της «νομιμοποίησης» της επιλογής της Σοσιαλδημοκρατίας ως του νέου ιδεολογικού οχήματος , αργά η γρήγορα ο δρόμος για την εξουσία θα ξανανοίξει.
Το πρόβλημα που υπάρχει και προκαλεί τις δήθεν πολιτικές διαφωνίες είναι η διαχείριση του, από το 1987, άταφου ΠΑΣΟΚ του 1974. Κανένας ,από την απομένουσα πολιτική ελίτ, δεν διαφωνεί με την επιλογή της Σοσιαλδημοκρατίας. Οι διαφωνίες εντοπίζονται στην ανάγκη να διαχειρισθεί το νέο ως η συνέχεια του παλιού ή ως κάτι καινούργιο χωρίς κανένα δεσμό με το παρελθόν. Η διαχείριση αυτή περνάει μέσα από την πολιτική επιβίωση ή μη, στελεχών , ομάδων, ιδεολογικών τάσεων, κ.λπ.
Μέσα σαυτό το περιβάλλον, όλοι ξεχνάνε πως η Σοσιαλδημοκρατία είναι μια λύση για πλούσιες και πολιτικά «ώριμες» χώρες. Δεν είναι τυχαίο πως τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είναι ισχυρά σε χώρες του βορά. Σε φτωχές χώρες, με περιορισμένη εθνική κυριαρχία σοσιαλδημοκρατικές λύσεις δεν είναι μόνο ουτοπία είναι εθνικά επικίνδυνες.
Το δικαίωμα να παίξει με την Σοσιαλδημοκρατία, η χώρα το ξεκίνησε το 1995 με τον Σημίτη και το έχασε το 2009 με τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτό έπρεπε να διεκδικήσει ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009. Δυστυχώς την πιο κρίσιμη στιγμή η χώρα βρέθηκε με πολύ «μικρούς» ηγέτες. Φοβούμενοι το δικό τους μέλλον δεν «ρισκάρανε» τίποτα! Βέβαια πως θα μπορούσανε να ρισκάρουνε όταν συνειδητά για χρόνια αγνοούσανε το λαό, τον μετατρέψανε σε όχλο, τον σπρώξανε στο περιθώριο, τον αποκοιμίσανε , τον καταχρεώσανε, τον αυτοενοχοποιήσανε και δημιουργήσανε όλες τις προϋποθέσεις κάθε λύση να είναι δυνατή με έξωθεν παρεμβάσεις!!
Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει δύσκολα σε όλο τον κόσμο. Το εισιτήριο για σύγκλιση με το μέσο βιοτικό επίπεδο της Ευρώπης που ήταν το θέμα των εκλογών του 2000 αποτελεί χαμένο όνειρο. Η απόλυτη κυριαρχία του καπιταλισμού οδηγεί σε πόλωση των πολιτικών δυνάμεων . Οι προοδευτικές δυνάμεις δεν έχουν την πολυτέλεια των πολλών απόψεων. Η σοσιαλδημοκρατία είναι η πρώτη που θα καταλάβει πως ο καπιταλισμός δεν την έχει ανάγκη πλέον ότι ήταν να δώσει το έδωσε, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Η διογκομένη μεσαία αστική τάξη που είχε ανάγκη ο καπιταλισμός στον αγώνα του ,ακόμα και με το μοντέλο του Σοβιετικού Κομουνισμού, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ιδιαίτερα σε χώρες μικρές, όπως η Ελλάδα, με αδύναμο καπιταλισμό, η μεσαία αστική τάξη μπορεί να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Ακριβώς αυτή την συρρίκνωση ζούμε σήμερα. Σοσιαλδημοκρατία χωρίς μεγάλη μεσαία τάξη δεν είναι δυνατόν να υπάρξει!
Όσο θα σκληραίνουν οι καπιταλιστικές πολιτικές τόσο και οι Λαϊκές μάζες θα συνειδητοποιούν την ανάγκη για ξεκάθαρες λαϊκές λύσεις! Οι έννοιες κεντροδεξιά, κεντροαριστερά μόνο ιστορικές φορτήσεις θα προκαλούν. Δυστυχώς , με δεδομένη την απόλυτη οικονομική εξάρτηση της χώρας από οικονομικά συμφέροντα άλλων χωρών κινδυνεύουμε να διαμορφώσομε ένα πολιτικό σύστημα που θα αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών. Με μειωμένη την εθνική κυριαρχία και έντονη την οικονομική εξάρτηση από τις ισχυρές χώρες είναι φυσικό οι δανειστές μας να νοιώθουν πιο ασφαλής με δυνατότητες παρεμβατικού ελέγχου της εξουσίας στην χώρα. Γυρίζομε ολοταχώς στην εποχή του πολιτικού συστήματος των Γαλλόφιλων, Αγγλόφιλων, Ρωσόφιλων των πρώτων χρόνων του Ελληνικού κράτους.
Προσέξτε την ιδιαίτερη αναφορά του προέδρου της Γαλλίας κ. Ολάν στην γλώσσα των συνομιλητών του αλλά και στην επιλεκτική συνάντησή του με τους εδώ «αντιπροσώπους» του! Προσέξτε επίσης την αυταρέσκεια των συνομιλητών του κ.Ολαν για τον αποκλεισμό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τις «θεσμικές» συνομιλίες και εκδηλώσεις των δύο χωρών!!!
Γιώργος Μπαλτάς 21.2.13
