Συνέντευξη από ένα μπάχαλο
Εν πάση περιπτώσει, αν σας ξενίζει το παραπάνω ύφος μου... ας επιστρέψουμε στα γνωστά : Έγινα Τούρκα και κόντεψα να σκίσω το μοναδικό κομμάτι Hussein Chalayan της συλλογής μου. Τόσο φρύαξα από τη ζήλεια μου η γυναίκα!
Μωρά μου!
Διάβασα τις προάλλες η γυναίκα τη συνέντευξη του άγνωστου ΜΑΤά στο γνωστό Βλαχάκη και συγκινήθηκα. Καλέ, αυτοί οι κακοί «γνωστοί άγνωστοι» έχουν βαλθεί να το φάνε το παιδί το άγνωστο. Διότι, προσέξτε τη διαφορά : Το παιδί το ένστολο, το άγνωστο, πήγε στα ΜΑΤ για το μεροκάματο (άντε και για ένα ψωροεπίδομα…) ενώ οι «γνωστοί άγνωστοι» που το παρενοχλούν στις διαδηλώσεις είναι παιδιά πολιτικών, που τα παλιο – Δικαστήρια τους κάνουν πλάτες αν τα πιάσει η Αστυνομία.
Κι έτσι, το κακόμοιρο το παιδί το άγνωστο είναι, λέει, συνέχεια σε άμυνα. Τη μία πάει ένας «γνωστός άγνωστος» μ’ ένα σίδερο να το βαρέσει. Τί να σου κάνει το έρμο το παιδί, για να … σωθεί, πατάει μια φυσουνιά στη μούρη του Μανώλη Γλέζου που πέρναγε από δίπλα. Την άλλη, ένας συνάδελφός του πήρε φωτιά . Ξέρετε, λέει για εκείνον που φαίνεται είχε τα νεύρα του εκείνη την ημέρα και κυνήγαγε τον κόσμο πάνω στην πλατεία Συντάγματος με το μηχανάκι για να ξεδώσει, οπότε έφαγε μια μολότωφ κατά-κρανα για ν’ αποδειχτεί ότι δεν είναι μόνο ευέξαπτοι οι ΔΕΛΤΑδες, είναι και εύφλεκτοι.
Ένας άλλος πάλι, έχασε ένα δάχτυλο από την κρότου –λάμψης που έσκασε στα χέρια του (Αλήθεια εκείνος ο διαδηλωτής για τον οποίο την προόριζε, τί θα έχανε αν την έτρωγε;) Η πλάκα είναι ότι έγινε ανακωχή και έψαχναν αδελφωμένοι ασφαλίτες, ΜΑΤ, αγαναχτισμένοι κι αναρχικοί το δάχτυλο του ΜΑΤά, σιγοτραγουδώντας «Βρήκα ένα δάχτυλο στο χώμα, καλή μου – Το θέλω για τη συλλογή μου…» Τελικά το δάχτυλο το βρήκε κάπου πεσμένο ένας διαδηλωτής και τους το έδωσε για να μπορεί και πάλι να ξύνεται ο … απροσεχτούλης
Μ’ αυτές τις σκέψεις λοιπόν, αναζήτησα το αντίπαλο δέος, ένα γνήσιο, νταβραντωμένο «γνωστό – άγνωστο» κουκουλοφόρο, τον οποίο δε δυσκολεύτηκα να τον εντοπίσω σ’ ένα κυριλέ μπιστρό στην Κηφισιά (είναι γνωστό ότι οι μπάχαλοι είναι παιδιά πολιτικών και μεγαλοεπιχειρηματιών που σπάνε βιτρίνες κυρίως όταν έρχονται στην Ελλάδα για τις διακοπές από το Royal School of Economics όπου σπουδάζουν, ενώ αν κάνει κανα λάθος και τους πιάσει η αστυνομία, οι παντέρημοι οι γονείς τους τρέχουν ξεμαλλιασμένοι με τη ρομπ ντε σάμπρ και το πασούμι μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, να ξυπνάνε τους πολιτικούς τους φίλους για να αποφυλακίσουν τους προκομμένους τους.)
Ιδού λοιπόν τι μου αποκάλυψε ο στυγερός κουκουλοφόρος
Roufiana: Κύριε μπάχαλε, πείτε μου σας παρακαλώ, τί σας…
Μπάχαλος : Ε, όχι και «κύριε»! Σύντροφε θα με λες.
R. : Μάλιστα… Σύντροφε μπάχαλε, λοιπόν… Τι σε οδήγησε στο να σβουρίζεις μπουκάλια στα αμυνόμενα παιδιά, των ΜΑΤ; Δεν το βλέπεις ότι είναι και αυτά παιδιά του εργαζόμενου λαού;
Μπάχαλος. : Αγαπημένη μου Roufiana, εσύ πρώτη απ’ όλους πρέπει να ξέρεις ότι οι διαφορές μας με την μπατσαρία είναι αγεφύρωτες…
R. : Εγώ;
Μπάχαλος. : Ναι, εσύ. Αφού όπως είναι φανερό το θέμα είναι καθαρά στυλιστικό. Τα άτομα είναι αλλού! Πες μου εσύ που είσαι μια κυρία του κόσμου, πόσα χρόνια έχει που είναι πασέ το στυλάκι το μιλιτέρ με τα αρβυλάκια και το μπερέ; Αμ το άλλο, με αυτή τη γκουμούτσα την ασπίδα ; Είναι της μόδας οι διαφάνειες με τα μπλε γράμματα «POLICE» απάνω; Για να μην πιάσω εκείνο τον άκομψο με το… βαποριζατέρ!
R. : Α, μάλιστα… Τη φυσούνα λες… Να μη σε πιάσει εκείνος να λες καλύτερα… Ενώ εσείς;
Μπάχαλος: Εμείς Roufiana μου, θρηνούμε: Γιατί νομίζεις ότι φοράμε μαύρα;
R. : Μήπως γιατί σας έχουν ταμένα;
Μπάχαλος : Όχι κυρία μου! Ο Έλληνας χωσομπούκαλος θρηνεί! Θρηνεί για τη χαμένη τιμή της βενζίνης. Το ξέρετε κυρία Roufiana μου, ότι για να γεμίσω μια δωδεκάδα μολότωφ, αφήνω άδειο το ρεζερβουάρ της Μερσεντές του μπαμπά; Γιατί νομίζετε κυρία μου ότι οι μπάχαλοι πάμε με τα πόδια, ή το πολύ πολύ με το μετρό; Ε; Για να κάνουμε οικονομία το κάνουμε! Από το ισχνό μας χαρτζηλίκι γεμίζουμε τις μολότωφ και κείνες μέχρι τη μέση. Αναγκάζομαι πια για στουπί να χρησιμοποιώ τα παλιά Versace της μαμάς….
R: Φρίκη! Έτσι γινόταν πάντα;
Μπάχαλος: Αααααχχ!! Τα παλιά τα χρόνια…. Πλησίαζε Πολυτεχνείο και αρχίζαμε ένα μήνα πριν τις προετοιμασίες. Μοσκοβόλαγαν τα σπίτα μας σούπερ αμόλυβδη… Σ’ όλη την Εκάλη και την Πολιτεία δεν άκουγες άλλο από τη Διεθνή και το «Επέσατε θύματα αδέρφια, εσείς». Και να οι φώσφοροι, να τα δυναμιτάκια…. Και η μαμά να κερνάει τα παιδιά σαραγλάκι σπιτικό, τυλιγμένο σε σελίδες από τα άπαντα του Μπακούνιν. Αχ τι μου θυμίσατε τώρα κυρία Roufiana μου… Κι ανήμερα 17 Νοέμβρη μας κατέβαζε ο σωφέρ του μπαμπά μέχρι το Πολυτεχνείο. Ουρά έκαναν οι Μερσεντές στο Μουσείο να ξεφορτώνουν παιδιά καλών οικογενειών με τα δισάκια τους με τις μολότωφ, με τις πέτρες, τα καδρόνια τους… Ωραία χρόνια…
R. : Και τώρα;
Μπάχαλος: Τώρα… Αφήστε τα. Σε λίγο θα πετάμε στους μπάτσους χαρτοπόλεμο και θα κάνουμε «μπουμ» με το στόμα.
R. : Τι σε ώθησε να γίνεις μπάχαλος;
Μπάχαλος: Στο σχολείο τα άλλα παιδιά με κορόιδευαν επειδή ο πατέρας μου ήταν χίππης της δεκαετίας του 60. Ξέρετε… Μάταλα, LSD, Καστανέδα και παραισθησιογόνα μανιτάρια. Στην αρχή τους πλάκωνα στις καλαμιές αλλά μετά καθίσαμε με το Daddy και το συζητήσαμε. «Αγόρι μου…» μου είπε «Εγώ στον καιρό μου, το έκανα το καθήκον μου. Εσύ όμως που θα πας; Στην Εκάλη πια, δεν έχουμε ζωή. Ό,τι υπάρχει σε πιώμα το ’χουμε πιεί κι ό,τι υπάρχει σε πήδημα το’χουμε πηδήξει (Ο Daddy είναι λίγο αθυρόστομος…) Πάρ’ το γεράνι μας, γιέ μου, και σύρε να κατεβείς στον πραγματικό κόσμο, να κερδίσεις εμπειρίες, να γίνει άντρας…» Κι έτσι έγινε. Έγινα αναρχικός επειδή η Αρχαιολογική Υπηρεσία έκλεισε τις σπηλιές στα Μάταλα. Πώς αλλιώς θα κερδίσω εμπειρίες για να μπορέσω να διοικήσω με επιτυχία την οικογενειακή επιχείρηση
R. : Τι φτιάχνει η οικογενειακή επιχείρηση;
Μπάχαλος : Παλιά φτιάχναμε προβληματικές επιχειρήσεις και τις πουλάγαμε στο Κράτος, αλλά τα τελευταία χρόνια ο μπαμπάς ασχολείται με δωρεές καυστήρων σε κολυμβητήρια… Α! φτιάχνουμε και αντιασφυξιογόνες μάσκες.
R. : Ας πούμε κάτι άλλο. Έχει απήχηση στα κορίτσια η μαύρη στολή του «γνωστού άγνωστου»;
Μπάχαλος: Ένα θα σας πω κυρία Roufiana μου. Στα επόμενα μπάχαλα που θα γίνουν, ακούστε τη φωνή της Όλγας Τρέμει και θα καταλάβετε. Γιατί νομίζετε ότι τρέμει, μήπως από οργή; Όχι κυρία μου… Από λαγνεία τρέμει, καθώς μας γδύνει με τα μάτια και φαντάζεται τα λυγερά μας κορμιά μέσα από τα μαύρα ρούχα… Αυτή και η Έλλη Στάει είναι οι μεγαλύτερές μας fan. Κάθε Πολυτεχνείο οι τηλεοράσεις γίνονται σα 090 από τη λαγνεία… Η μία τρέμει, η άλλη στάζει… Αν και εγώ προσωπικά προτιμώ την Ντόρα. Όσο να πεις, ο καλός ο μπάχαλος τον θέλει το Μητσοτάκη του…
R. : Όλα αυτά τα τζάτζαλα – μάτζαλα που κουβαλάτε στις διαδηλώσεις πού τα βρίσκετε;
Μπάχαλος : Υπάρχουν ειδικά site στο διαδίκτυο που παραγγέλνεις ό,τι θέλεις. To www.bahalos.gr, το www.misostaxiko.com. Τις μολότωφ παλιά τις φτιάχναμε με την παραδοσιακή ρώσσικη συνταγή, αλλά μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, αγόρασε τα δικαιώματα ο αδελφός του Άδωνι και κάνει πειράματα σ’ ένα υπόγειο στην οδό Βουλγαροκτόνου, για να κατασκευάσει «υγρόν πυρ» να καίει Αλβανούς. Έτσι, δε βρίσκουμε παραδοσιακά υλικά και τις φτιάχνουμε αποκλειστικά με βενζίνη Shell. Είναι αυτό που έλεγαν οι θεωρητικοί του μαρξισμού ότι ο καπιταλισμός θα μας πουλήσει τη βενζίνη που θα τον κάψουμε.
R. : Το περιστατικό με το δάχτυλο του ΜΑΤά, το γνωρίζεις;
Μπάχαλος: Αν το γνωρίζω λέει; Ακούστε κυρία Roufiana μου, θα σας δώσω μια αποκλειστική είδηση, έτσι για να σκάσουν οι οχτροί σας. Το δάχτυλο που βρήκαν και δώσανε στο ΜΑΤατζή δεν ήταν δικό του. Ήταν ενός μέλους της Γιακούζα, της ιαπωνικής μαφίας! Αυτοί το’χουνε χούι άμα κάνουνε καμιά στραβή, για να μην τους σκοτώνουν τα αφεντικά τους, να τους προσφέρουν ένα δάχτυλο για μπαχτσίσι. Γιαυτό, αν δεις Ιάπωνα με δύο ή τρία κομμένα δάχτυλα, καταλαβαίνεις ότι είναι ζημιάρης γιακουζαίος. Το «δώρο» το κρατάνε οι αρχιμαφιόζοι σε ένα βαζάκι με σαλαμούρα και μια ετικετούλα απ’ έξω, του στυλ «Άπό τον πιστό μου Ναγαμότο επειδή δεν πυροβολούσε αρκετά γρήγορα»
Όταν λοιπόν το δικό μας το μόγγολο έπαιζε τα μήλα με την κρότου λάμψης, την ίδια στιγμή στο μπαλκόνι μιας σουίτας της «Μεγάλης Βρετανίας» ένας χαμηλόβαθμος γιαπωνέζος μαφιόζος εξευμένιζε το αφεντικό του μέσω τηλεδιάσκεψης (πώς κάνει ο Γιωργάκης με τη Μέρκελ και το Σαρκοζί; Ένα τέτοιο πράμα…) και έκοβε τελετουργικά το δάχτυλό του. Του’πεσε όμως κατά λάθος μέσα στη διαδήλωση των Αγαναχτισμένων που στηθοκοπιόντουσαν από κάτω κι έγινε το κακό.
Τώρα όλοι λένε του ΜΑΤά, να μη στεναχωριέται που είναι λίγο κίτρινο το δαχτυλάκι του, κι αυτός απορεί γιατί κάθε φορά που ξύνει το αυτί του ακούει «Σαγιονάρα».
R: Μπάχαλέ μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη αυτή.
Μπάχαλος : Και εγώ σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να ανοίξω την καρδιά μου.
Hasta la vista, babies
Roufiana, 15/9/2011
