Μια ακόμη … «Μεγάλη Κυρία του Θεάτρου»
Εκείνο που με βγάζει από τα λιτά μου Versace σ’ αυτή την άτιμη ζωή και σ’ αυτή την τίμια χώρα, είναι όταν με περνάνε για αμνήμονα. Εντάξει, δεν είμαι ... τέρας μνήμης (ο άντρας μου συμφωνούσε μόνο με το «τέρας», αλλά μια μέρα θύμωσα και από τότε με κοιτάζει με άλλο μάτι: γυάλινο) αλλά δεν είμαι και χρυσόψαρο να μη θυμάμαι πότε έφαγα (ή πότε με… δάγκωσαν !) για τελευταία φορά.
Για να με καταλάβετε θα σας ομιλήσω… παραβολικώς : Φέρτε στο νου σας μια (το πάλαι ποτέ) όμορφη ηθοποιό, ξανθιά και με ζουμερά…ταλέντα. Ναι.. ναι ! Αυτήν εννοώ κι εγώ. Επειδή λοιπόν η λεγάμενη στα νιάτα της επέδειξε μια κάπως φιλοπερίεργη και εξερευνητική τάση προς … όλα (μα όόόόλα !) τα είδη της τέχνης, ξεσήκωσε πολλά πάθη, έρωτες αλλά και ενδοφυλετικές αντιπάθειες. Πέρασαν όμως τα χρόνια (Όταν έχω τις κακές μου λέω ότι απλώς περίμενε να αποδημήσουν όλοι όσοι την… ανέδειξαν – Μα πόσο σκύλα μπορώ να γίνω;) και τσούπ! Χτυπάει μια Επίδαυρο, θέλοντας να σφραγίσει την (τελευταία) σελίδα του διαβατηρίου της με τη σφραγίδα της ποιότητας. Και βρίσκονται οι απαραίτητοι κονδυλοφόροι που την ονομάζουν «Μεγάλη Κυρία του Θεάτρου μας»
Όλοι αυτοί με θεωρούν αμνήμονα ή ηλιθία;
Και επί του προκειμένου:
Θόδωρέ μου, ταύτισες την τσιγκελωτή λεβεντιά σου με τη δημαρχιακή (μόνο) εξουσία, με όλες τις καλές και κακές της πλευρές, τόσο πολύ που μετά τις εκλογές του 2006, ακόμα και μέσα στην παράταξή σου έλεγαν ότι «έχασε ο Γεωργάκης, δεν κέρδισε ο Αναγνώστου» (άλλο αν ο Αναγνώστου ήταν ο μόνος Ηλιουπολίτης που δεν κατάλαβε ότι σε διαδέχτηκε ως δήμαρχος!)
Κι έλεγαν όλοι τόσα χρόνια που έλειπες: Βρε, από πού θα μας τη φέρει αυτός ο δαιμόνιος Θοδωρής; Και να ‘το που μας έφεξε! Θοδωρής Γεωργάκης, ο Νέστορας της Πολιτικής!
Και επί της ουσίας τι μας λες, ακριβέ μου Νέστωρ;
Ότι η «επαναθεμελίωση του κράτους» θα γίνει από τους … δικομματικούς ογκόλιθους που έφεραν το κράτος σ’ αυτό ακριβώς το σημείο; Μας λες ότι τη χώρα θα τη βγάλει από το τέλμα η… συναίνεση αυτών που την έριξαν σε αυτό; Ποιός θα πει «το μεγάλο ΟΧΙ στον παλαιοκομματισμό, στην πολιτική του βολέματος», το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ; Πηγαίνοντας στη Σιβιτανίδειο, δεν περνάς από Σύνταγμα;
Θόδωρέ μου, δεν είσαι αφελής, έτσι δεν είναι; (μην απαντάς, το ξέρουμε από πρώτο χέρι…) Κάτι άλλο συμβαίνει : Όταν κάποια … γατόνια μυρίζονται δραματική μεταστροφή των πολιτών, ξορκίζουν το κακό παρελθόν, και σχεδιάζουν εγκαίρως ένα πολιτικό μέλλον το οποίο να τους περιλαμβάνει. Και φυσικά, για να ξεφύγουν από τη μήνι των εξαγριωμένων πολιτών, εγκαταλείπουν το τετριμμένο πολιτικό prêt-a-porter και υιοθετούν ένα πιο … haute couture, ένα πιο οικουμενικό, προεδρικό στυλάκι. Και βάζουν μπροστά κάποιες … Μεγάλες Κυρίες του Θεάτρου μας, να μας πείσουν, πανακριβέ μου, ότι οραματίζονται ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό (φτιαγμένο από τα παλιά, ξεχαρβαλωμένα σανίδια…)
Θόδωρέ μου, μας θεωρείς και αμνήμονες και αφελείς, έτσι;
Α! Και αυτό το τελευταίο που μας λες, ότι στο επόμενο μάθημα «…θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και την ανάγκη συνεργασίας των δημοτικών παρατάξεων σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης» τί σημαίνει άραγε; Μήπως ότι προλειαίνεις το έδαφος για μια δυναμική επανεμφάνιση στα δημοτικά πράγματα, ώστε να μας σώσεις από το τέλμα που δημιούργησαν οι …. προηγούμενοι; (Βασίλη, το νου σου: Ο πρώην σε βλέπει ήδη ως προηγούμενο… Πάρε κανένα καλό σύμβουλο επικοινωνίας γιατί οι εκλογές πλησιάζουν)
Άσχετο : Εγώ πάντως ως πιστή θαυμάστρια της αντρουά παρουσίας σου προτιμώ να σε θυμάμαι να χορεύεις σε άψογο ζεϊμπέκικο, το «Με το Νοτιά σ΄ αναζητώ, με το Βοριά σε χάνω». Προφητικό, έτσι;
Hasta la vista, babies
Roufiana, 1/9/2011
