Είδα το Βλαχάκη που βαρέθηκε κι έκατσε να δει Λαζόπουλο και λέω «άντε τώρα να αφοσιωθούμε στη δουλειά», αλλά τσουπ! Άνοιξε το Τρίτο Μάτι, από κοντά και ο κ. Γεωργιάδης. Βρε παιδιά,γράψε από ‘δω, γράψε από ‘κει θα με απολύσει το αφεντικό μου και τί θα απογίνω; Θα πάω στον Πατσαβό γυρεύοντας να με πάρει για πλακά (αφού έχω έφεση στις πλάκες...)
Λοιπόν, η λέξη των φετινών εκλογών είναι «γκρουπούσκουλα» (ομαδούλα). Γκρουπούσκουλα μας λέει ο κ. Βλαχάκης, το ίδιο ο κ. Γεωργιάδης (δεν μπορώ να μην επισημάνω την αγαστή, υπερκομματική... σύμπτωση). Μα, για διευκρινίστε μου κάτι βρε παιδιά : Εσείς μας λέτε «ομαδούλα», επειδή είστε ... ομαδάρα; Και πού τη μετρήσατε τη δύναμή σας και αντλείτε τόση έπαρση;
Εσείς κ. Γεωργιάδη μου όμως προχωράτε και πιο πέρα και θεωρείτε την «ΗΛΙΟΥ – πόλις, ανθρώπινη πόλη» ως δήθεν... «απομεινάρι». Επιτρέψτε μου να σας επισημάνω ότι (αν δεν διαθέτετε μαντικές ικανότητες) εκτίθεστε. Μένουν μόνο λίγες βδομάδες μέχρι την ημέρα της Κρίσεως (εκλογές) και μπορεί ναι αποδειχτεί πως είσασταν το κλαδί που δεν κατάφερε να ριζοπιάσει, κι ας νόμιζε πως θα γινόταν δέντρο...
Πρέπει να παραδεχτείτε ότι χρειάζεται μια γενναία δόση θράσους για να αποκαλούν οι διασπαστές και οι αποχωρήσαντες την παράταξη που τους ανέδειξε ως απομεινάρι. Και αν είναι απομεινάρι εκείνο που έμεινε, εκείνο πού έφυγε τί είναι; Πελεκούδι;
Και μια και φτάσαμε ως εδώ, ας ρωτήσω και το αυτονόητο : Αν ο κ. Αρβανίτης είχε πετύχει ό,τι ήθελε μέσα στους κόλπους της «ΗΛΙΟΥ- πόλης», και είχε αναδειχθεί σε επικεφαλής της, τότε δεν θα ήταν «γκρουπούσκουλο» η παράταξη; Επιτρέψτε μου να διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι στην περίπτωση αυτή δεν θα είχε «ανασυρθεί» από την αδράνεια ο - καθ’όλα συμπαθής – κ. Πατσαβός, τον οποίο άθελά σας διακωμωδείτε όταν προσπαθείτε να τον αναγορεύσετε σε... Κολοσσό της Αυτοδιοίκησης, τοποθετώντας τον δίπλα στον Κιντή κλπ.
Κωμικά, αν και λίγο κουτοπόνηρα, είναι και τα περί «ανεξαρτησίας». Εις τους παροικούντας την Ιερουσαλήμ, είναι γνωστό ότι πριν ανεμίσει η σημαία της «ανεξαρτησίας» σας, κάνατε ούκ ολίγες προσπάθειες να δέσετε το βαγόνι σας στο ΠΑΣΟΚικό («το αίμα νερό δε γίνεται») τραίνο. Άλλο αν φάγατε πόρτα...
Ανεξάρτητοι εξ ανάγκης λοιπόν! Και τώρα κάνετε την ανάγκη φιλοτιμία...
Ευτυχώς που βρέθηκε ο φιλεύσπλαχνος Κουβέλης (κι αυτός όχι με την πρώτη, απ’ ό,τι μαθαίνω) και βάλατε κι εσείς ένα κεραμίδι πάνω από το «ανεξάρτητο» κεφάλι σας... Κι επειδή έχουμε ξανακούσει πώς γίνονται αυτά τα πράγματα, μη μας θεωρείτε αφελείς κ. Γεωργιάδη μου : Ξέρετε πόσο κούφιο και υπερφίαλο ακούγεται αυτό το «τα κόμματα που μας στήριξαν εκ των υστέρων, το γνωρίζουν καλά, ούτε όρους έβαλαν ούτε παζάρια έγιναν ...». Δηλαδή τί ακριβώς έγινε;
(α) Πήγατε εσείς στα γραφεία της Δημοκρατικής Αριστεράς και τους... χτυπήσατε το χέρι στο τραπέζι;
(β) Ήρθαν εκείνοι, ως ταπεινοί ικέτες και εναπόθεσαν το χρίσμα στα ανεξάρτητα, αυτοδιοικητικά σας πόδια;
(γ) Ή μήπως διαπραγματευτήκατε ως ίσοι προς ίσους, ένα πολιτικό κόμμα με κοινοβουλευτική δύναμη και μια δημοτική κίνηση που μέχρι χτες δεν υπήρχε;
Και καλά να υποθέσω ότι έγινε το τελευταίο. Αυτοί σας έδωσαν στήριξη, δηλαδή ψήφους. Εσείς τί δώσατε;
Μίλα κι εσύ βρε Τρίτο Μάτι που έβαλες τη φωτιά και μετά σφυρίζεις αδιάφορα...
Υποθέτω ότι θα τα ξαναπούμε...
(Τώρα, αφεντικό! Έρχομαι...)
