Κυριακή απόγευμα, γύρω στις εφτάμιση, οι πρώτες μελαγχολικές κυριακές του Φθινοπώρου, γκρί και μπέζ τα χρωματά τους... ζεστός καφές, δύο τζούρες τσιγάρο έξω στα γρήγορα και... φώτα.. ξεκινάμε.
Ομάδα φοιτητών, 26 μοναδικές προσωπικότητες, ταλαντούχες με κέφι και αγάπη για το θέατρο, (και μόνο που Κυριακές κλείνονται στο θέατρο και κάνουν μαθήματα και πρόβες αρκεί!!!) ετοιμάζονται να παρουσιάσουν θεατρικούς μονολόγους "δια χειρός τους".
Αναπνοές, χαλάρωση, και ένας ένας εκτίθεται πάνω στο σανίδι και εκει εγώ, έμεινα άφωνη... Τα εφηβάκια μου μεγαλώσανε. "Τα παιδιά μου" όπως συνηθίζω να τα λέω περνάνε απο την εφηβία στην ενηλικίωση, φοιτητές πια.. απίστευτο! Και τώρα γράφουνε δικούς τους θεατρικούς μονολόγους, γεμάτους συναισθήματα, εικόνες, ρόλους, ωραίο λόγο, κομμάτια της ψυχής και του χαρακτήρα τους.
Κείμενα εμπνευσμένα απο την καθημερινοτητά τους, τα βιώματα τους, τις απογοητεύσεις τους, τους ανεκπλήρωτους ερωτές τους, μονόλογοι φερμένοι απο άλλη εποχή, ρομαντικοί, αστείοι, παράξενοι, αλλά όλοι καλοδουλεμένοι και δωσμένοι με πρωτοτυπεία και με την υπογραφή των παιδιών.
Πέρασαν δύο ώρες και κανείς δεν το κατάλαβε, το απολαύσαμε. Χαίρομαι τόσο πολύ όταν τους βλέπω να δημιουργούν, να εκφράζονται και να εκτίθονται... και όλα αυτά μαζί συνθέτουν το άκρως καλλιτενικό και καθόλου πια μελαγχολικο, απόγευμα Κυριακής. Και για φινάλε όλοι μαζί ένα κρασάκι στη πλατεία μας.
Καληνύχτα...!
