Περιμένοντας την νέα διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ
Σε αναμονή του ιστορικού αυτού κειμένου ,αβέβαιος για το που θα κλείνει ιδεολογικά το κείμενο , και με το φυσιολογικό κενό μέχρι να διαβάσω το νέο κείμενο , η μνήμη μου παρεμβάλει ένα «τετράπτυχο» προβληματισμού όπως αυτό καθόρισε και καθορίζει την φυσιογνωμία της μεγάλης προοδευτικής παράταξης από τον πόλεμο και μετά.
Να υπενθυμίσω πως η μεταπολεμική πορεία της προοδευτικής παράταξης «βασιλεύεται» από την οικογένεια Παπανδρέου και φυσικό είναι οι Παπανδρέου να ταυτίζονται με την Δημοκρατική παράταξη και το αντίθετο . Κάτι το αντίστοιχο έχομε με το δόγμα των βασιλέων «εγώ ( ο Βασιλεύς ) είμαι το έθνος». Σε μεγάλο πλήθος του λαού έγινε πίστη πως Δημοκρατική Παράταξη χωρίς Παπανδρέου δεν νοείται !
Με δεδομένη λοιπόν την διαπίστωση της σχέσης Παπανδρέου –Δημοκρατικής παράταξης , με προβληματίζει πως από το «…. πιστεύομεν και εις την Λαοκρατίαν…» του Γεωργίου Παπανδρέου , παππού του σημερινού πρωθυπουργού , φθάσαμε στο «..στις 18 Σοσιαλισμός..» του Ανδρέα Παπανδρέου , από εκεί στο «..οι αντεξουσιαστές υπουργοί στην εξουσία» του σημερινού Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και έτσι χωρίς να το καταλάβουμε υπογράψαμε «εμείς» , η Δημοκρατική Παράταξη , την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ.
Το βλέπω έτσι γιατί κατά την γνώμη μου με το ΔΝΤ κλείνει η μεταπολεμική περίοδος , εσωτερικό διάλλειμα της οποίας ήταν η 7ετία της χούντας . Αυτό που τελικά λέμε μεταπολίτευση , απέδειξε πως δεν μπόρεσε να αποτελέσει πραγματική μεταπολίτευση αλλά περιορίστηκε , οδηγήθηκε , κατέληξε να επανασυνδεθεί με την προ της Χούντας πολιτική κουλτούρα.
Ο Νίκος Κοτζιάς σε πρόσφατο άρθρο του σημειώνει: «Η απόκλιση ανάμεσα στο πρόγραμμα, εκείνο της 3ης του Σεπτέμβρη, και της κυβερνητικής πρακτικής, αυτή του 2010, είναι η μέγιστη που εκδηλώθηκε σε ελληνικό κόμμα μεταχουντικά. Η απόσταση λόγων και πράξεων, καθώς και η μέθοδος συγκάλυψης της ουσίας της πράξης έγινε η δεύτερη φύση μεγάλου τμήματος του στελεχικού απαράτ του ΠΑΣΟΚ. Για αυτό είναι σημαντικότερο να διαχειρίζεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο τις σκοτεινές πλευρές του ελληνικού καπιταλισμού, παρά να παλέψει για μια διαφορετική Ελλάδα, μακριά από τη διαπλοκή και την εξυπηρέτηση αποτυχημένων τραπεζιτών. Από κίνημα ένταξης των μη προνομιούχων στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, τείνει να μετατραπεί σε όχημα επαγγελματικής αποκατάστασης σειράς αξιωματούχων του, που πλην της εσωκομματικής διαμάχης και ίντριγκας, των δημοσίων αξιωμάτων και της κομματικής γραφειοκρατίας δεν γνώρισαν τίποτα άλλο, αλλά και δεν απέδειξαν πουθενά αλλού οτιδήποτε. Από κόμμα ανακούφισης των λαϊκών μαζών, έγινε κίνημα προσωπικών στρατηγικών».
Ο κ. Κοντζιάς κάνει μια ευγενική διαπίστωση μιλώντας παραπάνω για «μεγάλη απόκλιση» . Η πραγματικότητα είναι , ξεπούλημα των «μη προνομιούχων» που τη δεκαετία του 70, σήκωσαν κεφάλι και οδήγησαν στο πολυσυζητημένο «…στις 18 σοσιαλισμός..». Είκοσι εννιά (29) χρόνια μετά ο γιος και εγγονός Γιώργος Παπανδρέου αποκαθιστά την διασαλευθείσα το 1981 τάξη πραγμάτων και αποκαθιστά τα δικαιώματα και προνομίες της Ελληνικής «μεταπρατικής» οικονομικής αστικής τάξης. Με άλλα λόγια «τέρμα το διάλλειμα τα κεφάλια μέσα». Το πισωγύρισμα είναι ιδιαίτερης σημασίας για την κατάληξη της ίδιας της περιόδου της μεταπολίτευσης. Στη πράξη σημαίνει την επιστροφή όχι στο 1981 αλλά στην προ της χούντας περίοδο και φαίνεται ως συνέχεια εκείνου του φαύλου κύκλου.
Αυτό αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία αν κανείς θυμηθεί την περιφανή νίκη που σημείωσε η αριστερή τάση του πασοκ στη διαδικασία εσωτερικών εκλογών μετά τις εκλογές του 2007. Τότε η αριστερή τάση του πασοκ με ηγέτη το Γιώργο Παπανδρέου κατήγαγε περηφανή νίκη κατά του «δεξιού» Βενιζέλου κρυφο-εκφραστή του Σημιτισμού. «Τυλίχθηκε ο γάιδαρος με την γίδα» που λένε και στο χωριό μου.
Σε αναμονή λοιπόν του κειμένου της νέας βελτιωμένης και συμπληρωμένης διακήρυξης του πασοκ που θα συνδέσει , θα εξηγήσει και θα διευκρινίσει τα παραπάνω , αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου αυτές , ως έγκαιρη συμβολή στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται στο ένα και μοναδικό λειτουργούν πολιτικό όργανο. ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΛΑΟ δια του ilioupolisonline.
Γιώργος Μπαλτάς
2.9.2010
