Μωρά μου!
Όλοι δίνουν συνεντεύξεις, βαρέθηκα. Πήξαμε στο ‘‘Όλοι μαζί‘‘. Τρία χρόνια κι έξι μήνες είμαστε χώρια, αλλά τους τελευταίους έξι μήνες ‘‘όλοι μαζί‘‘ στο ‘‘νέο αυτοδιοικητικό μοντέλο‘‘ . Τί μοντέλο είναι αυτό το αυτοδιοικητικό και χωράει τόσο κόσμο ; Φορτηγάκι;
Αποφάσισα λοιπόν να δώσω και εγώ συνέντευξη. Μπορεί κάθε υποψήφιος (και μη) δήμαρχος να έχει το Βλαχάκι του , εγώ προτίμησα να δώσω συνέντευξη στον… εαυτό μου!
Τη Roufiana τη γνωρίζω πολλά χρόνια και η εκτίμηση μεταξύ μας είναι αμοιβαία. Όταν τη βλέπω στον καθρέφτη δε μπορώ να μη φωνάξω ‘‘Γειά σου Anna‘‘ (από το Roufiana). Αυτό που μ’ αρέσει σ’ αυτήν είναι ο στιβαρός, ενεπιτήδευτος, καίριος λόγος της. Τη συνάντησα λοιπόν σε κεντρικό μαντείο, (όχι αυτό της Δωδώνης!) και … τα ’παμε.
Ρουφιάνα : Αγαπητή Roufiana
Roufiana : Ναι μωρό μου...
Ρουφιάνα : Θέλω να σε προειδοποιήσω ότι οι ερωτήσεις μου θα είναι σκληρές.
Roufiana : Ωραία! Μ’ αρέσουν οι τραγανιστές και σκορδάτες ερωτήσεις, από σκερτσόζους δημοσιογράφους!
Ρ. : Αααα… Για άλλον με πέρασες. Ας σοβαρευτούμε, όμως. Θα μπω κατ΄ευθείαν στο ψητό : Πόσων χρονών είσαι;
Rouf. : Μμμμ... μ’ ανάβεις! Γεννήθηκα το βρώμικο’89.
Ρ. : Δε σου φαίνεται καθόλου Ρουφιάνα μου.
Rouf. : Πόσο σκληρά με βασανίζεις με τις ερωτήσεις σου...
Ρ. : Ποιά είναι η Ρουφιάνα;
Rouf. : Γεννήθηκα στην Τοκογλυφάδα και σπουδασα στο Πανεπιστήμιο της Γλειψίας. Δραστηριοποιούμαι στο παλαιό και έντιμο επάγγελμα του τοκογλύφου. Είμαι όμορφη, έξυπνη και σεμνή. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι, φυσικά, η ειλικρίνεια.
Ρ.: Με εντυπωσιάζει η πρωτοτυπία των απαντήσεών σου. Πού τοποθετείς τον εαυτό σου, πολιτικά;
Rouf. : Κοίτα να δεις. Εγώ μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που τα είχε όλα. Ο παπούς μου είναι ο γνωστός χαμένος ανθυπολοχαγός της Αλβανίας...
Ρ. : Αλήθεια;
Rouf. : Βέβαια! Είχε ανδραγαθήσει στην Αλβανία ο παππούς! Τον θυμάμαι ακόμη με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του, με τον αέρα του άντρα στην περπατησιά και με το κράνος του γυαλιστερό σημάδι… Αλλά μόλις γύρισε από το μέτωπο, αντί να πιάσει καμιά δουλειά της προκοπής, αλήτευε και μπεκρόπινε με κάτι άλλα ρεμάλια και όταν γύριζε το βράδυ σπίτι , τον περίμενε η γιαγιά μου με την παντόφλα κι όλο ‘‘ρε χαμένε‘‘ τον ανέβαζε ‘‘ρε χαμένε‘‘ τον κατέβαζε. Έτσι έβγαλε ο συμπολεμιστής του ο Ελύτης το ποίημα, ‘‘Ο χαμένος, ο ανθυπολοχαγός της Αλβανίας‘‘. Για τον παππού μου το έβγαλε.
Ο πατέρας μου πάλι, κομμουνιστής, αλλά του ... έρωτα. Έσπειρε τρία κουτσούβελα με τη μάνα μου, αλλά ήταν μπερμπάντης. Όταν τελείωσε τα θηλυκά της περιοχής του, δεν άντεχε και τη γκρίνια της μάνας μου, επωφελήθηκε που έγινε το δεύτερο αντάρτικο κι έκανε στα ψέματα τον κομμουνιστή, παίρνοντας τα βουνά με τους κατσαπλιάδες. Τον ζήλευε η κυρά Μόρφω, ήταν βλέπεις και ωραίος άντρας ο πατέρας μου, δεν ξαναγύρισε. Στην αρχή νομίσαμε ότι σκοτώθηκε, αλλά μετά μάθαμε ότι πέρασε στην Αλβανία• έκατσε εκεί δεκαεννέα χρόνια. Θύμωσε τότε η μάνα μου, άρχισε να ψηφίζει δεξιά, έτσι από σκασίλα.
Ο πατέρας ξαναγύρισε επί Παπαντρέου. ‘‘Μιρουπάφσιμ‘‘ της λέει της μάνας μου, μόλις ήρθε σπίτι. ‘‘Ο Θωμάς είμαι...‘‘. Σέρνει μια φωνή η μάνα μου, κάτι του δείχνει στο γιακά του και πέφτει ξερή. Κοκκινάδι… Έτσι τη χάσαμε τη μάνα… Από αλβανικό κραγιόν. Ε, τώρα ρίχνω εγώ τη δική της ψήφο. Τους ΠΑΣΟΚους τους σιχαίνομαι. Φέραν πίσω τον πατέρα μου και τώρα φαντάζομαι πόσα αλβανάκια αδέρφια μου’χει σπείρει αυτός ο ερίφης … Αφού όταν βλέπω το Μπερίσα να με κοιτάει ασκαρδαμυκτί στην τηλεόραση κάτι με πιάνει, σα να μου λέει συλλαβιστά «...αδελφούλα μ’».
Ρ. : Μας εξήγησες τη θέση σου για το ΠΑΣΟΚ. Ας περάσουμε τώρα και στην Αριστερά. Τί πιστεύεις για τους υποψήφιους των αριστερών παρατάξεων;
Rouf. : Δεν μπορώ τους αριστερούς υποψήφιους και τα καμπριολέ αυτοκίνητα. Για καμπριολέ αριστερό υποψήφιο, ούτε ν’ ακούσω! Και εδώ τι έχουμε; Αυτοί του Συνασπισμού, ρε παιδί μου πολύ κολλημένοι. Πήγε να σηκώσει κεφάλι το άλλο το παλληκάρι με το βουρτσάκι, με τη μαλλούρα μέχρι τους ώμους… Όοοχι κύριε! Μαλλιάς, επικεφαλής στο συνδυασμό μας; Φτου κακά! Καραφλό θέλουμε εμείς : Βγάζουν τον Κοκοτίνη ! Αυτός για να γυαλίσει την καράφλα του, μωρά μου, θέλει ένα μπουκαλάκι Όβερ Λάι τη φορά!. Είδε κι απόειδε ο χριστιανός, ο μαλλιάς, κάνει δικό του μαγαζί. Αλλά πού να δει προκοπή… Από δω το φέρνουν, από κει το φέρνουν, το τουμπάρουν το νέο το παιδί, το άφθαρτο, βγάζουν υποψήφιο τον Πατσαβό! Άλλος γλόμπος 200 Βατ! Δεν υπάρχει σωτηρία σου λέω, ρουφιάνα μου!
Άσχετο : Αυτοί οι αριστερο-πασοκο-συνασπισμένοι τρωγόντουσαν γιατί ο μαλλιάς ήθελε να κάνουν εσωκομματικές εκλογές στο Δημαρχείο, ανοιχτές στο λαό. Το ’μαθα και ’γω, χάρηκα. Λέω θα πάω να ψηφίσω το παλληκάρι με το βουρτσάκι (ωραίο παιδί, λίγο υπέρβαρο – αλλά ο σωστός ο πολιτικός πρέπει να ’χει εκτόπισμα…). Είχα ετοιμαστεί , είχα αγοράσει για την περίσταση ένα ροζ συνολάκι, μακώ (η μητέρα όλων των μακών!) και περίμενα η καψερή να πάω να ψηφίσω, και τι ακούω: Πάνε οι εκλογές, παν τα Δημαρχεία, παν τα κοτσυφόπουλα, βγήκε κι έκατσε στο κλαρί… ο Πατσαβός! Ρε τη σιγανοπαπαδιά , το τούμπαρε το παιδί το αφράτο…
Ρ. : Θέλω να μου μιλήσεις για τα προβλήματα της πόλης...
Rouf. : Τί να σου πω για τον Αναγνώστου;
Ρ. : Όχι. Για το κυκλοφοριακό ήθελα να μιλήσουμε...Ποια είναι η πρόταση του συνδυασμού σου για το κυκλοφοριακό;
Rouf. : Αααα... Έχω απαυδήσει η γυναίκα, ρουφιάνα μου! Έμαθε τώρα κάθε τσόκαρο να έχει δύο και τρία αυτοκίνητα. Ουστ ρε! Απαγορεύεται!
Ρ. : Και τι θα κάνεις; Θα βάλεις μονά ζυγά;
Rouf. : Σιγά μη βάλω τα μεταξωτά. Μονά ζυγά και κουραφέξαλα... Να μου κυκλοφορεί η μισή μπασκλασαρία τη μία μέρα και η άλλη μισή την άλλη; Όχι μωρά μου… Θα καθιερώσω την κυκλοφορία των ΙΧ με χρωματικά κριτήρια. Δευτέρα τα πετρόλ. Τρίτη τα σικλαμέν, Τετάρτη τα λιλά, Πέμπτη τα περλέ, Παρασκευή τα ριγέ (που δίνουν και μπόι)…
Ρ. : Τρελάθηκες; Και πώς θα κυκλοφορεί ο κόσμος;
Rouf. : Με λαντώ! Μόνιππα! Άμαξες, παιδί μου, πώς το λένε; Και μάλιστα, έχω εκπονήσει και μεγαλοφυές σχέδιο για τις καβαλίνες. Βιοκαύσιμο ολκής! Θα αναθέσω τη συγκέντρωσή τους από Αυτόνομο Δημοτικό Οργανισμό που θα λέγεται «Συγκεντρώστε Καβαλίνες, Αφήστε Το Αυτοκίνητο» (Σ.Κ.Α.Τ.Α.) στελεχωμένο με δοκιμασμένα αυτοδιοικητικά στελέχη. Όση καβαλίνα δεν πουλιέται για καύσιμο θα συμπιέζεται σε ειδικά καλούπια, θα τουβλοποιείται και θα χρησιμοποιείται για την κατασκευή δημοσίων έργων.
Ρ. : Και ποιός εργάτης του Δήμου θα πιάνει στα χέρια του το … καβαλινότουβλο για να χτίσει;
Rouf. : Εργάτης του Δήμου είπες καλή μου; Επί δημαρχίας μου τους εργάτες του Δήμου θα τους βλέπεις μόνο στο μουσείο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε ειδική βιτρίνα. Εγώ θα βάλω επιτέλους ένα τέλος στο αίσχος της αυτεπιστασίας. Τι είναι ρε κύριε ο Δήμος, η κατασκευαστική εταιρεία ‘‘Χτίζει-Στολίζει-Νοικοκυρεύει‘‘ για να σου φτιάχνει παρτέρια και πεζοδρόμια; Ούστ ρε! Όλα στους εργολάβους! Τα δημόσια έργα, οι προμήθειες, το μηχανογραφικό σύστημα του Δήμου, το ληξιαρχείο, όλα στην ιδιωτική πρωτοβουλία! Πάει τώρα ο κάθε πικραμένος και ποτίζει τα παρτέρια, κουρεύει το γκαζόν, κλαδεύει… Άστην κάτω την τσουγκράνα, χριστιανέ μου! Από πού κι ως πού φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν; Άσε ν’ ανθίσει η ιδιωτική πρωτοβουλιμία … ε… πρωτοβουλία ήθελα να πω.
Ρ. : Ποιό είναι το σχέδιό σου;
Rouf. : Προσέξτε : Αναθέτω την περιποίηση πρασίνου σε ιδιώτες. Πόσα μου στοίχιζαν ως τώρα οι εργάτες πρασίνου; Πες ένα εκατομμύριο. Τους απολύω! Ζουν αυτοί πλουσιοπάροχα με τις αποζημιώσεις τους. Γλιτώνω εγώ το εκατομμύριο. Προκηρύσσω διαγωνισμό. Για να πάρει το έργο ο ιδιώτης μοιράζει σ’ εμένα και σε κάποιος δικούς μου κάποια … δωράκια. Ζούμε πλουσιοπάροχα. Παίρνει ο εκλεκτός μου το έργο και ζει πλουσιοπάροχα. Για να βγάλει τα σπασμένα το κάνει με ανασφάλιστους αλλοδαπούς που τους δίνει τρεις κι εξήντα. Ζουν οι συγγενείς τους στην Αλβανία και στο Μπάγκλα Ντες …
Ρ. : ...πλουσιοπάροχα!
Rouf. : Ακριβώς! . Αυτό είναι ο διεθνισμός στην πράξη, όχι τα κουραφέξαλα που λένε οι κουκουέδες… Για να ξαναπάρει ο δικός μου το έργο την άλλη χρονιά, ξανά μανά δωράκια και φτου κι απ’ την αρχή πλουσιοπάροχα…
Ρ. : Θα αυξήσεις τα δημοτικά τέλη, θα τα μειώσεις, θα ελαφρύνεις κάποιες κοινωνικές κατηγορίες;
Rouf. : Δημοτικά τέλη και φόρους σε όλους ― Αλύπητα! Τί μου τσαμπουνάτε για τη γενιά των τετρακοσίων και των πεντακοσίων ευρώ; Γιατί δηλαδή, μουρόχαυλοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες που φορολογούσαν τους τετρακοσιομέδιμνους και τους πεντακοσιομέδιμνους; Ε; Πόσα βγάζεις φίλε; Τετρακόσια ευρώ; Φέρε σαράντα. Πεντακόσια; Φέρε πενήντα.
Ρ. : Κι αν βγάζει δέκα χιλιάδες ;
Rouf. : Πάλι πενήντα!
Ρ. : Πάλι πενήντα;
Rouf. : Δε μου λες; Κουμούνι είσαι; Κάτι μου έλεγε η φάτσα σου…
Ρ. : Καλά, ας τα αφήσουμε αυτά. Πες μου σε παρακαλώ, πώς θα λύσεις το οικονομικό πρόβλημα του Δήμου.
Rouf. : Θα συμφωνείς ασφαλώς ότι το οικονομικό πρόβλημα έχει και κοινωνικές προεκτάσεις. Γιαυτό δεν πρόκειται να πληρώσω το δάνειο στην PROΒΑΝΚ...
Ρ. : Μα έχουν βάλει ενέχυρο τους μισθούς των υπαλλήλων!
Rouf. : Μμμμ Σιγά το πράμα! Σάμπως τους έχει αφήσει και τίποτα ο Παπανδρέου; Αλλά σκέψου πονηρά : Αν κατασχεθούν οι μισθοί... πάπαλα υπάλληλοι! Μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια. Και το δάνειο κουτσοπληρώνεται και από τους υπαλλήλους γλιτώνουμε.
Ρ. : Και πώς θα γίνεται η δουλειά; Στο Ληξιαρχείο ας πούμε ποιός θα δουλεύει;
Rouf. : Α, χα! Ήρθες στην καρδιά του προβλήματος! Η Εταιρεία μωρά μου! Ειδικά το Ληξιαρχείο θα ανατεθεί σε Εταιρεία μετά από διαγωνισμό. Και έτσι ερχόμαστε στην κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή του Δήμου : Τα νέα, αναμορφωμένα πιστοποιητικά γεννήσεως! 10 Ευρώ η ημέρα θα κοστίζει!
Ρ. : Δηλαδή;
Rouf. : Είσαι γεννημένη καλή μου τότε που ο Καλλικράτης έκανε ακόμη τα σχέδια της Ακρόπολης; Είσαι ανύπαντρη και θέλεις να κόψεις χρόνια; Είσαι παντρεμένη και έχεις πει ένα τόσο δα ψεμματάκι; Τρέμει το χέρι σου κάθε φορά που δίνεις την ταυτότητά σου; Τέλειωσαν τα βάσανά σου! Με 300 ευρώ, τσουπ! Πάει ένας μήνας! Μπορείς και παραπάνω; Και δύο και τρεις μήνες, κι ένα χρόνο σου κόβουμε... Μα πες μου : 3.600 ευρώ ο χρόνος, είναι πολλά μπροστά στο μέλλον σου; Στα πέντε χρόνια παίρνεις και μια βλεφαροπλαστική δώρο. Θα κάνω όλες τις γεροντοκόρες περιζήτητα τζόβενα. Μ’ ένα πιστοποιητικούλι, και μια βλεφαροπλαστική, βάλε κι ένα καινούργιο φουστανάκι... τον τύλιξες τον άντρα! Αν είναι και λίγο πρεσβύωπας, ακόμη καλύτερα... Με τα νέα πρωτοποριακά προγράμματα της Ρουφιάνας, όξω φτώχεια: Οι γεροντοκόρες πανευτυχείς. Οι μπάκουροι αποκατεστημένοι . Τα ταμεία του Δήμου γεμάτα. Στο Δημαρχείο απλοχωριά (που δε χωράνε να κάτσουνε...) Τί άλλο θέλει ο δημότης;
Για να μη σου μιλήσω για τα νέα πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης. Με 5.000 ευρώ σου εξαφανίζω εγώ το εξώγαμο στο πιτς φιτίλι...
Ρ. : Σε συνέντευξη που έδωσε στο Γιώργο Βλαχάκι και αναρτήθηκε στο IlioupolisOnLine, ο πρώην δήμαρχος Θόδωρος Γεωργάκης κατακεραυνώνει τα αυτοδιοικητικά στελέχη που ενώ εκλέγονται με μια δημοτική παράταξη στην πορεία προσκολλώνται σε άλλη. Εσύ τι πιστεύεις;
Rouf. : Το Θόδωρο Γεωργάκη τον εκτιμώ. Είναι λεβέντης και μερακλής. Του αρέσουν τα ωραία κι αυτό μ’ αρέσει. Σιχαίνομαι τους δημάρχους τους μαγκούφηδες, τους μίζερους, τρείς το λάδι, τρεις το ξύδι. Ο δήμαρχος πρέπει να ’ναι …. ντελμπεντέρης! Αλλά, μ’ αυτό που είπε με εξέπληξε. Ο σύμβουλος ο σωστός πρέπει να χει παρελθόν! Τι να σε κάνω ρε φίλε σαράντα χρόνια ΚΚΕ ή σαράντα χρόνια ΠΑΣΟΚ; Σήκω πήγαινε και από δω, πήγαινε και από κει, να δεις πως ζουν οι άλλοι, πώς σκέφτονται. Ν’ ανοίξει το μυαλό σου… Και μετά έρχεσαι πίσω, πιο έμπειρος, πιο πλούσιος, πιο … περπατημένος. Ας μιλήσουμε σα γυναίκα προς γυναίκα. Αν ήταν να παντρευτείς ποιόν θα διάλεγες, ένα παιδί της εκκλησίας που δεν έχει ξαναπάει με θηλυκό ή έναν περπατημένο μάγκα να σε κάνει να αισθανθείς … γυναίκα;
Ρ. : Ε…δεν…
Rouf. : Άσε, μην κουράζεσαι. Τον πρώτο θα στον σύστηνε η μάνα σου, το δεύτερο θα τον ποθούσε η καρδούλα σου. Γιαυτό σου λέω: Ο Σύμβουλος ο σωστός, ο πρόστυχος, πρέπει να’ χει εμπειρίες! Κι επειδή όπως σου ’πα έχω εμπιστοσύνη στο δαιμόνιο του Θόδωρου Γεωργάκη, πιστεύω ότι μόλις είδε την εκλογική του δύναμη να φθίνει, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Ξαμόλυσε τα στελέχη στης Δημοτικής Αλλαγής στις άλλες παρατάξεις για να κλέψουν ιδέες. Και θα σου ’ρθει, κυρία μου, στις επόμενες εκλογές… μια Δημοτική Αλλαγή… αγνώριστη!
Ρ. : Λες;
Rouf. : Όπως σε βλέπω στον καθρέφτη.
Ρ. : Roufiana μου θέλω να σ’ ευχαριστήσω γι αυτή τη συνέντευξη.
Rouf. : Κι εγώ σε ευχαριστώ θερμά, ρουφιάνα μου, για την ευκαιρία επικοινωνίας που μου έδωσες και θέλω να σε συγχαρώ για την άψογη δουλειά σου μέσω του IlioupolisOnline.
Ρ. : Roufiana μου.... Με συγκινείς!