Ο μόνος που άκουσε τις φωνές μου ήταν το κοκεράκι μου. Σηκώθηκε από το μαξιλαράκι του, ήρθε στο κρεβάτι μου, με μύρισε και πήγε αμέσως στο διπλανό δωμάτιο να ξυπνήσει τον άνθρωπό μου προκειμένου να έρθει να με φροντίσει...
Μερικούς μήνες αργότερα ανάρρωσα πλήρως. Το cocker, εκτός από άψογος νοσηλευτής αποδείχτηκε και καλός ψυχίατρος. Όλη τη δύσκολη περίοδο της αρρώστιας μου μετατράπηκε στο σφουγγάρι των συναισθημάτων και των φόβων που με κυρίευαν και ρούφηξε ο,τιδήποτε αρνητικό ξεκινούσε να καλλιεργηθεί στην ψυχή μου. Τώρα νιώθω πως όλα ήταν μια απλή γρίπη και τίποτα παραπάνω.
Πώς λοιπόν με ένα τέτοιο πλάσμα δίπλα μου να μην θεραπευτώ τελείως, να αποβάλλω οποιαδήποτε αγχωτική κατάσταση στη ζωή μου και να μην γίνω πάλι καλά; Γιαυτό θέλω να του πω κάτι:
Με θεράπευσες εσύ σκυλάκι μου:
Γιατί είσαι η «ανοσοσφαιρίνη μου» και με προστάτευσες, νοσοκομειακέ μου σκύλε, όταν ξύπνησες τη νύχτα να ειδοποιήσεις τους άλλους που δεν άκουγαν τις φωνές μου.
Γιατί είσαι σαν λούτρινη κούκλα και έκανα πολύ καλά που σε πήρα κι έφτιαξες τη ζωή και τη διάθεσή μου.
Γιατί κοιμάσαι στην αγκαλιά μου σαν μωρό.
Γιατί όταν σε χαιδεύω ηρεμώ και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο.
Γιατί ήσουν η μόνη συντροφιά μου όταν δεν έπρεπε να βλέπω κόσμο.
Γιατί με τις βόλτες μαζί σου στο πάρκο γνώρισα επιτέλους τη νέα γειτονιά μου στην Ηλιούπολη ...»
