Είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, να απελπίζομαι, να τρέμει η γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν ξέρω αν το νοιώθατε κι εσείς, εγώ δεν ένοιωθα καθόλου καλά. Τόσος κόπος, τόσα χρόνια και σε μια στιγμή να γκρεμιστούνε όλα. Πήγαιναν χαμένα τα κόλπα που σκάρωνα τόσα χρόνια. Τζάμπα δημιούργησα εχθρούς; Τζάμπα εκμεταλλεύτηκα τόσους αν θρώπους; Τόσες λαμογιές έκανα προσπαθώντας να βάλω στην άκρη πέντε δραχμές, ρε άνθρωπέ μου. Τι μπράβους χρησιμοποίησα κατά των απεργών στα εργοστάσιά μου, τι καράβια βούλιαξα και πνίγηκαν τόσοι άνθρωποι και τι δεν έκανα για να εξασφαλίσω το μέλλον μου και τώρα στα 80 μου να μην μου μείνει, κάτι τις που λέει ο λόγος, για αργότερα; Δηλαδή για ποιο λόγο τα έκανα όλα; Τόσοι άνθρωποι με μισούν γιατί τους έπινα το ‘‘αίμα’’ τόσα χρόνια, δεν με νοιάζει που με μισούν ας ήταν κι αυτοί έξυπνοι να κάνουν λεφτά οι άχρηστοι, αλλά να χαρούν όλοι αυτοί, αυτό πήγαινε πολύ. Τρελαινόμουν με την ιδέα ότι δεν θα έχω ρευστό τώρα που είναι ευκαιρία. Εγώ ήμουν πάντα συντηρητικός στις επενδύσεις μου. Οι επενδύσεις μου ήταν πάντα ‘‘σίγουρα’’ χαρτιά χωρίς ρίσκο. Δεν θα ξεχάσω την ηδονή που ένοιωθα τότε με το χρηματιστήριο που με την εγγύηση της κυβέρνησης (δεν με νοιάζει ποιάς κυβέρνησης,
τι σημασία έχει, αν εξυπηρετεί τα συμφέροντά μου, πώς λέγετε αυτός που είναι πρωθυπουργός), τρέχανε τα κορόιδα στις φούσκες και κονομήσαμε εμείς λεφτά με ουρά. Ποιοι είναι αυτοί τώρα που κατάφεραν να με πιάσουν κορόιδο και χάνω τις εγγυημένες καταθέσεις μου; Χρήματα δηλαδή που τα είχα για τα γεράματά μου.
Και ενώ είχα αρχίσει να ψάχνω λύσεις, αφού οι άχρηστοι της κυβέρνησης δεν έλεγαν να βγουν και να πάρουν θέση υπέρ μας, μήπως κάνω κάτι για να μην χάσω πολλά. Τότε!
Τότε αχ τότε βγήκαν επιτέλους και είπαν της σωστές λέξεις: «θέλω να καθησυχάσω τους έλληνες καταθέτες, ότι η κυβέρνησή μου εγγυάται τις καταθέσεις μέχρι 100,000 ευρώ για τρία χρόνια»
Όμορφες κουβέντες, αντρίκιες, ούτε μισόλογα ούτε τίποτα ‘‘η κυβέρνησή μου εγγυάται’’ τελεία και παύλα. Άρχισα πάλι να κάνω όνειρα για το μέλλον. Η γυναίκα μου, μου είπε: «τα βλέπεις χριστιανέ μου που πήγες να τρελαθείς» (εδώ να δώσω μια εξήγηση το ‘‘χριστιανέ μου’’ δεν έχει κανένα υπονοούμενο για, μονές, Εφραίμ κλπ εγώ πήγαινα σε άλλα μοναστήρια που δεν έχει μαθευτεί τίποτα ακόμα). Το βράδυ στα κανάλια, να είναι καλά τα παιδιά, ρούφαγα το ‘‘εγγυάται’’ σαν το ποιο αφροδισιακό ποτό. Άκου ‘‘για τρία χρόνια’’!!! Μπορούσα να σχεδιάσω με άνεση τις κινήσεις μου. Ένοιωθα όπως τότε με το χρηματιστήριο. Όμως δεν καταλάβαινα, στην αρχή, γιατί ήτανε χαρούμενοι οι άλλοι. Τι είπε γι αυτούς και ένοιωθαν ήσυχοι, ξαλαφρωμένοι, σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά; Μήπως έκανα λάθος και δεν κατάλαβα καλά. Για μένα εγγυήθηκε, για τα δικά μου λεφτά, αυτούς τι τους νοιάζει; Γιατί χαίρονται; Για ποιες καταθέσεις 100 χιλιάδων ευρώ ενδιαφέρονται αυτοί; Ποιος από αυτούς τους λιγούρηδες έχει καταθέσεις και φοβήθηκε μην τις χάσει; Αφού πέρασα τις πρώτες στιγμές που το μυαλό κάνει μια υποχώρηση, δίνοντας στα συναισθήματα περισσότερο χώρο για να εκφραστούν, άρχισα να τα βάζω σε μια σειρά, άρχισα να σκέφτομαι γιατί χαίρονται τόσοι άσχετοι μαζί με μένα. Το σύστημα. Οι εγκέφαλοι του καπιταλιστικού συστήματος στήσανε ένα σίγουρο ‘‘κόλπο’’ για να το διατηρούν. Βέβαια το σύστημα, όπως τότε όπως πάντα, το σύστημα λειτουργεί. Λειτουργεί άψογα κάνει το πρόβλημά μου, πρόβλημά τους και ποτέ το αντίθετο. Βάζει τους μη έχοντες σε θέση εχόντων. Καταφέρνει να δημιουργεί ενοχές στον εργάτη για την ‘‘χρεοκοπία’’ του εργοδότη (‘‘χρεοκοπία’’ σε αγκύλες, καταλαβαίνετε τώρα τι εννοώ, μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας). Πως και δεν το κατάλαβα από την αρχή.
Η ‘‘πλύση εγκεφάλου’’ από τα ΜΜΕ τόσα χρόνια. Το όπλο του συστήματος η τηλεόραση τα κάνει αυτά, όπως και πριν όπως και πάντα. Μήπως να αγοράσω ένα κανάλι, μια εφημερίδα; Αλλά γιατί να το κάνω αφού μπορώ να το εκμεταλλεύομαι χωρίς να γίνω εχθρός των φίλων μου καναλαρχών και εφημεριδάδων;
Το σύστημα λοιπόν. Το σύστημα και τα μάτια μας και προσοχή να μην το πάρει χαμπάρι ο λαουτζίκος, χαθήκαμε στ’ αλήθεια.
