Με αφορμή την πρόσφατη ομοβροντία αρθρογράφων (Ζούλας, Γιανναράς κλπ) των εφημερίδων της δεξιάς περί των κομμάτων και των συνδικαλιστικών παρατάξεων που...που...που κλπ, καταθέτω ορισμένες σκέψεις σχετικά με το κατά πόσο όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα όπως ισχυρίζονται οι συγκεκριμένοι αρθρο γράφοι.

Θανάσης Τσακίρης  

Η ύπαρξη κομματικών συνδικαλιστικών παρατάξεων δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Στην Ελλάδα πήρε τέτοια ένταση λόγω της προϊστορίας της εμφάνισής τους. Οι ρίζες τους βρίσκονται ήδη στην προδικτατορική περίοδο.

Ο πλήρης αποκλεισμός από τη ΓΣΕΕ της Αριστεράς  (ενίοτε και του Κέντρου) και των οργανώσεων όπου πλειοψηφούσε,

Ø   τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ως βασικό κριτήριο πρόσληψης στο Δημόσιο και στις επιχειρήσεις του,

Ø  η κατασταλτική πολιτική ενάντια στην Αριστερά και τους οπαδούς της,

Ø  η πληθώρα των μικρών επιχειρήσεων στις οποίες ο συνδικαλισμός ήταν από ανύπαρκτος έως απαγορευμένος,

Ø  η κοινωνική “πολυσθένεια” και πολυαπασχόληση στο πλαίσιο των ελληνικών οικογενειών που έβρισκαν διεξόδους ασφαλείας και

Ø  η μετανάστευση

είχαν ως αποτέλεσμα την καχεξία και αναποτελεσματικότητα των συνδικαλιστικών κινημάτων των εργαζομένων και την προσφυγή των “μη προνομιούχων” κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων στα πολιτικά κόμματα που πολιτεύονταν με τα συνθήματα της “αλλαγής” για την ικανοποίηση των άμεσων οικονομικών και κοινωνικών αιτημάτων και αναγκών τους.

Τα πολιτικά κόμματα από τη μεριά τους ανταποκρίθηκαν σ’ αυτή την κατάσταση εντάσσοντας με κάθετο τρόπο τις μάζες των πολιτικά και κοινωνικά αποκλεισμένων τάξεων και στρωμάτων στην πολιτική τους λογική και, αργότερα, με το ΠΑΣΟΚ κυρίως, στο πολιτικό σύστημα. Η “κοινωνία των πολιτών” ήταν με τη σειρά της ισχνή και διαπερατή από τη στρατηγική των κομμάτων και του κράτους, ανήμπορη σε πολύ μεγάλο βαθμό να οικοδομήσει δικούς της αυτοδιαχειριζόμενους θεσμούς και οργανώσεις. Βέβαια, κάθε ζωντανό, έστω και ισχνό, κοινωνικό σώμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οικοδομεί στοιχειώδεις θεσμούς και οργανώσεις. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν τα εργοστασιακά σωματεία.

Ατελείς εκδηλώσεις της ήταν οι αυτόνομες προσπάθειες για αποκομματικοποίηση του συνδικαλισμού και ανάδειξη των μελών των συνδικάτων σε πρωταγωνιστές των εξελίξεων (καθηγητές, τράπεζες το 1988). Για τα ελληνικά ιστορικά δεδομένα αυτή ήταν η μέση οδός ανάμεσα στην πλήρη κομματικοποίηση που σίγουρα έχει ως απώτατο όριο την ισοπέδωση της “κοινωνίας των πολιτών” και την πλήρη αυτονομία που ενδεχομένως να έχει ως απώτατο όριο έναν αντικοινωνικό συντεχνιασμό.

 Τα συνδικαλιστικά μοντέλα που επικρατούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής δεν είναι “καθαρά” και “ελεύθερα” από παραταξιακές και κομματικές αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητες. Είναι μάταιος κόπος το να αναζητούμε μια τέτοια “καθαρότητα” σε πολιτικές κοινωνίες που διαπερνώνται από πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Κάθε σύγχρονη κοινωνία έχει τη δική της ιστορική πορεία κρατικής συγκρότησης και τις διαφορετικές κοινωνικο-οικονομικές ιδιαιτερότητες που αντανακλώνται και στη συγκρότηση και δράση του συνδικαλιστικού κινήματος παρά τα όποια κοινά βασικά χαρακτηριστικά.

Η Ελληνική περίπτωση της ενιαίας ΓΣΕΕ και των αντιμαχόμενων κομματικών συνδικαλιστικών παρατάξεων επί της ουσίας δεν απέχει πολύ από την Ιταλική ή τη Γαλλική όπου τα πολιτικά κόμματα έχουν όχι απλά τις δικές τους παρατάξεις αλλά και δικές τους συνομοσπονδίες με συνέπεια τα προβλήματα εκπροσώπησης να είναι τόσο έντονα ώστε να απαξιώνεται η έννοια του συνδικαλισμού με πολύ πιο γρήγορα βήματα. Η ιδιάζουσα περίπτωση των συνδικάτων της Βρετανίας, της ΟΔΓ και των Σκανδιναβικών κρατών δεν αναιρεί αυτή τη θέση.

 Ακόμη και στα συνδικάτα των ΗΠΑ και του Καναδά, όπου οι δομές του πολιτικού συστήματος ενσωματώνουν τις ταξικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις στα πλαίσια των δύο κυρίαρχων κομμάτων και τα συνδικάτα είχαν επί δεκαετίες ολόκληρες υποστηρίξει την εργασιακή ειρήνη, οι συγκρούσεις για την εξουσία στους κόλπους των συνδικάτων παίρνουν τη μορφή της συσπείρωσης σε αντίπαλες συνδικαλιστικές παρατάξεις& το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σύγκρουσης της τελευταίας 25ετίας είναι αυτό του συνδικάτου οδηγών φορτηγών “Teamsters” όπου η παράταξη “Teamsters for a Democratic Union”  συγκρούεται με την παράταξη του J. Hoffa Jr.

Συνεπώς, οι κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις δεν αποτελούν ελληνικό μοναδικό φαινόμενο. Αν μπορούσε κανείς να διατυπώσει με δύο λόγια το αίτημα που μπορεί να ενώσει αυτό είναι το αίτημα της συνδικαλιστικής δημοκρατίας και της αυτονομίας του συνδικαλιστικού κινήματος& η δημοκρατική αυτονομία δεν προϋποθέτει κατάργηση των παρατάξεων αλλά εκδημοκρατισμό τους και ανάδειξη του ρόλου της βάσης των εργαζομένων - μελών του κινήματος.

το εξώφυλλο ανεβαίνει... Σύρε το εξώφυλλο για επανατοποθέτηση

Τσακίρης Θανάσης

  Μέλη

Timeline

About

Friends

Followers

Groups

Άρθρα

Albums

Events

More    

• Videos
• Polls
• Music Collection