Να κομμουνιστές, να μάλαμα. Είχαν καταργήσει το Δικαίωμα στην Απεργία
Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ
του Θανάση Τσακίρη
Πριν από 30 χρόνια, δηλαδή μέχρι δύο χρόνια από το θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ, οι Κινέζοι εργ άτες είχαν συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα της Απεργίας. Η ήττα της Πολιτιστικής Επανάστασης είχε ως αποτέλεσμα την οριστική επικράτηση της δεξιάς πτέρυγας των «κομμουνιστών της αγοράς» υπό τον Τενγκ Χσιάο Πινγκ. Όμως, «κομμουνισμός της αγοράς» και «πολιτικής ελευθερία» ήταν αντίθετες έννοιες. Η ανάπτυξη του εκσυγχρονιστικού μοντέλου έπρεπε να περάσει πάνω από τα δικαιώματα (και τα πτώματα) της Κινέζικης εργατικής τάξης. Έτσι, το δικαίωμα της Απεργίας καταργήθηκε (επίσημα με τροποποίηση στο Σύνταγμα το 1982). Το σκεπτικό των «κομμουνιστών» φωστήρων ήταν παρόμοιο με αυτό του Στάλιν που διεκήρυττε το 1936, ότι η ΕΣΣΔ ήταν παλλαϊκό κράτος χωρίς πάλη των τάξεων. Έτσι και οι Κινέζοι τόνιζαν ότι το πολιτικό σύστημα είχε «εξαλείψει τα προβλήματα μεταξύ του προλεταριάτου και των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων. Από τότε, η λέξη απεργία (“μπαγκόνγκ”) έγινε λέξη ταμπού, ενώ πού και πού γινόταν αναφορά μόνο για στάση εργασίας (“τινγκόνγκ”) ή επιβράδυνση εργασίας («νταϊγκόνγκ»)daigong”. Το 2001 τροποποιήθηκε ο Νόμος για τα Συνδικάτα και ορίστηκε ότι μετά από στάση ή επιβράδυνση το συνδικάτο ήταν υποχρεωμένο να βοηθά την επιχείρηση να θέτει σε κίνηση την κανονική διαδικασία παραγωγής το συντομότερο δυνατό». Ακόμη κι αν δεν διέθεταν το δικαίωμα της Απεργίας οι εργάτες δεν σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Συχνά γίνονται στάσεις εργασίας στα βιομηχανικά κέντρα, όπως στο Δέλτα του Ποταμού των Μαργαριταριών όπου γίνονται στάσεις εργασίας καθημερινά στις οποίες συμμετέχουν δεκάδες χιλιάδες εργάτες, σύμφωνα με τον Χαν Ντονγκφάνγκ της εφημερίδας China Labour (όργανο της ομώνυμης ομάδας με έδρα το Χονγκ-Κονγκ). Σήμερα φτάνουν κάπως χαρμόσυνες ειδήσεις: «Οι εργάτες στην Κίνα ενδέχεται να είναι μόνο ένα βήμα μακριά από την επίτευξη της ανώτατης προλεταριακής ουτοπίας – του δικαιώματος της Απεργίας, το οποίο είχαν στερηθεί επί σχεδόν 30 χρόνια». Συνδικαλιστές από το εργατικό κίνημα της Κίνας τονίζουν ότι μια τέτοια «επαναστατική κίνηση» θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες για τις πολυεθνικές και τις κινέζικες επιχειρήσεις που έχουν οδηγήσει στην ανεργία ή στην ημιαπασχόληση έναντι πινακίων φακής δεκάδες εκατομμύρια Κινέζους πολίτες, άνδρες και γυναίκες. Μετά από αρκετές αιματηρές κινητοποιήσεις και παράνομες απεργίες που χτυπήθηκαν από το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του (στρατός, δικαστήρια, αστυνομία) ορισμένες δημοτικές αρχές άρχισαν να ξανασκέφτονται την κατάσταση. Όπως επισημαίνει ο Τσεν Γιου της Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων της Σαντού στη νότια Κίνα η δημοτική κυβέρνηση της Σεντζέν (Ειδική Οικονομική Ζώνη) παρουσίασε πριν μερικές ημέρες σχέδια κανονισμών εργασίας που μεταρρυθμίζουν τις εργασιακές συνθήκες: «Είμαστε μόνο ένα βήμα μακριά από την καθιέρωση του δικαιώματος της Απεργίας. Το χάρτινο τείχος μπορεί να πεταχτεί και να τσακιστεί». (βλ. Daily News and Analysis, http://www.dnaindia.com/report.asp?newsid=1173682&pageid=0)
Όλα αυτά τα 30 χρόνια που καθιερώθηκαν οι πιο ελαστικές εργασίας στον κόσμο μόνο ένα συνδικάτο αναγνωριζόταν από το «κομμουνιστικό» κράτος, η Πανκινεζική Ομοσπονδία Συνδικάτων (ACFTU) που αποτέλεσε τη «χαρά του κάθε εργοδότη», ντόπιου και ξένου. Τώρα επιχειρείται μια απόπειρα ενσωμάτωσης των πιο δυναμικών κομματιών της εργατικής τάξης της τεράστιας αυτής χώρας για να μπορέσει η Κινεζική κυβέρνηση να φέρει σε πέρας την ανθρωποβόρα επιχείρηση που λέγεται «Ολυμπιακοί Αγώνες» αλλά να προλάβει την εξέγερση των εκατομμυρίων προλεταρίων που πλήττονται από τη φτώχεια, την ακρίβεια, την έλλειψη στέγης και την αλλοτρίωση στο πλαίσιο ενός κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος που τους αφαιρούσε μέχρι τώρα τα δικαιώματά τους και τελικά τη ζωή τους.
Αλληλεγγύη στην Κινεζική Εργατική Τάξη!
