Όταν η πολιτιστική δημιουργία εξαρτάται παντοιοτρόπως (οικονομικά, διοικητικά κλπ.) από τις κάθε λογής εξουσίες, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Κάθε φορά που επικρατεί μια διαφορετική αντίληψη περί πολιτισμού στη διοίκηση του Δήμου, οι εκάστοτε συντελεστές ή δημιουρ γοί είναι υποχρεωμένοι να προσαρμόζονται σ αυτήν. Διαφορετικά, παρουσιάζονται φαινόμενα όπως αυτό το τελευταίο εξαιρετικά δυσάρεστο γεγονός της παραίτησης του δασκάλου και δημιουργού του Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου μας κ. Φουστέρη, το έργο του οποίου είναι ιδιαιτέρως αξιόλογο αν κρίνει κανείς από τον απολογισμό. Δε συμφωνώ βέβαια με την άποψη ότι η αλλαγή του οποιουδήποτε προσώπου, όσο ικανό και εάν είναι αυτό, αποτελεί τρόπον τινά παράπτωμα. Λέω απλά, ισχυρίζομαι, ότι οι όποιες αλλαγές γίνονται στον τομέα του πολιτισμού, δεν πρέπει να γίνονται με κριτήρια προσωπικά, κομματικά ή τυχαίως περιστασιακά. Ο πολιτισμός δεν είναι διαχείριση απορριμάτων ούτε προγραμματισμός και αποπεράτωση τεχνικών έργων. Είναι δημουργία. Και η δημιουργία, τουλάχιστον όσον αφορά την πόλη μας, ενσαρκώνεται μέσω της ενασχόλησης εκατοντάδων συμπολιτών μας στα τοπικά θεατρικά, μουσικά, χορευτικά κλπ. εργαστήρια είτε αυτά ανήκουν στο Δήμο είτε αφορούν ανεξάρτητες πρωτοβουλίες πολιτών. Και για να προλάβω τυχόν ενστάσεις, να συμπληρώσω ότι η απλή μετάκληση αξιόλογων θεατρικών θιάσων ή μουσικών συγκροτημάτων, δε μπορεί από μόνη της να στοιχειοθετήσει πολιτιστική πολιτική σε βάθος. Ο Δήμος ούτε είναι ούτε μπορεί να παίξει το ρόλο καλλιτεχνικού γραφείου.
Με βάση τους ανωτέρω προβληματισμούς λοιπόν, έχω την αίσθηση ότι η ευθύνη για την εν λόγω παραίτηση βαρύνει αποκλειστικά τη Δημοτική Αρχή. Γιατί πέρα από τα επί μέρους στοιχεία τα οποία δεικνύουν μεθόδευση, υπάρχει και η προχειρότητα με την οποία αντιμετώπισε εξ αρχής ο κ. Δήμαρχος τον τομέα του πολιτισμού αναθέτοντας τα ηνία του σε πρόσωπα είτε μη σχετικά είτε άμεσα συνδεόμενα με αισθητικές ποὺ εκπορεύονται από εκπομπές του στυλ και του επιπέδου της Πάνια. Από τον Αδαμάντιο Λεμό λοιπόν και τόσους άλλους αξιόλογους δημιουργούς ή απλώς συντελεστές (Χατζηπαυλής, Κεδράκας, Χαμογιωργάκη κλπ.) που κάποτε διαχειρίζονταν – ο καθένας στο ύψος που του αναλογούσε - τα ζητήματα του πολιτισμού στην πόλη μας, φτάσαμε στη σημερινή κατάντια. Μπράβο μας !Αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω, στα χρόνια του Τουριστικού – Μορφωτικού – Ψυχαγωγικού Συλλόγου Ηλιούπολης που διοργάνωνε τις περίφημες τότε Γιορτές της ¶νοιξης. Παιδιά του άλλωστε δεν είμαστε όλοι;
Τελειώνοντας νομίζω ότι είναι πλέον καιρός ν ανοίξει στην πόλη μας ένας δημόσιος διάλογος για την Παιδεία και τον Πολιτισμό.
Κατ αρχήν να διερευνήσουμε τη δυνατότητα δημιουργίας διαδικασιών απεξάρτησης των πολιτιστικών τμημάτων του Δήμου από εξωπολιτιστικές αποφάσεις προσώπων ή κέντρων πολιτικής εξουσίας.
Και κατά δεύτερον, τη δυνατότητα συσπείρωσης και επαναδραστηριοποίησης του πνευματικού δυναμικού της πόλης μέσα από φορείς και καταστάσεις διαφορετικού ήθους και αισθητικής.
Νίκος karageorgos
