Ο Γιώργος Βλαχάκης συνομιλεί με τον Γρηγόρη Φεραδούρο και Τάσο Κούρτη, προέδρους Συλλόγων Γονέων Σχολείων της πόλης.Χάρηκα τη συνομιλία μου με τον Γρηγόρη και τον Τάσο. Που έγινε ένα μεσημέρι σε ένα από τα σύγχρονα καφενεία της πόλης.Το μαγνητοφωνάκι αποτύπωσε τελικά μια από τις χιλιάδες ανάλογες συζητήσεις που γίνονται σε αυτούς τους χώρους τον τελευταίο καιρό ,αφού τελειώσουν οι ποδοσφαιρικές αναλύσεις ίσως.
"Θεωρητικός" αγκαλιά με τη ρήξη και το όραμά του ο Τάσος Κούρτης [ Τ.Κ.], πραγματιστικός, με καλά δομημένο ο λόγο, ο Γρηγόρης Φεραδούρος [Γ.Φ.], κάνουνε ένα ωραίο δίδυμο πραγματικά ενεργών πολίτών, που όπως λένε δεν το παίζουν "ξέρόλες", γιατί ο ενεργός πολίτης είναι ο αισιόδοξος πολίτης, που προβληματίζεται και προσπαθεί για το καλύτερο, δρώντας κυρίως, στους χώρους που διαλέγει με οδοδείκτη της πορείας του τη γόνιμη σκέψη και το όραμα του.
Για τις συγχωνεύσεις των Σχολείων, που είναι στα πλάνα των κυβερνητικών αξιωματούχων, σχεδιάζαμε με να μιλήσουμε και είπαμε πολλά άλλα. Έτσι γίνεται πάντα. Η πραγματική ζωή ανατρέπει σχεδιασμούς.
Είμαι σίγουρος, πως και σεις αν βρισκόσαστε στη μεσημεριανή μας Σαββατιάτικη παρέα, μαζί μας, έτσι θα κουβεντιάζατε και κάποια ανάλογα λόγια θα λέγατε.
Γ.Β.: Σας ευχαριστώ πολύ που δεχτήκατε την πρόσκλησή μου για τούτη τηδημόσια συνομιλία... εκείνο που με ερέθισε για να κάνω μια συζήτηση μαζί
σας... χωρίς έτοιμες ερωτήσεις από τα πριν ,όπως βλέπετε,... είναι ότι γνώρισα ,
στη συνάντηση της περασμένης Τετάρτης που είχατε μαζί με την Ένωση Γονέων
οργανώσει σα Σχολεία σας, δύο νέους ανθρώπους που ασχολούνται
δυναμικά ,έντονα και προβληματίζονται ουσιαστικά, ως γονείς, με αυτό
που λέγεται εκπαίδευση των παιδιών τους.
Εσείς, ο καθένας προσωπικά,
πως βλέπει το ρόλο του ως γονιός, μέσα στο σχολείο;
Γ.Φ.: Κατ'' αρχάς θέλω να σε ευχαριστήσω που μας δίνεις τη δυνατότητα
και σε μας τους γονείς δημόσια να εκφράσουμε την άποψή μας... και πρέπει
να σου πω ότι η ευαισθησία μας και η αγάπη μας για τα παιδιά μας
οδήγησε στο να βρισκόμαστε στο σχολείο... και να προσπαθούμε με κάθε
τρόπο να βοηθήσουμε επικουρικά το έργο της εκπαίδευσης , που είναι
πάρα πολύ δύσκολο,μια και γίνεται κάτω από αντίξοες συνθήκες σε επίπεδο
υποδομών.
Εμείς ξεκινώντας πριν από τέσσερα πέντε χρόνια μαζί με τον
Τάσο, σκεφτήκαμε ότι, χωρίς να παρεμβαίνουμε ποτέ στον εκπαιδευτικό
χαραχτήρα του Σχολείου ή στο έργο των εκπαιδευτικών, πρέπει να
προσπαθήσουμε μέσα από τη συλλογικότητα του συλλόγου γονέων του
σχολείου να δημιουργήσουμε συνθήκες ή και προϋποθέσεις καλύτερες για
τα παιδιά μέσα στο σχολείο.
Προσπαθήσαμε λοιπόν με διάφορους τρόπους
να συγκεντρώνουμε χρήματα και να τα τοποθετούμε εκεί που βλέπαμε ότι
υπήρχαν πραγματικές ανάγκες. Μετά από τέσσερα χρόνια είμαστε στην
ευχάριστη θέση να πούμε ότι το σχολικό συγκρότημα του 13ου και 22ου
δημοτικών σχολείων , χωρίς να έχει χρηματοδοτηθεί ποτέ , και μόνο με
χρήματα των γονέων, διαθέτει τέτοιο εξοπλισμό, που μόνο ιδιωτικά
σχολεία έχουν, όπως κλιματιστικά στις αίθουσες, πίνακες μαρκαδόρου για
να απαλλαγούν τα παιδιά μας από τη σκόνη της κιμωλίας , τουρμπίνες
εξαερισμού στις τουαλέτες, έχουν αλλαχτεί όλες οι κουρτίνες του
σχολικού συγκροτήματος ...
Γ.Β.: Εδώ μού έρχεται μια σκέψη και θα ήθελα, Τάσο, να μου πεις την
άποψή σου...δεν είναι ρεφορμιστικό, ρε γαμώτο, να πληρώνουν οι γονείς
για πράγματα, που πρέπει να τα παρέχει το κράτος ως έχει την υποχρέωση
έναντι των πολιτών του ;
Τ.Κ. : Πριν σου απαντήσω, να πω κι εγώ κάτι για τη συμμετοχή
μου στο Σύλλογο ...όταν άρχισα να ασχολούμαι, δεν είχα κι εγώ, ιδέα το
τι σημαίνει Σύλλογος Γονέων και τέτοια ...με το πέρασμα του χρόνου,
αναστοχαζόμενος...είδα ότι αυτό το κάτι που μου κεντρισε το ενδιαφερον
ήταν τελικά η αγωνία μου να να κάνουμε κάτι για τα ίδια τα παιδιά
μας σήμερα,
όμως..δικαιολογώ ,εντός εισαγωγικών, και τους γονείς που
δεν συμμετέχουν, όσο χρειάζεται στις Γενικές μας Συνελεύσεις, γιατί
..ίσως το θεωρούν απόμακρο,... ίσως τρεχουν από το πρωι μεχρι το βραδυ
για το μεροκαματό τους .
Όσο τώρα αν είναι ρεφορμιστική η παρέμβαση μας ...σου απαντάω αυθόρμητα
ναι ...Δεν είναι δυνατόν να σφυρίζουνε γύρω από το κεφάλι μας κάποια
δις και κάποια εκατομμύρια σε ευρώ ...να πληρώνουμε μέσω έμμεσων και
άμεσων φόρων και για την εκπαίδευση των παιδιών μας... και στη τελική,
πάλι εμείς οι γονείς να τα ακουμπάμε, από το υστέρημα μας, για την
εκπαίδευση.
Νομίζω ότι το κράτος στηρίζεται στη δικιά μου ευαισθησία, μια και το
δικό μου παιδί είναι μέσα στην ελληνική εκπαίδευση και δεν θα αφήσω
να του πέσει το ταβάνι στο κεφάλι ...και σκέφτεται "άσε τους βλαμμένους,
υποχρεωτικά θα βάλουν πλάτη για να μη γίνει αυτό..."
Μα μέσα από τη λειτουργία αυτού του κράτους , του ελληνικού κράτους
δε βγαίνει το συμπέρασμα ότι αν δεν παρέμβει ο ίδιος ο πολίτης δεν
πρόκειται ποτέ να γίνει τίποτα καλύτερο[;],
ξεκάθαρα , τώρα ..αν περίμενα
εγώ από το κράτος , να γίνουν κάποια πράγματα στο σχολείο του παιδιού
του δικού μου , το παιδί μου θα είχε τελειώσει πανεπιστήμιο...μη πω ότι
θα λυνόταν κάτι .ίσως την εποχή που θα έκανε εκείνο παιδιά.
Έτσι , μπορεί να πει κανείς, η λογική του Συλλόγου ήταν από την αρχή να
λύσουμε ότι προβλήματα μπορούμε και χωρίς να έχουμε πολύ προσωπικό χρόνο
να διαθέσουμε αντί να τον τρώμε άσκοπα για να παρεμβαίνουμε στα
υπουργεία και στο Δήμο, αυτές τις δύο ώρες προσωπικού χρόνου( που
έχουμε ελεύθερο τη βδομάδα) να τις αφιερώσουμε στο σχολείο.
Έτσι κάθε... μα κάθε...
Τετάρτη βράδυ μαζευόμαστε , συζητάμε, πίνουμε τον καφέ μας που λέει ο
λόγος και όλοι μαζί... έτσι στο χαλαρό... βρίσκουμε λύσεις στα
προβλήματα, που μπορεί να χει το σχολείο και τα παιδιά μας τελικά.
Γ.Β.: Μίλησες ,Γρηγόρη για υποχρηματοδότηση του σχολείου...ο Δήμος μέσα
από τη Σχολική του Επιτροπή στο βαθμό που γνωρίζετε...τι έχει κάνει για
το σχολείο..;
Γ.Φ. : ..δυστυχώς τα χρήματα που δίνει ο Δήμος στη Σχολική Επιτροπή
φτάνουνε ή δε φτάνουνε για να καλυφτούν οι λειτουργικές του ανάγκες
..το ρεύμα , το πετρέλαιο, άντε και καμιά βλάβη στην εγκατάσταση
Χρήματα από τις Σχολικές Επιτροπές για να γίνει ανάπτυξη μέσα στα
σχολεία όπως θα έπρεπε και είναι αποστολή της πολιτείας να το κάνει
αυτό , δε νομίζω ότι υπήρξαν και ούτε θα υπάρξουν...η παιδεία
υποχρηματοδοτείται εδώ και χρόνια ..δεν έφτασε ποτέ στο 5% του ΑΕΠ η
χρηματοδότησή της... και έτσι σκόπιμα το βάρος πέφτει στους γονείς μέσω
των συλλόγων γονέων που υπάρχουν στα σχολειά.
Τ.Κ.: ..Προσπαθούμε αγωνιωδώς να βρούμε τρόπους να καλυψουμε
τις ανάγκες των σχολείων μας. Βέβαια το δεκάρικο, (η συνδρομή) που
παίρνουμε από κάθε οικογένεια που έχει παιδιά στο σχολείο, δε φτάνει
ούτε για γεια σου. ...Και γι αυτό όταν αγοράσαμε τους πίνακες ,ένα
παράδειγμα λέω ή τις κουρτίνες ,δεν φωνάξαμε κανένα να τις τοποθετήσει
..εμείς οι ίδιοι οι γονείς αφιερώσαμε πολλές ώρες προσωπικής
εργασίας για να γίνουν πραγματικότητα αυτά τα ελάχιστα...
Γ.Β.: ..διαχρονικά η σχέση σας με το Δήμο ποια είναι ...πως είναι..;
Τ.Κ. :..Δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με το Δήμο, ..και
να σου πω ,επειδή βλέπουμε την όλη λειτουργία του Δήμου ,τον
απαξιώσαμε με τη στάση μας.
Μια φορά μόνο απαιτήσαμε ...με τη λογική...
οτι, " ρε φίλε, εμείς επενδύσαμε στο Συγκρότημα , μέχρι τώρα ,καμπόσα
λεφτά ...κάνε και συ κάτι ουσιαστικό για μας, αλλά και για τη γειτονιά
ολόκληρη!!!
Απαιτούμε λοιπόν να βάλεις... ρε Δήμε... φωτοβολταϊκά στο συγκρότημα , με
την υπόσχεση να βοηθήσουμε και εμείς..με ότι οικονομικά περισσεύματα
μπορεί να διαθέσουν οι γονείς για την ολοκλήρωση του έργου..."
Γ.Β.: Πως βλέπετε το Σύλλογο σε σχέση με τους γονείς του σχολείου ,
ποιας ποιότητας είναι αυτή η δυναμική και πραγματική σχέση ;
Γ.Φ.: Αποδοχή έχουμε , αναγνώριση του έργου, που γίνεται και έχει γίνει,
έχουμε ...εκείνο που δεν έχουμε κι έχουμε παράπονο είναι ότι έχουμε
μικρή συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου...βέβαια
καταλαβαίνω... ο κόσμος είναι στριμωγμένος από χίλιες μεριές...
Γ.Β.: Το πρόβλημα της ενεργούς συμμετοχής σε συλλογικές διαδικασίες
υπάρχει σε όλες τις συλλογικότητες πολιτικού ή κοινωνικού χαρακτήρα ,
αλλά εδώ που τα λέμε γιατί ο γονιός δεν ενδιαφέρεται μέσα από την
ενεργή παρουσία του για την εκπαίδευση του παιδιού του ;
Γ.Φ.: Οι γονείς μέσα από τις συλλογικότητες τους, δε διαφέρουν από
όλους τους υπόλοιπους Έλληνες που αδιαφορούν, σε σχέση με τις
συλλογικότητες που είναι απλά μέλη. Η γενικευμένη αδιαφορία μας , που
οικοδομήθηκε σιγά σιγά μέσα από απογοητεύσεις που έσπειραν την
αναξιοπιστία, είναι το μεγάλο μας λάθος. Τους γονείς όμως κάτι θα τους
ξυπνήσει ...
Γ.Β. :..εσύ, ας πούμε Τάσο, πως έβλεπες το σύλλογο γονέων πριν
αναμειχθείς ενεργά;
Τ.Κ.:...σαν μια παρέα που μαζεύεται εκεί πέρα και εγώ είμαι έξω από
τη παρέα...ήμουνα κι εγώ σε ένα "δε βαριέσαι" ...μας μάθανε άλλωστε,
χρόνια τώρα να περιμένουμε από κάποιους πεφωτισμένους να λύσουν τα
προβλήματα μας . Η εξουσία έχει περάσει για τα καλά το σύνθημα ...-εσύ
κάτσε στη άκρη...-εγώ θα λύσω το πρόβλημά σου ..-εγώ εσένα σε χρειάζομαι
για να ψηφίζεις μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ..
Εμείς μέσα από τη δουλειά στο σύλλογο γονέων θέλουμε να περάσουμε στον
κόσμο τη λογική μας, που είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης και
αυτοδιαχείρισης του χώρου μας.
Γ.Β.: ..πως τις εννοείς αυτές τις μεγάλες λέξεις στο χώρο που ενεργά
λειτουργείς ;
Τ.Κ.:...Να μπορεί μια κάποια στιγμή η τοπική κοινότητα , η
συλλογικότητα...όπως θέλεις πες την... γύρω από το σχολείο, να μην έχει
ανάγκη ούτε το κράτος, και ούτε βέβαια τους ιδιώτες ,και να μπορεί η
ίδια να διαχειριστεί το σχολείο "ένα ανοιχτό σχολείο στην κοινωνία"
Θα είναι πολύ σημαντικό να υπάρξει αναίρεση της κρατικής εξουσίας πάνω
στο σχολείο, μιας που δεν θα μπορεί μετά να παρεμβαίνει και να ποδηγετεί
την εκπαίδευση.
Οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί , διέπονται από μια...
ελαττωματική λογική .Θέλουν πάντα να νομίζεις ότι τους έχεις ανάγκη
...από τη στιγμή που δεν θα τους έχεις ανάγκη, παύει και η ύπαρξη
τους ως εξουσία.
Γ.Φ.: ...περίμενε , ρε Τάσο , υποχρέωση της κρατικής εξουσίας είναι η
παροχή εκπαίδευσης στο κοινωνικό σύνολο, υποχρέωση της είναι η
αναβάθμιση του τελικού αποτελέσματος, με κοινωνικούς όρους ,από την
εκπαίδευση, σε άμεση ανταποδοτική σχέση στη διαμόρφωση παιδείας και
πολιτισμού από το κοινωνικό σύνολο, που καλείται να υπηρετήσει, μια
που μιλάμε με όρους δημοκρατίας πάντα...
Τ.Κ..: ..ξέρεις όταν δεν την έχεις ανάγκη δεν θα της δίνεις
σημασία...δηλαδή θα την αναιρέσεις ...θα μπορείς να της πεις ..."γιατί να σε
πληρώσω ρε...γιατι να με εξουσιάζεις;"
Γ.Φ.: ..εδώ που τα λέμε έχουμε πληρώσει πολλά χρήματα μέσα από τη
φορολογία μας για να έχουμε την εκπαίδευση που θέλουμε...έχουμε
πληρώσει για δωρεάν δημόσια παιδεία...έχουμε πληρώσει για υψηλό επίπεδο
εκπαίδευσης...έχουμε πληρώσει για να μην περιφέρονται εκπαιδευτικοί γύρω
γύρω...
Τ.Κ.: ...Ακριβώς ...αλλά εγώ μίλησα για όραμα ...για μια πορεία προς
...που θα λέει ..."μάγκα δεν θα πάρεις δεκάρα φόρο για την παιδεία ..και
αι στο διάολο εσύ και το υπουργείο σου ... Θέλουμε και θα κινηθούμε
ανοιχτά ...συμμετοχικά, δίχως τον έλεγχο που προσπαθείς και θέλεις να
έχεις, ακόμα και μέσα από τις ωραίες διακηρύξεις σου..."
Φαντάζεσαι αυτό το όραμα να αποκτήσει την εμβέλεια που χρειάζεται και
απαιτείται; θα τρέχουν και δε θα φτάνουν...Όσο για τουςφόρους , Γιώργο
και Γρηγόρη, που έχουν επιβληθεί χωρίς κοινωνική ανταπόδοση , χωρίς
την άμεση επιστροφή κάποιου κοινωνικού μερίσματος ...είναι
δυσβάσταχτοι...
Γ.Φ. : ..μα αν οι φόροι είχαν μεταβληθεί σε κοινωνικές παροχές ...θα
είχαν λυθεί τα πάντα....θα είχα φύλακα το βράδυ για το σχολείο ...θα είχα
εξωτερικό φωτισμό στο σχολείο του παιδιού μου...θα είχα ασφαλή
μετακίνηση του παιδιού μου προς το σχολείο...αν ήξερα ότι επιβάλλοντας
ένα φόρο, ας πούμε ο Δήμος,και μέσα από αυτόν λειτουργεί στα ελάχιστα
θετικά ...ίσως να μην αντιδρούσαμε, μια που θα είχαν σχέση με το
πρωταρχικά αναγκαίο κοινωνικό χαραχτήρα του κράτους...
Τ.Κ.: ...ο κρατικοδίαιτος προσανατολισμός της κοινωνίας έχει νομίζω
πεθάνει, ...νομίζω πως, πια, μόνο ένα σύνολο ενεργών πολιτών μπορούν να
οδηγήσουν σε λύσεις. Δεν ανήκω πια σε κανένα κόμμα ...Γιώργο, το 81-82
ανήκα στο ΠΑΣΟΚ...με διαγράψανε...ευτυχώς για μένα,. γιατί οδηγήθηκα σε
άλλους χώρους σκέψης και πολιτικής δράσης... με πιο ανοιχτούς ορίζοντες...
Γ.Β : ...αυτή η μικρή συλλογικότητα που λέγεται Σύλλογος Γονέων πως θα
θέλατε πραγματικά να λειτουργεί στην πράξη, μέσα από τη λογική των
ανοικτών οριζόντων ;
Γ.Φ.: θα ήθελα αυτό που λέμε σχολική κοινότητα στο σύνολό της , γονείς,
εκπαιδευτικοί, μαθητές να έχει τη δυνατότητα να αναδείξει τα
προβλήματά της, να κάνει προτάσεις επίλυσης τους ,αλλά να ξέρει ότι
όλα αυτά θα ακούγονται από κάποιους , δυστυχώς η απομαζικοποίηση των
συνελεύσεων οφείλεται στο ότι έχουν μάθει , οι γονείς ας πούμε, ότι
δεν θα υπάρξει κανείς να μας ακούσει, η πολιτεία είναι κουφή, είτε από
το αριστερό ή από το δεξί αυτί... και μια που μιλούσαμε για πολιτική ,
εγώ νομίζω ότι δε χωράει μέσα στα σχολεία , γιατί έχουν τελείως
διαφορετικές ανάγκες, δεν χωρούν τα πολιτικοοικονομικά κριτήρια... τα
παιδιά, ας το ξεκαθαρίσουμε , πέρα από αναλύσεις επί αναλύσεων , τα
παιδιά θέλουν να μπαίνουν στο σχολείο και να χαίρονται, δεν θέλουν να
βρίσκονται σε ένα χώρο εγκλεισμού, θέλουν ένα χώρο σωματικής ψυχικής
και πνευματικής απόλαυσης. Οι γονείς θέλουν να βλέπουν τα παιδιά τους
νε έρχονται την Παρασκευή το μεσημέρι στο σπίτι και να αδημονούν να
έρθει η Δευτέρα για να ξαναπάνε.
Γ.Β.: ..πως το φαντάζεστε πρακτικά αυτό το σχολείο...;
Γ.Φ.: ...θα ήθελα ας πούμε τα παιδιά να μην έχουν διάβασμα στο σπίτι,
την ώρα που τελειώνει η καθημερινή εκπαιδευτική λειτουργία του
σχολείου να τελειώνει και η μελέτη, το διάβασμα του παιδιού, που την
πιστοποιεί και την αναδεικνύει ... η διδακτέα ύλη θα ήθελα να
ολοκληρώνεται μέσα στο σχολείο, να μην χρειάζεται ο μαθητής άλλες δυο
τρεις ώρες διάβασμα αμφίβολης ποιότητας στο σπίτι... αντ'' αυτού να
μπορεί να αναπτύσσει δεξιότητες καλλιτεχνικού ή αθλητικού χαραχτήρα
μέσα στο σχολείο στοχευμένα και αξιόπιστα..
Τ.Κ.: ...το ολοήμερο έτσι όπως υφίσταται στις μέρες μας λειτουργεί ως
αποθήκη παιδιών, που δεν ξέρω τι αποτελέσματα θα φέρει στις γενιές που
το βιώνουν . Πέρα από όλα αυτά όμως υπάρχει, ως κατάλοιπο μιας
συγκεκριμένης νοοτροπίας, στο μυαλό του γονιού ,ότι καλός δάσκαλος
είναι αυτός που φορτώνει τα παιδιά με πολλή δουλειά στο σπίτι...
Γ.Φ. : ..προσπαθούμε να λειτουργήσει το σχολείο και πέρα από τις ώρες
της κανονικής λειτουργίας του με κάποιες δράσεις..
Τ.Κ: ...κάνουμε οργανωμένες εκδηλωσεις στο σχολειο για τα παιδιά που
δεν μπορούν ίσως να διαθέσουν χρήματα για μια βραδυνη εξοδο
,(άλλωστε στη σημερινή κατασταση ποιος έχει?) και έρχονται πολλά
παιδιά , και γεμίζει με διαφορετικά χαρούμενες φωνές ο χώρος .
Γ.Φ.: ...αλλά το χώρο του μπάσκετ που έχει και ταρτάν , να είναι καλά η
πρόεδρος της Σχολικής επιτροπής την κα Δούρου, που το χρηματοδότησε ,
δεν μπορούμε να τον λειτουργήσουμε γιατί δεν έχει τον κατάλληλο
φωτισμό και κάποιον φύλακα να εποπτεύει την ασφάλεια των παιδιών
...καταλαβαίνεις που σκοντάφτουμε[;] ...σε ελλείψεις που έχουν ως αιτία μια
μιζέρια και μια αδιαφορία που εκπέμπεται από ψηλά...
Τ.Κ.: ...και για να μην περάσει λάθος μήνυμα ...δεν το παίζουμε επ''
ουδενί ξερόλες...ο ενεργός πολίτης δεν είναι ξερόλας ..είναι εκείνος
που ενδιαφέρεται με έργα και όχι με λόγια , να διορθώσει κάτι που
δεν λειτουργεί προς όφελος της κοινωνικής ομάδας την οποία
υπερασπίζεται , πάντα πατώντας στη πραγματικότητα . Σίγουρα υπάρχει
κάποιο όραμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του.
Ξέρεις τι μού έρχεται τώρα στο μυαλό, ζώντας εποχές του μνημονίου[;]...
υποχρεωτικά έχουμε περάσει στη φάση της άμυνας (για να μη χάσουμε και
τα παντελόνια μας),... όμως από τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως για να
τα βγαλεις περα πρεπει να επικοινωνησεις με τους γυρω ...το πράγμα αλλάζει..
...τα παιδια μας θα βγουν καλυτεροι ανθρωποι μιας και οι αξιες τους
δεν θα είναι ο καταναλωτισμος. μα η προσωπικοτητα τους.... το καταναλωτικό
μοντέλο, ως μορφή επικοινωνίας και αξιας. καταρρέει.
Νοιώθεις την ανάγκη να ζητήσεις βοήθεια ...και αρχίζουμε σιγά σιγά, ως
κοινωνικές ομάδες , ως γειτονιά ...να λειτουργούμε... όπως παλιά... στο
πρότυπο της αυλής με τα γύρω γύρω σπίτια ...εκεί που η γειτονιά είχε ένα
απρόσωπο χαραχτήρα ...αρχίζει και αποκτάει και πάλι πρόσωπο...μέσα από
διαδικασίες ,αυθόρμητες ,κοινωνικής αλληλεγγύης...θα δημιουργηθεί ξανά ο
χαμένος κοινωνικός ιστός... μέσα από δράσεις αλληλοβοήθειας...και εδώ
είναι το παράδοξο ...αυτοί με τις πολιτικές τους προσπαθούν να διαλύσουν
τα όποια στηρίγματα κοινωνικού ιστού υπάρχουν ...και αυτές οι ίδιες
πολιτικές... οδηγούν την κοινωνία σε άλλες μορφές κοινωνικής δικτύωσης
πολύ πιο ισχυρές από αυτές που προσπαθούν να διαρρήξουν...ο κοινωνικός
ιστός ιστορικά αν το δούμε το θέμα , φαίνεται διαλυμένος μέχρι τη
ιστορική στιγμή που κάνει την εμφάνισή του μια άλλη μορφή του πιο
ισχυρή, πιο αποτελεσματική, πιο διαλυτική της παλιάς εξουσίας...
Γ.Φ. : ... η δημοτική λειτουργία, για να έρθουμε στα πιο πρακτικά και
άμεσα εφαρμόσιμα, σε επίπεδο λειτουργάς της πόλης πρέπει να αποκτήσει
ένα άλλο περιεχόμενο...να στηριχτεί και να στηρίξει μια ανοικτή
οργάνωση της γειτονιάς...της μικρής συνοικίας ..μέσα στην οποία υπάρχουν
όλες τα κοινωνικά στρώματα και όλοι οι άνθρωποι που δέχονται τα
αποτελέσματα μιας τοπικής ή εθνικής πολιτικής διαχείρισης των
προβλημάτων και των λύσεων τους ...το πρόβλημα του σχολειού δεν είναι
ανεξάρτητο από το πρόβλημα των σκουπιδιών , δεν είναι ανεξάρτητο από
το πρόβλημα της κυκλοφορίας στην περιοχή...
προσπαθούμε για να καταλάβεις
εδώ και χρόνια ...και είναι για γέλια πραγματικά... να λύσουμε το
πρόβλημα που έχει ο στενός δρομάκος που οδηγεί στην είσοδο των
σχολείων μας...που είναι διπλής κατεύθυνσης, χωρίς καμία προδιαγραφή για
κάτι τέτοιο...με θύματα παρακαλώ...βλέπουμε να σπαταλούνται εκατομμύρια σε
μελέτες και έργα αμφίβολης αποτελεσματικότητας σε πλατείες...και κει που
υπάρχουν θύματα γονείς και παιδιά ...δεν ασχολείται κανείς...
Γ.Β. : ...αλήθεια τι δουλειά κάνετε...πως βγαίνει το μεροκάματο...;
Τ.Κ.: ..ανήκουμε στους κοπρίτες, κατά πως λέει ο αντιπρόεδρος της
κυβέρνησης ...είμαστε από κείνους τους διεφθαρμένους πολίτες που
διαφθείραμε τους πολιτικούς
και δουλεύουμε σε δημόσιες υπηρεσίες...
Γ.Β.: Ας πάμε στο θέμα που καίει τον τελευταίο καιρό και αναφέρομαι
στη πρόθεση της κυβέρνησης, μέσω της περιφέρειας, να συμπτύξει, να
ενοποιήσει ή να καταργήσει σχολεία. Μήπως αν γίνουν όλα αυτά, που
λένε ότι πρέπει να γίνουν, μπορεί η εκπαίδευση να γίνει πιο
λειτουργική, όπως λένε ;
Τ.Κ.:...δεν αντέχουν αυτές οι σκέψεις ούτε σε κριτική ...ξέρεις
εκνευρίζομαι όταν ο άλλος, τη στιγμή που έξω ρίχνει... παπάδες, σου λέει...
και θέλει να σε πείσει... σωνει και καλα ότι δεν βρέχει και όλα είναι
εξαιρετικα....
Γ.Φ.: ...ό,τι προτείνεται και προσπαθούν να το επιβάλλουν ...πρώτα πρώτα δε
γίνεται με παιδαγωγικά κριτήρια...παρά μόνο με βάση κάποιες
οικονομοτεχνικές μελέτες... ...αν στηρίζεσαι μόνο σε τέτοιου είδους
κριτήρια ..δεν μπορείς να μιλάς για βελτίωση της εκπαιδευτικής
λειτουργίας στο σύνολό της προς όφελος της νέας γενιάς...πως θα την
εξυπηρετήσουν την βελτίωση που λένε , πρακτικά μιλώντας πάντα, τα
τμήματα των 28-30 παιδιών μέσα στην τάξη...πως θα την εξυπηρετήσει αυτή
τη βελτίωση όταν θα πούνε στους τάδε γονείς "πάρτε τα παιδιά σας και
πηγαίνετε σε άλλο σχολείο γιατί εδώ φουλάραμε...";
Τ.Κ.: ..και κάτι άλλο...η επιχορήγηση του κάθε σχολείου του
συγκροτήματος είναι ξεχωριστή... είναι ας πούμε 1000 ευρώ....1000 παίρνει
ας πούμε το ένα ...1000 και το άλλο...αν τα δύο σχολεία γίνουν ένα... θα
παίρνουν 1000 ευρώ σκέτα ως ένα σχολείο ...καταλαβαίνεις[;] ...μπακαλίστικα
λειτουργούνε...όλα γίνονται για να πληρώσουμε τους ντόπιους και ξένους
τραπεζίτες...στα επόμενα χρόνια δεν θα μπορεί, λόγω οικονομικής
δυσανεξίας, να πληρώσει ο γονιός την εκπαίδευση του παιδιού του , η
οικονομική στήριξη κεντρικά θα είναι όσο ποτέ τόσο υποβαθμισμένη...
ώστε τότε να έρθει και να κολλήσει ο ιδιωτικός τομέας, που θα
συμπράττει για δικό του όφελος, στην εκπαίδευση των ελληνοπαίδων .
Πρέπει να δημιουργηθεί μια συλλογικότητα στη πόλη, πέρα από κόμματα, η
οποία, με διαδικασίες ανοιχτές, να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της
πολιτικής του μνημονίου και όσα αυτή προκαλεί .
Η παιδεία δεν είναι αποκομμένη από το μνημόνιο , αυτό είναι υπεύθυνο
για όσα άσχημα θα υποστεί με τα μέτρα που παίρνουν.
Γ.Β.: Βέβαια οι επιπτώσεις φαίνονται στο πορτοφόλι μας , στις
μειωμένες αγορές από το Σούπερ, στα εξώδικα των τραπεζών από τα
απλήρωτα δάνεια, στο άνεργο μέλος που διαθέτει πια η κάθε οικογένεια ,
στα μαγαζιά που κλείνουν κτλ, κτλ. Αλλά για πείτε μου όλος αυτός ο
αγώνας για να αποτραπούν οι συγχωνεύσεις σας φέρνει αισιοδοξία ως προς
την έκβασή του;
Γ.Φ.: Αισιοδοξούμε γιατί βλέπουμε ότι υπάρχει κόσμος που αντιδρά,
πιστεύουμε ότι αντίδραση θα ξεφύγει από τα στενά όρια κάποιων σχολείων
ή μιας γειτονιάς. Ενώ στη πρώτη μας συνάντηση είμαστε πέντε έξι
σχολεία , στη δεύτερη ήρθαν γύρω στα ογδόντα άτομα γονείς και
εκπαιδευτικοί γιατί οι γονείς άρχισαν να καταλαβαίνουν με τι συνθήκες
θα κάνουν μάθημα του χρόνου τα παιδιά. Πιστεύουμε ότι θα τα
καταφέρουμε.
Θα κάνουμε συνεχείς παρεμβάσεις όπου χρειάζεται και όπου
συζητείται θέμα συγχώνευσης. Οι αρμόδιοι που την προτείνουν πρέπει να
έχουν το θάρρος να μας πείσουν για την αναγκαιότητά της κοιτάζοντας
μας στα μάτια όλους αυτούς που επηρεάζονται έμμεσα ή άμεσα από την
πρόθεση ή την απόφασή τους.
Τ.Κ. : Δεν είναι νομοτελειακά σίγουρο ότι θα πετύχουμε το στόχο
μας, που δεν είναι άλλος από την απόσυρση των προθέσεων για
συγχωνεύσεις σχολείων.
Ξεκινάμε την οργάνωση μιας αντίδρασης... θα την
παλέψουμε ... όπου βγει... αλλά ότι και να γίνει στο τέλος θα έχει αφήσει
κάποιες παρακαταθήκες, η απόφασή τους ακόμα και αν επιβληθεί θα είναι
υπονομευμένη από τη γέννηση της και καταρριπτέα από τους γονείς ,τους
εκπαιδευτικούς, τα παιδιά. Κανένας εξ άλλου νόμος δεν είναι τελεσίδικος,
καμία ευκαιριακή απόφαση οποιασδήποτε τοπικής ή υπερτοπικής εξουσίας
δεν είναι μη ανατρέψιμη .
Γ.Φ. : ...εγώ νομίζω ότι, οι σκόπιμες για μένα, διαρροές προτάσεων
συγχώνευσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τεστ για να δοκιμάσουν το
μέγεθος της αντίδρασης και αναλόγως να πράξουν. Διαφορετικά θα το
δημοσίευαν εν κρυπτώ στη εφημερίδα της κυβέρνησης και από την άλλη
μέρα θα έδιναν διαταγές εκτέλεσης και εφαρμογής της απόφασης.
Τ.Κ.: ...η εξουσία Γρηγόρη μου δεν καταλαβαίνει τη στιγμή
μηδέν όπου ο κόσμος θα αντιδράσει...ζούνε στο κόσμο τους ...και γι'' αυτό
κοιτάζουν πάντα έκπληκτοι την κοινωνική έκρηξη όταν αυτή συμβαίνει...μη
βλέπεις την όποια σιωπή του κόσμου...ο κόσμος δεν πείθεται από τις
συνδικαλιστικές και τις πολιτικές ηγεσίες... δεν μπορούν να τους
πείσουν ...υπάρχει συσσωρευμένη οργή...η διέξοδος βρίσκεται στην
οργανωμένη αντιδραση, όχι από τους κατεστημένους αρχηγούς που είναι
και μέρος, αν όχι δημιουργοί,του προβλήματος, η διέξοδος βρίσκεται στηνπροβολή του συλλογικού " θέλω".
Το νερό στο βραστήρα άλλη εικόνα παρουσιάζει στους 70 βαθμούς και
άλλη στους 100... η ίδια η αριστερά δεν έχει καταλάβει σε ποιο σημείο ζέσης
βρίσκεται η κοινωνία ...προσπαθεί με παλιά εργαλεία να αντιμετωπίσει το
νέο...με σκερπάνι και καρφιά πάει να φτιάξει ένα υπολογιστή ...δε
γίνεται... βλέπεις τα μηνύματα που στέλνει η αποχή από τις εκλογικές
διαδικασίες[;]... βλακώδης αντίδραση για μένα...αφού αυτοι, που πρεπει να
λαβουν το μηνυμα, το ερμηνεύουν όπως τους βολεύει... ακόμα και θετικά
Αυτός που απέχει μοιάζει με κάποιον που έχει γεμίσει εσωτερικά το
σπίτι του με πανό, συνθήματα και φωνάζει... δεν καταφέρνει τίποτα ...το
μονο που συμβαινει είναι ο απο κάτω να του πει απλά παψε να με ενοχλείς ρε φίλε.
Ο κόσμος πρέπει να φωνάξει βοήθεια βγαίνοντας έξω... πέρα από καθωσπρεπισμούς.
Γ.Β.: Να πάμε σε κάτι άλλο...νομίζετε ότι είναι σωστό οι γονείς , ο
Σύλλογος Γονέων, να συμμετέχει στην αξιολόγηση της Σχολικής μονάδας
και του εκπαιδευτικού;
Γ.Φ.: Ο θεσμικός ρόλος του Συλλόγου Γονέων είναι αναμφισβήτητα να
λειτουργεί επικουρικά στις προσπάθειες του Διευθυντή και των
εκπαιδευτικών για την όσο το δυνατό καλύτερη λειτουργία του σχολείου.
Δεν είναι να αξιολογεί, αλλά να συνεισφέρει τα δέοντα στο εκπαιδευτικό
έργο.
Από την άλλη είμαι σίγουρος ότι ένας συνειδητοποιημένος γονιός
καταλαβαίνει ότι ακόμα και από ένα "κακό" δάσκαλο το παιδί θα πάρει
κάτι, θα πρέπει το παιδί να μάθει... και ο γονιός πρέπει να βοηθήσει σε
αυτό... να διαχειρίζεται και το μέτριο...γιατί το άριστο δεν θα το συναντήσει
εύκολα... και αν συμβεί... θα είναι ευκαιριακό και τυχαίο. Γινόμαστε γονείς
χωρίς καμία εκπαίδευση και γνώση, που αφήνονται στην όποια ευαισθησία
και τη συνειδητή αυτομόρφωση.
Με ποιες γνώσεις όμως θα αξιολογήσω την
εκπαιδευτική λειτουργία του κάθε δασκάλου;
Από το αποτέλεσμα;
Σε αυτό μπαίνουν πολλοί παράγοντες, που το διαμορφώνουν.
Γ.Β: Ως "πελάτης" του εκπαιδευτικού συστήματος ποιος είναι ο καλός δάσκαλος ;
Γ.Φ.: Για μένα καλός δάσκαλοςείναι αυτός που θα κατορθώσει να τον αγαπήσει το παιδί μου
ή αυτός στον οποίο θα αναφέρεται θετικά, μετά που θα τελειώσει το
σχολείο.
Τ.Κ: Εγώ θυμάμαι το δάσκαλο μου με το μαντολίνο ανεξάρτητα από το
ξύλο που έφαγα . Νομίζω ότι η αξιολόγηση του δάσκαλου έγκειται στο αν
αργότερα τον συναντούν οι μαθητές του και τον χαιρετούν καρδιακά ή
όχι. Όλα τα άλλα ...
Γ.Β. : Παιδιά κάπου πρέπει να σταματήσουμε την συνομιλία... γιατί θα με...
κουράσει η απομαγνητοφώνηση..αυτό γράφει κοντά μιάμιση ώρα τώρα ...δεν ξέρω αν θέλετε να πείτε κάτι παραπάνω...
Τ.Κ.: Η προσπάθεια μας είναι να έρθουμε σε επαφή και με άλλες
περιοχές , πράγμα που γίνεται και να αναπτυχθεί ένα γονεϊκό κίνημα
ανεξάρτητο. Όμως περιμένουμε από τη νέα Δημαρχιακή αρχή να μας
στηρίξει και να κάνει τις παρεμβάσεις που απαιτούνται για την ακύρωση
της πρότασης και βέβαια να ασχοληθεί ουσιαστικά με το θέμα της
παιδείας στην πόλη. Έχουμε βαρεθεί οι παρατάξεις στο Δήμο να κάνουν
κριτική χωρίς ουσιαστικές προτάσεις και να δηλώνουν μονίμως το τι θα
έπρεπε να γίνει ξεχνώντας το τι πρέπει να γίνει τώρα . Στο τώρα δεν
υπάρχουν απαντήσεις. Κι εμείς τις χρειαζόμαστε.
Γ.Φ. : Αν ο δήμος μας υποστηρίξει θα σταθούμε δίπλα του σε ότι
χρειαστεί, όπως πάντα. Εξ άλλου θα υποστηρίξει με συγκεκριμένες
ενέργειες, και όχι στα λόγια, το μέλλον της πόλης , τα παιδιά της.
Γ.Β.: Θέλω να σας ευχαριστήσω πραγματικά για τούτη τη συνομιλία που
κάναμε και τη χάρηκα. Νομίζω ότι θα προβληματίσει τους αναγνώστες της δημιουργικά.
Γ.Φ. Κι εμείς σε ευχαριστούμε και πάλι για την πρωτοβουλία σου να
ακουστούν οι απόψεις των γονέων στη πόλη. Πιστεύω ότι θα ακολουθήσουν
και άλλοι.
