Ο Γιώργος Βλαχάκης συνομιλεί με τον, μικρότερο σε ηλικία νέο Δημοτικό Σύμβουλο, Φραγκιουδάκη Άρη.Ο Άρης ο Φραγκιουδάκης είναι μόλις 22 χρόνων. Είναι στο τελευταίο έτος του Φυσικού και στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, συμμετέχοντας στο ψηφοδέλτιο του κ. Βαλασόπουλου, σταυροδοτήθηκε από 398 ψηφοφόρους. Το μικρό της ηλικίας του ήταν εκείνο που με τσίταρε να προσπαθήσω μιλήσω δημόσια μαζί του. Ίσως είναι ο νεαρότερος Δημοτικός Σύμβουλος που υπήρξε ποτέ στην Ηλιούπολη.
Ο Άρης ο Φραγκιουδάκης όταν συνομιλεί μαζί σου, σε κοιτάει στα μάτια. Μου αρέσει αυτό. Και απαντάει με τρόπο δομημένα αυθόρμητο και σεμνό, που φανερώνει ότι οι απαντήσεις του είναι αποτέλεσμα αρκετής σκέψης και μελέτης, που έχει γίνει σε χρόνο παρελθόντα και τωρινό. Και αυτό είναι σημαντικό. Δεν σου απαντάει κουμπωμένα και χαμογελάει μόνο εκεί που πραγματικά χρειάζεται. Διακρίνεις στο γενικότερο ύφος του μια σιγουριά που του δίνει και το δικαίωμα να θέλει να γνωρίσει και αυτό που δεν ξέρει. Πολύ σημαντικό αυτό για ένα πολύ νέο άνθρωπο που τόλμησε να εκτεθεί και να πάρει την ευθύνη της εκπροσώπησης μας.
Τον συνάντησα χωρίς να έχω ετοιμάσει καμιά ερώτηση από τα πριν.
Σας τον παραδίδω για να τον γνωρίσετε λίγο πιστεύοντας ότι θα σας δώσει την ευκαιρία να τον γνωρίσετε πολύ.
Γ.Β.: Άρη σε ευχαριστώ, που αποδέχτηκες την πρόσκλησή μου να συνομιλήσουμε δημόσια και μάλιστα αυτό το πρωινό της Κυριακής μετά από ένα Σαββατόβραδο… πέρασες όμορφα ;Φ.Α. : Εντάξει ήταν…βγήκα με κάποιους φίλους…πήγαμε για κανένα καφέ…τίποτα σπουδαίο…
Γ.Β. : Τελικά το σπουδαίο της ζωής μας είναι η επαφή με τους αγαπημένους και τους κολλητούς μας. Τι είναι για σένα ο φίλος ;
Φ.Α. : Ένας άνθρωπος τον οποίο υπάρχει μια ειλικρινής σχέση και επαφή, με τον οποίο μπορείς να μοιραστείς την καθημερινότητα μαζί του…
Γ.Β. : Τι εκτιμάς στην ανθρώπινη σχέση γενικά ;
Φ.Α.: Αυτό που εγώ εκτιμώ είναι όταν η συμπεριφορά του άλλου απέναντί μου δεν καλύπτει δεύτερες σκέψεις, που μπορεί να έχει αυτός για μένα ..
Γ.Β. : …δηλαδή ;
Φ.Α.: …να προσποιείται στη σχέση μας, να μην είναι αξιόπιστος ως πρόσωπο, ως σκέψη και ως επαφή.
Γ.Β.: Και μια που μιλάμε για αξιοπιστία …εσύ νιώθεις ότι το πολιτικό σύστημα, που βιώνεις, είναι αξιόπιστο;
Φ.Α.: Όχι…και νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι…και κυρίως οι άνθρωποι της δικιάς μου γενιάς… πιστεύουν ότι το πολιτικό σύστημα δεν είναι αξιόπιστο. Αυτό, βέβαια, δεν παίρνει μαζί του όλα τα πρόσωπα, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποτελούν μέρος αυτού του συστήματος, γιατί εγώ έχω συναντήσει στη ζωή μου και αξιόπιστα πολιτικά πρόσωπα και σοβαρά. Έτσι όπως δομήθηκε όμως το πολιτικό σύστημα στην χώρα μας, από την μεταπολίτευση και μετά, έγινε διάτρητο.
Γ.Β.: Κάνοντας μια εύκολη κριτική… και όχι λαϊκίστικη… σε τι θα το κατηγορούσες αυτό το πολιτικό σύστημα ;
Φ.Α.: Θα το κατηγορούσα για την πολύ ευκαιριακή αντιμετώπιση των πραγμάτων…πιστεύω ότι ποτέ δεν σκεφτήκαμε…
Γ.Β.:… μου κάνει εντύπωση που λες «σκεφτήκαμε». Είσαι 22 χρονών και εκλαμβάνεις τον εαυτό σου ως μέρος του συστήματος… ;
Φ.Α.:…με κανένα τρόπο δε νιώθω μέρος του , αλλά όμως ζω σε αυτό το σύστημα …το βιώνω…ποτέ, λοιπόν, δε σκεφτήκαμε αν θα μας οδηγούσαν σε κάποια αδιέξοδα, όλα αυτά που ακολουθούμε και κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.
Γ.Β.: Άρα το φορτώνεις σε όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις σε όσους διαχειρίστηκαν, τέλος πάντων, την Ελλάδα με όλες τις σημάνσεις που η λέξη περιλαμβάνει.
Φ.Α.: Δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις …αφορά ένα γενικότερο μοντέλο αντίληψης για το κράτος, που επικράτησε όλα αυτά τα χρόνια.
Γ.Β.:… ενσωματώνεται στη σκέψη σου κι ένα μοντέλο άκρατου καταναλωτισμού, που εμπεδώθηκε ως κοινωνική αντίληψη τις προηγούμενες δεκαετίες… ;
Φ.Α.: σίγουρα…ο καταναλωτισμός μέσα από το υπόγειο σύνθημα – καταναλώνω άρα υπάρχω – που αντικατάστησε το- σκέφτομαι άρα υπάρχω – είναι μοντέλο σύμφυτο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας-κοινωνίας…είναι αναπόφευκτος …στο βαθμό που δεν υπάρχουν πρόσωπα πολιτικά μεγάλου κοινωνικού βεληνεκούς, που να οδηγήσουν τις κοινωνίες σε ένα αντικαταναλωτικό πρότυπο πολιτικής συμπεριφοράς…
Γ.Β.:…μου κάνει εντύπωση που μιλάς για ανθρώπους και όχι για κοινωνικά σύνολα ή κοινωνικές πρωτοπορίες …
Φ.Α.: …μιλάω για ανθρώπους… γιατί στις κατάλληλες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες αναδεικνύονται πρόσωπα, σε όλες τις κοινωνικές δομές, που εκφράζουν, τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου…υπάρχει μια διαλεκτική σχέση μεταξύ των προσώπων που ηγούνται και της κοινωνίας που εκφράζουν.
Γ.Β.: Ποια είναι τα ελαττώματα σου…;
Φ.Α.: [γελώντας] Πολλά είναι …δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να τα προσδιορίσω…
Γ.Β.: …ξέρεις γιατί σου κάνω αυτή την ερώτηση…γιατί, θες δε θες, αυτή τη στιγμή χρεώνεσαι το τίτλο "πολιτικό πρόσωπο στη τοπική κοινωνία"…
Φ.Α.: …ένα ελάττωμα, που διαπίστωσα πρόσφατα ότι έχω, είναι μια έλλειψη προγραμματισμού…χωρίς αυτό να με πηγαίνει πίσω ..αλλά να μου δημιουργεί προβλήματα ..μια που οι συγκυρίες που βιώνεις αναγκαστικά σε αναγκάζουν να παρεκκλίνεις…
Γ.Β.: Τι στοχεύεις ως Άρης…ως ένας άνθρωπος 22 χρόνων…
Φ.Α.: Οι δικοί μου στόχοι είναι και στόχοι των ανθρώπων της ηλικίας μου …όλοι θέλουμε να τελειώσουμε τις σπουδές μας…στη συνέχεια, με βάση αυτές, να διεκδικήσουμε μια θέση στην αγορά εργασίας …πράγματα κοινότυπα ίσως, που όμως είναι τα ουσιαστικά της ζωής μας.
Γ.Β.: Σκέφτομαι ότι, με τη λογική του μνημονίου και της γενικότερης απορύθμισης που συνεπάγεται, η δικιά σου γενιά και η προηγούμενη είστε μια χαμένη γενιά για την ελληνική κοινωνία…το δέχεσαι ;
Φ.Α.: Όχι δεν το δέχομαι…και για να δούμε τα πράγματα λίγο αλλιώς θα φέρω ένα παράδειγμα….Λένε ότι οι πολιτικές του μνημονίου μπορεί να μας γυρίσουν τριάντα χρόνια πίσω...και μπορεί να είναι σωστό ..δεν μπορώ τώρα εγώ να προβλέψω τις εξελίξεις με την δυναμική που έχουν ..αλλά αν πάμε τριάντα χρόνια πίσω …οι άνθρωποι που είναι σήμερα γονείς μου ήταν στη δικιά μου ηλικία τότε…Άρα λοιπόν, όπως αυτοί μπόρεσαν και με το χρόνο προόδευσαν φτιάχνοντας μια καλύτερη κοινωνία από αυτή που παρέλαβαν …
Γ.Β. …φτιάξαμε ,ρε γαμώτο , εμείς οι μεγαλύτεροι μια καλύτερη κοινωνία για σας…;
Φ.Α.: …για μας …για το μέλλον καλύτερα…όχι …,αλλά για σας ίδιους ..πιστεύω πως ναι…δε το λέω για να κατηγορήσω τις γενιές σας…απλά είναι δύσκολο τη στιγμή που βιώνεις ένα πρόβλημα να προβάλλεις την όποια λύση του σε ορίζοντα δεκαετιών…
Γ.Β.:….κοιτούσαμε, θέλεις να πεις, την πάρτη μας καιροσκοπικά, προωθώντας την εκτέλεση των δικών μας στόχων, μη αντιλαμβανόμενοι τις επιπτώσεις που θα έχουν πάνω σας τα δικά μας όνειρα ή καλύτερα τα δικά μας στρεβλά σχέδια. Ανδρώσαμε και ανδρωθήκαμε μέσα σε ένα πελατειακό σύστημα …αλήθεια τι γνώμη έχεις εσύ το «πελατειακόν» του πράγματος ;
Φ.Α.: Νομίζω ότι υπάρχει από τη γέννηση του κράτους μας, είναι ριζωμένο πια στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Μας μάθανε και εμπεδώσαμε ότι χωρίς το «μέσον» δε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Σα να είμαστε δέσμιοι αυτής της λογικής. Έτσι μεγάλωσε και η δική μου γενιά και η δικιά σας… «μπάρμπα στη Κορώνη» το λέγατε εσείς… σήμερα το λέμε «κονέ»
Γ.Β.: …πες ότι έρχεται ένας φίλος σου και σου λέει ,Άρη με την καβάτζα του πατέρα μου βρήκα μια δουλειά…θα τον κριτικάρεις…;
Φ.Α.: Όχι…δεν θα μπορούσα …γιατί θεωρώ ότι τα προβλήματα, που ο καθένας βιώνει στην καθημερινότητά του, τον ξεπερνούν στον τρόπο και στο μέσο που θα χρησιμοποιήσει για να καταφέρει να τα αντιμετωπίζει.
Γ.Β.: Απέναντι στο κομμάτι εκείνο της νεολαίας που καίει που εκδηλώνει με βία τον θυμό της για το αβέβαιο μέλλον της, πως το νιώθεις ; Ας πούμε… τον Δεκέβρη του ξεσπάσματος, όπου η Αθήνα καιγόταν, εσύ πως τον βίωσες ;
Φ.Α.: Τότε δούλευα σε κατάστημα με ηλεκτρονικά στην Ομόνοια…θυμάμαι ότι είδα στη τηλεόραση το γεγονός της δολοφονίας του Αλέξη και από την επόμενη μέρα είχαμε κάνει αστραπιαία γενική συνέλευση στη σχολή, είχαμε ψηφίσει τριήμερο κλείσιμο της σχολής σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οργανώσαμε κάποια συλλαλητήρια… όμως πιστεύω πως σε ότι έγινε εκείνες τις μέρες στο κέντρο της Αθήνας, πέρα από τα πολύ μεγάλα κομμάτια της νεολαίας που διαδήλωναν, υπήρχαν και κάποια παρατράγουδα…
Γ.Β.: …δηλαδή…;
Φ.Α.: …εγώ δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας νέος που είναι εξοργισμένος ή θυμωμένος ή προβληματισμένος είναι δυνατόν να πάει να κάψει, εξ αυτού του λόγου, ένα μικρομάγαζο, που με αυτό βγάζει κάποιος ένα μεροκάματο. Νομίζω ότι η οργή, που εκδηλώνεται με αυτό τον τρόπο, δε μπορεί να έχει ένα κάποιο πραγματικά θετικό αποτέλεσμα ή μια οποιαδήποτε πολιτική αξιοποίηση. Η όποια διεκδίκηση για να γίνει μοχλός πίεσης πρέπει να φέρνει κοντά της και άλλες κοινωνικές ομάδες, γιατί, διαφορετικά και αναπότρεπτα, οδηγούμαστε σε μεταξύ μας αντιθέσεις και συγκρούσεις, γεγονός που βολεύει όσους βολεύει…γίνομαι κατανοητός…;
Γ.Β.: …εάν κάθε φορά, που ως φοιτητές, ας πούμε, θέλετε να διαδηλώσετε για κάτι, σκέφτεστε τις παράπλευρες απώλειες, που φυσικά θα υπάρξουν σε κάποια άλλα στρώματα, …ε… τότε δεν θα κάνετε ποτέ τίποτα…
Φ.Α.: …μετά από κείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη, που η Αθήνα καιγόταν, πήγα να δουλέψω στο μαγαζί και διαπίστωσα μαζί με τον ιδιοκτήτη ότι υπήρχαν μόνο…οι πρίζες.... κάποιοι είχαν σηκώσει όλο το μαγαζί …δεν είχαν αφήσει τίποτα…άρα όλο αυτό, με την ανάμειξη κάποιων λούμπεν στοιχείων και όχι μόνο, αμαύρωσε το χαρακτήρα εκείνων των ημερών…και γι αυτό ξέπεσε στη κοινή αντίληψη ..ακόμα και η αριστερά, που θα μπορούσε να επενδύσει πολιτικά σε αυτό, απέτυχε στην αξιοποίησή του.
Γ.Β.: …αυτός ο θυμός της νεολαίας, που παραδέχεσαι ότι υπάρχει, πως θα μπορέσει οδηγηθεί, κατά τη γνώμη σου, σε θετικό και παραγωγικό πολιτικό αποτέλεσμα ;
Φ.Α: Εγώ νομίζω ότι οι άνθρωποι της ηλικίας μου, και όχι μόνο, πρέπει να αντιληφθούν ότι την όποια δυναμική έχουν, μπορούν να την διοχετεύσουν απ’ ευθείας στη καρδιά του προβλήματος…απ’ ευθείας στο πολιτικό σύστημα …να αντιληφθούν ότι και οι ίδιοι μπορούν να μετέχουν σε αυτό…έτσι ώστε αυτά που πιστεύουν, να μπορέσουν να τα εκπροσωπήσουν, ανεξάρτητα από το χρώμα του κόμματος , γιατί αφού το αναγνωρίζουμε ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δε μας πάει μπροστά να γίνουμε εμείς, με τη συμμετοχή μας στις οργανώσεις , οι φορείς της αλλαγής του…
Γ.Β.:…δεν έχεις απογοητευθεί εσύ μέσα από τη συμμετοχή που προτείνεις…;
Φ.Α.:…και βέβαια πολλές φορές σε απογοητεύουν…αλλά αυτό που σκέφτομαι είναι …όχι δεν τα παρατάω …δεν το βάζω κάτω…Αλλά να το πάρουμε κι αλλιώς …αυτοί που είναι σήμερα ταγοί του πολιτικού συστήματος έχουν μια πολιτική ζωή μπροστά τους δέκα, άντε είκοσι, χρόνων …εγώ …εμείς…η γενιά μου… έχουμε πολύ παραπάνω χρόνο μπροστά μας για να τα αλλάξουμε… να τα κάνουμε καλύτερα…όπως τα θέλουμε…όσα μπορούμε. …Βέβαια υπάρχει η αντίληψη στη γενιά μου, που προέρχεται από μια βιωμένη απογοήτευση …γιατί να ασχοληθώ με την επικρατούσα μορφή πολιτικής …τίποτα δεν θα αλλάξει…
Γ.Β.: Εσένα τι σου είπαν οι γνωστοί σου όταν τους ανακοίνωσες ότι θα κατέβεις ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στη πόλη..;
Φ.Α.: [χαμογελώντας] …υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις …κάποιοι εξεπλάγησαν και μου είπαν «τι πα να κάνεις εκεί μέσα, ρε μικρέ»…, κάποιοι που ήταν πιο κοντά στις δραστηριότητες μου με ενθάρρυναν και μου δήλωσαν την στήριξή τους και τη βοήθεια τους όπου και όποτε τους χρειαστώ…
Γ.Β.: Αλήθεια πως πήρες τόσες πολλές ψήφους…!!! Πως το χειρίστηκες;
Φ.Α.: Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ περίμενα αυτό τον αριθμό των ψήφων…δούλεψα ελάχιστα, από ότι θα περίμενε κανείς, μέσα από το διαδίκτυο. Προτίμησα αυτό που λένε επικοινωνία πόρτα πόρτα διανέμοντας όπου μπορούσα, εγώ ο ίδιος, το τρίπτυχο φυλλαδιάκι που τύπωσα, λέγοντας απλά ότι είμαι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος…
Γ.Β. : …πως σε αντιμετώπισαν βλέποντας το μικρό της ηλικίας σου…;
Φ.Α.: …κάποιους τους ενθουσίαζε…κάποιοι μου λέγανε μην μπλέξω με αυτά γιατί είναι χαμένη υπόθεση…
Γ.Β.: …τι είναι για σένα χαμένη υπόθεση….είναι ας πούμε η μη αποτελεσματική δράση…;
Φ.Α.: …σημασία έχει το ταξίδι …όχι το αποτέλεσμα…εγώ δεν ήμουν υποψήφιος με μοναδικό στόχο να εκλεγώ …προφανώς δίνοντας μια τέτοια εκλογική θέλεις να πας καλά…να εκπροσωπήσεις με όλες σου τις δυνάμεις και τις δυνατότητες σου τον κόσμο που θα τον στηρίξει…αλλά και να μην εκλεγόμουν πάλι θα το θεωρούσα κέρδος… για μένα όλη αυτή την εμπειρία επικοινωνίας με τους ανθρώπους της πόλης μου, ήταν μια ανεκτίμητη γνώση…με έκανε καλύτερο άνθρωπο…πιο σεμνό …πιο…
Γ.Β.: …αυτή τη στιγμή, Άρη μου, εκπροσωπείς 398 ανθρώπους…που δεν τους ξέρεις …πως νιώθεις την …εκπροσώπηση…;
Φ.Α.: …είναι βαρύ πράγμα η εκπροσώπηση…ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει…είναι πάντως τεράστια ευθύνη…βέβαια είναι απρόσωπα τα πράγματα ..αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δε μπορούμε να συζητήσουμε με την κοινωνία…αρκεί να ακολουθήσουμε κάποιες αρχές άμεσης δημοκρατίας και τα προβλήματα, που αγγίζουν τις γειτονιές, να τα συζητάμε με τους κατοίκους, να παίρνουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας τις τοποθετήσεις τους για τις όποιες αποφάσεις τους αφορούν…σε σχέση πάντα με το γενικότερο συμφέρον της πόλης…όπως κάναμε στην προεκλογική περίοδο…συνελεύσεις κατοίκων της γειτονιάς…την επόμενη τετραετία πρέπει να υπάρξει μια συνεχής διαβούλευση με την κοινωνία και ταυτόχρονα μια συμμετοχική δυναμική προώθησης δράσεων…
Γ.Β.:… μίλησε μου για το φαινόμενο της αποχής…
Φ.Α.: …δεν την δικαιολογώ σε καμία περίπτωση … αν και τελικά, όπως λένε κάποιοι αναλυτές, μπορεί να συνέφερε ευκαιριακά το ΠΑΣΟΚ…Εγώ θεωρώ ότι το δικαίωμα της ψήφου και της ευθύνης να εκλέξεις πρόσωπα όταν το πετάς στα σκουπίδια, το ίδιο το σύστημα θα σε πετάξει με τη σειρά του στα σκουπίδια…Δέχομαι ότι μπορεί να υπήρχε οργή , αντίδραση….έλα όμως να την εκφράσεις κάπως…δεν υπάρχει άλλη πολιτική διαδικασία που να δίνει αυτό το απόλυτο δικαίωμα στο λαό…τσαμπουκάς, χωρίς ενεργητική δράση στη διαμόρφωση πρότασης, για μένα δεν είναι τσαμπουκάς…είναι τσάμπα και ψεύτικη μαγκιά…
Γ.Β.: …τι έχεις να προτείνεις εσύ , ως 22χρονος δημοτικός σύμβουλος, για την νεολαία της πόλης ;
Φ.Α.: …εγώ δε το διαχωρίζω έτσι …γιατί πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αναγκών που έχουν οι άνθρωποι της πόλης είναι κοινές … ανεξάρτητες από την ηλικιακή βάση των δημοτών…Αν για να περάσει κάποιος στην κεντρική πλατεία χρειάζεται ένα τέταρτο της ώρας, λόγω της συνεχούς κυκλοφορίας…αυτό το τέταρτο απασχολεί και τον νέο… και τον μεγαλύτερο…η δημοτική συγκοινωνία αφορά και το νέο και τον μεγαλύτερο…
Γ.Β.:…όπως και να το κάνουμε όμως το πρόβλημα του νέου είναι αναμφισβήτητα η ανεργία…είναι τα πέντε ευρώ που πληρώνει για τον καφέ στην καφετέρια…είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις που…έχουν πηδηχτεί από το παράθυρο…αλήθεια με τις γυναίκες πως τα πάτε…ως πολύ νέος άντρας, πως βιώνεις τη σχέση με το άλλο φύλλο…;
Φ.Α.:...εξαρτάται από τη φάση που βρίσκεσαι κάθε φορά και εσύ και ο άλλος άνθρωπος με τον οποίο θέλεις να σχετιστείς με κάποιο τρόπο…
Γ.Β.: …γιατί φεύγει ας πούμε ένας νέος σήμερα από μια σχέση..;
Φ.Α.: …γιατί μπορεί να έρχεται γρήγορα αυτό που λέμε ρουτίνα και όταν είσαι μικρός αυτό δεν το πολυανέχεσαι …όταν είσαι μεγαλύτερος το θεωρείς έως και φυσιολογικό, μέσα στα πλαίσια της ζωής σου …
Γ.Β.: Αυτή τη ρουτίνα της πόλης …εννοώ την κλασσική και μονότονη διαχείριση της πόλης από την δημοτική αρχή …πως θέλεις εσύ να τη σπάσεις …;
Φ.Α.:…η ρουτίνα αυτή μπορεί να σπάσει μόνο μέσα από μια γενικότερη ανάπλαση της πόλης…η ανάπλαση αυτή δεν αφορά, κατά τη γνώμη μου, μόνο το αισθητικό κομμάτι, αφορά κυρίως τη λογική της ..δηλαδή να αποκτήσει ταυτότητα …η οποία είναι εύκολο να δημιουργηθεί …γιατί δεν υπάρχει ..δεν έχει ταυτότητα η πόλη…πολλές φορές είναι ευκολότερο να δημιουργήσεις κάτι από την αρχή …παρά να αλλάξεις τις ήδη δημιουργημένες δομές…
Γ.Β.: …τι θα είναι εκείνο που θα φέρει το κλικ που χρειάζεται η πόλη…είναι, ας πούμε, η δημιουργία πολιτιστικού κέντρου…;
Φ.Α.: …από μόνο του το πολιτιστικό κέντρο δε λέει τίποτα…θα πρέπει να συνδυαστεί, ας πούμε, με την ανάπλαση του κέντρου της πόλης…για να προάγεις, νομίζω, τον πολιτισμό μέσα από πολιτιστικές δραστηριότητες πρέπει να δημιουργήσεις τις υποδομές που να υποστηρίζουν πρώτα απ’ όλα τον πολιτισμό της καθημερινότητας…η πόλη χρειάζεται κοινωνική ανάπλαση μέσα από την αλλαγή νοοτροπιών , μέσα από τον καταιγισμό της άποψης και της θέσης, μέσα από ολόπλευρες δράσεις που να στοχεύουν την άλλη πόλη, με διαμορφωτή της τους κατοίκους της πόλης…
Γ.Β.: Εσύ ως δημοτικός σύμβουλος σε ποια κατεύθυνση θα προσπαθήσεις να «τρέξει» ο προϋπολογισμός του Δήμου ;
Φ.Α.: Σε δύο πράγματα νομίζω…το πρώτο είναι ότι στις μέρες που βιώνουμε ο Δήμος θα πρέπει να λειτουργήσει και ως ένα κοινωνικό αντίβαρο απέναντι σε μια κεντρική εξουσία που κόβει κομμάτια από το κοινωνικές κράτος έτσι όπως το ζούσαμε μέχρι τώρα…και το δεύτερο πρέπει να προσπαθήσουμε να βάλλουμε τις βάσεις τουλάχιστον να αλλάξουμε την ταυτότητα της πόλης με παρεμβάσεις, που θα μας πάνε ένα βήμα πιο μπροστά…στη δημιουργία μιας πιο ανθρώπινης πόλης
Γ.Β.: ..δηλαδή…;
Φ.Α.: …μπορούμε να αξιοποιήσουμε μέσα από ευρωπαϊκά προγράμματα και το ΕΣΠΑ το μεγάλο εργαλείο που λέγεται πράσινη ανάπτυξη…για να βιώσουμε την αλλαγή νοοτροπίας σε σχέση με τη διαχείριση του περιβάλλοντος…, και να εκπαιδεύσουμε πολιτικά τους κατοίκους σε αυτή τη λογική… χρειάζεται η πολιτική βούληση, που δεν υπήρχε μέχρι τώρα, για τέτοιες δράσεις… και ο κ. Βαλασόπουλος , ως νέος Δήμαρχος, νομίζω ότι την διαθέτει.
Γ.Β.: Θα ψήφιζες ως δημοτικός σύμβουλος αύξηση των δημοτικών τελών ή μια αναλογικότητα στην επιβολή τους σε σχέση με τα προσωπικά εισοδήματα του κάθε κατοίκου ώστε να δημιουργηθεί η οικονομική βάση που θα επιτρέψει να λειτουργήσει ο Δήμος ως κοινωνικό αντίβαρο προς όφελος των πολλών ;
Φ.Α.: Θα μπορούσα να πω ναι …αλλά νομίζω ότι είναι θέμα λογιστικό από πού και πως θα βρεθούν τα χρήματα…εξ άλλου ο κ. Βαλασόπουλος έχει δεσμευτεί ας πούμε για την απαλλαγή των ΑΜΕΑ από τα δημοτικά τέλη όπως και την απαλλαγή για δυο χρόνια των νέων επιχειρηματιών από αυτά…υπάρχουν σκέψεις ..μπορούμε να δράσουμε ..πολιτική βούληση χρειάζεται…και ωριμότητα από όλες τις δημοτικές παρατάξεις…
Γ.Β.: …έχει περάσει ήδη μια ώρα συνομιλίας …αυτό σημαίνει πολλή δουλειά στην απομαγνητοφώνησή της…δεν ξέρω πώς να την κλείσω… για πες μου ..ήσουνα σπασίκλας ως μαθητής…;
Φ.Α.: [γελώντας] όχι σίγουρα δεν ήμουνα και σίγουρα δεν με έλεγαν έτσι οι συμμαθητές μου…
Γ.Β.: …πάντως έκανες κατάληψη στο Γυμνάσιο σου…
Φ.Α.: [γελώντας]…για να χάσουμε μάθημα…
Γ.Β.: Γιατί είσαι ΠΑΣΟΚ ;
Φ.Α.: Γιατί είναι ο μόνος χώρος που έχει τη δυνατότητα και τη δυναμική, αυτή τη στιγμή, να ακολουθεί τις εξελίξεις και να αλλάζει…
Γ.Β.: …μόνο που έχει αλλάξει σε πολλά…οι κομματικές οργανώσεις δε δουλεύουν …ο κινηματικός χαραχτήρας έχει εκλείψει…οι πολιτικές που εφαρμόζει είναι ακραία νεοφιλελεύθερες…ο Μανόλης ο πατέρας σου όταν στα νιάτα του έκανε αφισοκολλήσεις και συγκρουόταν με ότι εμείς οι παλιοί λέμε δεξιά πολιτική ..δεν περίμενε ότι θα έρθει ένας Παπανδρέου να την ικανοποιήσει…
Φ.Α.: Όλο αυτό που περιγράφετε το θεωρώ ως αναπόφευκτο…με τη λογική ότι όταν μια χώρα φτάνει στα όρια της χρεοκοπίας , όλες οι ιδεολογίες αποσυντονίζονται, οι πρακτικές των κομμάτων και οι πολιτικές που εφαρμόζονται απέχουν αναγκαστικά πολύ από τις ιδεολογικές τους αναφορές, είναι σημείο των καιρών και της κρίσης …όμως αυτή ακριβώς η κρίση πιστεύω ότι θα οδηγήσει και τα κόμματα λίγο παρακάτω…
Γ.Β.: …προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά …;
Φ.Α.: ..δεν έχει να κάνει με αυτές τις σημάνσεις…εγώ ας πούμε είμαι μέλος της κομματικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ στην Ηλιούπολη…χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου σκληρά κομματικό η κολλημένο …έχω πάει σε όλες τις ολομέλειες που έχει κάνει…για να λέω την αλήθεια μου τις περισσότερες φορές που συμμετείχα…βαριόμουνα …και έφευγα…αν με διώχνουν εμένα, που έχω μια πιο στενή σχέση με το χώρο, αυτές οι διαδικασίες, σκέψου πόσο απωθούν τον άλλο που είναι πιο χαλαρός. Θέλω να πω πως αν δεν πάει προς τα εμπρός μια οργανωτική δομή το πολιτικό υποκείμενο που θέλει να υπηρετήσει, αυτή πρέπει να αλλάξει και να αναζητηθούν άλλες μορφές πολιτικής οργάνωσης ενός κόμματος.
Γ.Β.: …Πως θα ήθελες να είσαι μετά από δέκα χρόνια…;
Φ.Α.: …να έχω καταφέρει να είμαι οικονομικά καλά …
Γ.Β.:…σε φαντάζεσαι ας πούμε παντρεμένο και να έχεις τη δικιά σου οικογένεια ;
Φ.Α.:…είναι, πια, πολύ νωρίς τα 32 χρόνια για να δημιουργήσεις οικογένεια…εσείς μπαίνατε πιο νωρίς στην παραγωγή …όλα τα κάνατε πιο νωρίς από ότι εμείς σήμερα… έτσι δημιουργούσατε και οικογένεια πιο νωρίς…εδώ η πλειονότητα της νεολαίας σήμερα αναγκάζεται, εκ των πραγμάτων και των οικονομικών συνθηκών, να μένει με την οικογένεια της για πολλά χρόνια …
Γ.Β.:…σε φαντάζεσαι να ασχολείσαι ακόμα με την πολιτική…;
Φ.Α.: …η ενασχόληση με την πολιτική δεν έχει για μένα καμιά αναφορά στο επίπεδο της πολιτικής καριέρας…σίγουρα μετά από δέκα χρόνια δεν θα ήθελα να με λένε επαγγελματία πολιτικό…
Γ.Β.: Πες μου ένα πράγμα που θα ήθελες να συνδέσει η πόλη με το όνομά σου, ως δημοτικός σύμβουλος.
Φ.Α.: [χαμογελώντας] Θεωρώ ότι είναι λίγο μεγαλεπήβολο να απαντήσω σε αυτό …ας ξεκινήσω τη δραστηριότητα μου πρώτα… και σε ένα δυο χρόνια από τώρα θα μπορώ να πω…
Γ.Β.: Να είμαστε καλά μέχρι τότε να τα ξαναπούμε Άρη.
Θέλω να σε ευχαριστήσω για την ποιότητα του χρόνου που μου πρόσφερες κατά την διάρκεια της συνομιλίας μας…πρέπει να νιώθει τυχερός ο κ. Βαλασόπουλος που θα σε έχει συνεργάτη.
Φ.Α. : Κι εγώ σας ευχαριστώ.
