Ο Γιώργος Βλαχάκης συνομιλεί με τον Δημοτικό Σύμβουλο , φίλο και συνεργάτη του αξέχαστου Κωστα Κονδύλη, Νίκο ΑρβανίτηΤο Νίκο τον ξέρω πολλά χρόνια. Είναι από τους ανθρώπους που χαιρετώ και φιλώ από καρδιάς όταν συναντιόμαστε. Δεν έχω κάνει αυτό που λένε πολλή παρέα μαζί του. Εκείνο που διαισθητικά μας συνδέει είναι η αίσθηση του καθαρού και ακηδεμόνευτου πολιτικού του λόγου και η κοινή παραδοχή ότι τις κινήσεις, μας στον όποιο πολιτικό χώρο, θα πρέπει να τις στεφανώνει η προσωπική και πολιτική αξιοπρέπεια, απέναντι στην ιστορία αυτού του χώρου ιδιαίτερα και κυρίως μέσα από τις δράσεις, τα όνειρα, τους προβληματισμούς, τις διεκδικήσεις και την ιδεολογία των απλών μελών του.
Τον εκτιμώ και τον σέβομαι γιατί τολμά να αντιστέκεται σε ψευτοδιλήμματα και να παίρνει τα ρίσκα των προσωπικών του επιλογών, αλλά και την ευθύνη της πραγματικής εκπροσώπησης των πολιτών ενώπιον των οποίων εκτίθεται
Στη συνομιλία μας ήταν αρχικά κομπλαρισμένος, λόγω της παρουσίας του μαγνητοφώνου ανάμεσά μας , αλλά τελικά το ξεπέρασε και ιδιαίτερα στο τέλος εκεί που μιλάει για τους νέους ήταν ακριβώς ο Νίκος που ξέρω.
Σας τον παραδίδω.
Υ.Γ. Ο Σαϊτάς πάλι… θα φωνάζει για το μακροσκελές της συνομιλίας , αλλά πάλι θα του πω ότι εκείνοι που πραγματικά θέλουν να ακούσουν θα …τη διαβάσουν όλη.
ΓΒ.: Νίκο, σε ευχαριστώ που δέχτηκες την πρόσκληση μου να συνομιλήσουμε μπροστά σε ένα μαγνητοφωνάκι…συγγνώμη που άργησα.. μια απόσταση που περίμενα να την κάνω το πολύ σε 10 λεπτά μου πήρε 25λεπτά…το κυκλοφοριακό στην πόλη έχει γίνει βραχνάς πια.. Α.Ν. : ..να σε ευχαριστήσω κι εγώ με τη σειρά μου…αν και οι ευχαριστίες δεν έχουν θέση μεταξύ μας ..είμαστε χρόνια φίλοι…αυτό το μαγνητοφωνάκι με αγχώνει…δεν έχω μάθει να μιλώ έτσι μαζί σου…τέλος πάντων…θα συμφωνήσουν όλοι νομίζω ότι από τα καθημερινά πρακτικά προβλήματα, το κυκλοφοριακό είναι το σημαντικότερο. Είναι από αυτά που μας καταδυναστεύουν. Πέρα από τις γνωστές αιτίες…η περιφερειακή Αλίμου- Κατεχάκη…η αύξηση της υπερτοπικής κίνησης που δημιούργησε πρόβλημα στις δικές μας γειτονιές…η πληθυσμιακή αύξηση της πόλης από 40.000 κάτοικοι τότε, σήμερα περίπου 150.0000…η κάθε οικογένεια έχει πλέον 3 και 4 αυτοκίνητα…το σημαντικό είναι ότι έχουμε μείνει σε διαδικασίες διαχείρισης της πόλης τουλάχιστον στα πριν από 30 χρόνια και όχι με βάση τις συνθήκες ζωής του 2010 και του μέλλοντος. Το κυκλοφοριακό δεν λύνεται βέβαια, όπως και όλα τα προβλήματα, μόνο με διαπιστώσεις, αφορισμούς και ευχές…απαιτείται , Γιώργο, μια νέα κυκλοφοριακή μελέτη, που θα αντιμετωπίζει τις συνθήκες του σήμερα, αλλά και με βάση του πως φανταζόμαστε την πόλη μας, τουλάχιστον την επόμενη δεκαετία …
ΓΒ. :….για πες μου …εσύ πως την φαντάζεσαι…;
Α.Ν. : …εγώ την πόλη μας επειδή την έχω ζήσει από το 1970…με τα ρέματά της …με τους χωματόδρομους της…με το λεωφορείο να τερματίζει πολύ πιο κοντά στα σπίτια μας …την πόλη την φαντάζομαι ανοικτή , ελεύθερη, προσβάσιμη και πράσινη. Όταν την γνώρισα είχε στο προσκεφάλι της ένα βουνό καταπράσινο…σήμερα έχει ένα βουνό, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έχουν γίνει μετά τις τόσες πυρκαγιές να αναδασωθεί…βλέπουμε ότι η αναδάσωση έχει γίνει άναρχα, χωρίς σοβαρή μελέτη για τα είδη των φυτων που θα μπορούσαν πραγματικά να εξυπηρετήσουν τον στόχο…γίνονται ενέργειες για το φαίνεσθαι…όποιος αντιδήμαρχος θέλει να παίξει ευκαιριακά με τις οικολογικές ανησυχίες, παίρνει τρεις τέσσερις χιλιάδες δεντράκια, τα φυτεύουν τα παιδιά…και την επόμενη χρονιά ..το πιο σίγουρο είναι ότι θα τα δούμε ξεραμένα…Φαντάζομαι την πόλη να έχει ένα πραγματικό πολιτιστικό πρόσωπο…λείπουν τα πολιτιστικά στέκια…
ΓΒ. :… το λες αυτό σε μια εποχή που παίζονται και παίχτηκαν τόσες πολλές θεατρικές παραστάσεις, από τόσους ομίλους, καταπληκτικές παραστάσεις , με νέα παιδιά , με νέους σκηνοθέτες, ενώ ταυτόχρονα, ξέρεις και συ πάρα πολύ καλά, ότι υπάρχει μια υπόγεια ροκ σκηνή από την νεολαία της πόλης, που είναι αρκετά σεβαστή…
Α.Ν. :…Γιώργο, αυτό που λες το ζω κάθε μέρα …μην ξεχνάμε όμως ότι όλο αυτό που παρακολουθούμε και γίνεται είναι από πρωτοβουλίες ανθρώπων που έχουν το μεράκι, την τρέλα να αφιερώσουν τη ζωή τους … παρά από ένα σχεδιασμό που τους προσφέρει η πόλη…αν κάποιοι από όλους αυτούς που στηρίζουν ανάλογες πρωτοβουλίες μετακομίσουν από την πόλη ή κουραστούν, ρε αδελφέ, θα σταματήσει και η ανάλογη προσπάθεια…δεν υπάρχει οργάνωση και συντονισμός για πολιτιστική ανάπτυξη στην πόλη…να πάμε στο πιο απλό …μια πόλη 150.000 κατοίκων δεν έχει μια κλειστή αίθουσα κινηματογράφου..
ΓΒ : …βέβαια έχει δημιουργηθεί ένα κλειστό δημοτικό θέατρο…εσύ ήξερες για την πρωτοβουλία της ΗΛΙΟΥ-ΠΟΛΙΣ να παρουσιάσει υπό την αιγίδα της μια θεατρική παράσταση που έχει σχέση με το δράμα του Παλαιστινιακού λαού…και...;
Α.Ν. :..όχι… από πού να το ξέρω…;
Γ.Β. : ..δεν σε είχαν ενημερώσει οι πρώην συνεργάτες σου της συγκεκριμένης παράταξης ;
Α.Ν. : ..όχι… δεν έχω καμία επαφή, με αποφεύγουν και όχι απλώς δεν με ενημερώνουν … θα έλεγα ότι… πολλοί από αυτούς δεν με χαιρετάνε κιόλας όταν συναντιόμαστε στο δρόμο..
Γ.Β.: ..θα.. θελα να μου μιλήσεις πέρα από συναισθηματισμούς …τι έγινε…;
Α.Ν. : Γιώργο , το συναίσθημα κυριαρχεί σε αυτές τις στιγμές της ζωής μας…εγώ με αυτά τα παιδιά έζησα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου…αφιέρωσα πάρα πολύ χρόνο…πέρασα δημιουργικά …αλλά προφανώς αυτό που ίσχυε τελικά ήταν ότι όλα αυτά ήταν έτσι επειδή υπήρχε ο Κονδύλης…με του που έφυγε από τη σκηνή της ζωής ο Κώστας ,αποδείχτηκε ότι ήμασταν κατώτεροι των περιστάσεων, πράγμα που φαίνεται σήμερα και στις μεταξύ μας σχέσεις …υπήρχαν πράγματα που είχαμε συμφωνήσει και τα προχωράγαμε όμορφα και αρμονικά όλοι μαζί .. όταν ξαφνικά σε μια μέρα …σε ένα μήνα… αρχίσαμε να βλέπουμε ό ένας τον άλλο σαν να είμαστε από αντίπαλα στρατόπεδα…
Γ.Β. : ..δεν θέλω να δώσω πολύ χώρο στη συνομιλία μας για ένα θέμα που ίσως δεν ενδιαφέρει και πολλούς στην πόλη…αλλά πες μου τι είχατε συμφωνήσει…;
Α.Ν. : …είχαμε συμφωνήσει, όσο υπήρχε η φυσική παρουσία του Κώστα του Κονδύλη, ότι εμάς αυτό που μας ενδιέφερε ήταν το μέλλον της πόλης … ήταν να δημιουργήσουμε όλες εκείνες τις προϋποθέσεις .ώστε εμείς με τον αγώνα μας , με την προσπάθειά μας να πείσουμε τους Ηλιουπολίτες ότι είμαστε κατάλληλοι , χωρίς να είναι αυτό αυτοσκοπός , να διοικήσουμε κάποια στιγμή την πόλη ..αυτό προφανώς για να πραγματοποιηθεί θέλει μεγάλες και ενοποιημένες κοινωνικές δυνάμεις που να έχουν σκοπό την διαφορετική διοίκηση του Δήμου. Όταν χάσαμε το φίλο μας, αυτό το όραμα, που το βλέπαμε σα ένα αστέρι φωτεινό μπροστά μας , έγινε ένα ταμπού , μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να μη μας ενδιαφέρει η νέα αυτοδιοικητική μας πρόταση για τη διοίκηση και τη λειτουργία της πόλης, αλλά το πώς θα έχουμε έναν πραγματικά κομματικό υποψήφιο, από ένα κομμάτι του Συνασπισμού, που θα εξυπηρετούσε δεν θα έλεγα συμφέροντα , αλλά μια συγκεκριμένη πολιτική σε επίπεδο κεντρικής σκηνής , παρά τα προβλήματα της πόλης μας
Γ.Β. : Εντάσσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτές τις λεγόμενες πασοκογενείς δυνάμεις ;
Α.Ν. : Ναι. Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει μέσα στο ΠΑΣΟΚ…κυριολεκτικά…η οικογένεια μου, αριστερών πεποιθήσεων, ενδιαφερόταν πάντα για τα κοινά και ως εκ τούτου έχει αντιμετωπίσει και τη βία και την καταστολή την τρομοκρατία και τον διωγμό της κεντρικής εξουσίας …θυμάμαι τον εαυτό μου να μεγαλώνει σε ένα σπίτι που αναπτύσσονταν και κυοφορούνταν ιδέες…γινόντουσαν πολλές κουβέντες γύρω από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και τον Αντρέα Παπανδρέου…άλλωστε με τέτοιο πατέρα, που είχε τέτοιες αρχές, τέτοιες αξίες και τέτοια σηματοδοτημένη στάση ζωής , δεν ήταν δυνατό να μην επηρεαστώ….
Γ.Β.: Σήμερα ποια είναι η σχέση σου με το ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα με την έκφρασή του στην πόλη ;Ξέρω ότι κυριαρχείσαι από κινηματικές λογικές, νομίζεις ότι σήμερα υπάρχει κινηματικής λογικής ΠΑΣΟΚ ;
Α.Ν. : Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για αυτό… αυτό που μπορώ να σου πω ότι σχέση μου με το ΠΑΣΟΚ από τη μια μεριά είναι χαλαρή ,από την άλλη μεριά είναι απαιτητική και είμαι πολύ θυμωμένος μαζί του. Νομίζω ότι άλλο ΠΑΣΟΚ ψηφίσαμε και άλλο μας κυβερνάει. Μαζί με μένα αυτή τη διαπίστωση την κάνουνε πάρα πολλοί φίλοι και σύντροφοι και πραγματικά δεν ξέρουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Νομίζω ότι έχουμε φάει μια σφαλιάρα από το ΠΑΣΟΚ του φαίνεσθαι και το ΠΑΣΟΚ του είναι. Το πρώτο δεν με ενδιαφέρει, το δεύτερο είναι μια αναγκαιότητα της ελληνικής πραγματικότητας. Το κοινωνικό και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, για το οποίο είχαμε παλέψει και με το οποίο είχαμε ονειρευτεί, ήταν μια σταθερά μέσα στην πολιτική ζωή με συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις. Δεν θα ήθελα να συμμετέχω σε ένα κόμμα που με αδειάζει από τις απαντήσεις, που πρέπει να δώσω στα ερωτηματικά της κοινωνίας, που μαζί με άλλους θέλουμε να αλλάξουμε με βάση τις αρχές μας και τις αξίες μας.
Γ.Β. : Η τοποθέτησή σου νομίζω πως εκφράζει τις πραγματικές λαϊκές δυνάμεις που στήριξαν αυτό το κόμμα, όχι βέβαια για να εξελιχθεί σε ένα γραφειοκρατικό πολιτικό μόρφωμα.
Φτιάξατε ή καλύτερα προσπαθείτε να φτιάξετε την «πρωτοβουλία ενότητας και συνεννόησης». Ενότητας με ποιους , συνεννόησης προς τι ;
Α.Ν. :…εμείς προσπαθούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα κάθε προοδευτικού ανθρώπου ποιοι είμαστε , τι κάνουμε και τελικά πως θα μαζευτούμε, όλοι εμείς οι πολλοί, που είμαστε σκόρπιοι και πρέπει να πάμε μια κάποια στιγμή μαζί.
Το «ενότητας» το δανειζόμαστε τη συγκεκριμένη περίοδο γιατί το νιώθουμε και γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι άνθρωποι που είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας ή είχαμε παλέψει για τα ίδια ιδανικά κάποτε, μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί και να κάνουμε πέντε πράγματα.
Αλλά για να τα κάνουμε αυτά τα πέντε πράγματα πρέπει να αρχίσουμε πρώτα από όλα να κουβεντιάζουμε, έχουμε ξεχάσει εμείς, και ιδιαίτερα όσοι έχουμε ανατραφεί μέσα στα προοδευτικά κόμματα , να κουβεντιάζουμε και έχουμε μάθει μόνο να προσπαθούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας ή… να διαφωνούμε.
Είναι ελπιδοφόρο που έχουμε βρεθεί πολλοί, με ανάλογες ανησυχίες μέσα στην πόλη και ακουμπούμε ο ένας την πλάτη του άλλου για να μην πέσουμε όλοι μαζί κάτω.
Δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε το παραμικρό οργανωμένο βήμα χωρίς συνεννόηση στο τι θέλουμε , τι μπορούμε , τι μας τρώει τη ψυχή μέσα στην πόλη.
Συνεννοημένοι μέσα από πραγματική κουβέντα, ενωμένοι και πολλοί γύρω από κοινούς στόχους μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Γ.Β. : Μίλησες για στόχο….ποιος είναι …; Άλλη μια κίνηση διαμαρτυρίας…μια υπέρβαση του κομματικού λόγου και των πρακτικών του …διεκδίκηση ενός μεριδίου στην διοίκηση της πόλης ; Και να σου πω κάτι …καλά ίσως όλα αυτά ..αλλά μήπως είναι ο μαϊντανός στην εξουσία των δύο μεγάλων ή «μεγάλων» δημοτικών παρατάξεων στην πόλη ;
Α.Ν. : Ο στόχος μας όσο δύσκολο και να φαίνεται είναι να φέρουμε μια άλλη ποιότητα , ένα άλλο ήθος σε αυτό που λέμε αυτοδιοίκηση. Να δώσουμε χρώμα στην πόλη , μαζί ακόμα και με ανθρώπους άλλων πολιτισμικών αναφορών, μετανάστες ας πούμε, για να κάνουμε τη ζωή όλων μας καλύτερη, την πόλη καλύτερη για όλους μας..
Ο στόχος της πρωτοβουλίας έρχεται ως η συνέχεια των στόχων που είχαμε θέσει με τον Κώστα τον Κονδύλη . Να γίνει δηλαδή μια τέτοια ομάδα, που να μπορεί να προτείνει πράγματα τα οποία θα είναι διαφορετικά, καθόλου ουτοπικά, που θα αλλάξουν αυτό το δημαρχοκεντρικό μοντέλο, σε μια κατεύθυνση στην οποία ο πολίτης θα είναι συμμέτοχος, διαμορφωτής και αποδέκτης του μέλλοντος της πόλης.
Γ.Β. : Στη διακήρυξη μιλάτε για δημάρχους παλαιοκομματικής αντίληψης. Πως το ορίζεις αυτό το μοντέλου δημάρχου;
Α.Ν. : Δήμαρχος παλαιοκομματικής κοπής και αντίληψης είναι αυτός που ορίζεται από το όποιο κόμμα για να διοικήσει την πόλη. Ο δήμαρχος που δεν καθοδηγείται από αυτοδιοικητικές λογικές, αλλά από λογικές κομματικής ισχύος για τη λύση των προβλημάτων της πόλης και των πολιτών της…
Γ.Β. : …δήμαρχος που ορίζεται και δεν αφήνει τους πολίτες να ορίζουν το μέλλον τους …αυτό με πάει στις κινητοποιήσεις για το ΚΥΤ στις οποίες έπαιξες ένα σημαντικό ρόλο….
Α.Ν. : …στον αγώνα αυτόν δεν ήμουνα από τους πρώτους που άρχισαν να αντιμάχονται αυτόν τον βιασμό της πόλης…. έχουνε συνηθίσει οι συμπολίτες μας να με βλέπουν δίπλα τους σε τοπικά κινήματα, που παλεύουν κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα…και έχουν βγει διάφοροι μύθοι για την συμμετοχή μου στον αγώνα για την απομάκρυνση του ΚΥΤ…ο Αρβανίτης ήταν επισκέπτης εκεί…είχε φίλους εκεί…γνώρισε άλλους ανθρώπους εκεί…δεν ήμουνα πρωτοπόρος , αλλά με τη δικιά μου κοινωνική ευαισθησία αντιλήφθηκα ότι οι πολίτες εκεί αντιμάχονται κάτι προς όφελος όλης της πόλης και όχι μόνο και έτσι προσπάθησα απλά να βοηθήσω όπως μπορούσα συμμετέχοντας σε μια πορεία... σε κάποιο δικαστήριο… διαμαρτυρόμενος μπροστά στο δημαρχείο…
Γ.Β. : .. τιμή σου που ανατρέπεις μύθους γύρω από το όνομά σου ..νομίζω πως μόνο έτσι κατακτιέται η αξιοπιστία των ανθρώπων, αλλά για πες μου… τι κέρδισε τελικά η πόλη από αυτό ;
A.N. : Για πρώτη φορά η πόλη μπήκε στην κινηματική λογική, και γνώρισε τι σημαίνει κίνημα γειτονιάς μετά από κινήματα της εποχής Κιντή, που είχαν σχέση με την δημόσια περιουσία. Όσο το πρόβλημα γινόταν γνωστό και γινόταν φανερό το τι θα μπορούσε να προκαλέσει στην υγεία των περιοίκων η λειτουργία του ΚΥΤ, πραγματικά ξεχυθήκαμε στους δρόμους με πρωτεργάτες τους νέους ανθρώπους, και όχι, μόνο της περιοχής. Η πόλη κέρδισε πραγματικά μια νέα γενιά ανθρώπων που άρχισαν να ασχολούνται με τα κοινά και να ξεσκεπάζουν όχι μόνο το πρόβλημα της γειτονιάς τους , αλλά να κάνουν δικό τους και το πρόβλημα της πέρα γειτονιάς. Μην ξεχνάς το κίνημα για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας που αναπτύχθηκε αμέσως μετά , με σημαντικές επιτυχίες, μην ξεχνάς τις κινήσεις πολιτών αναφορικά με το Χαλικάκι και τις χρήσεις του, μπήκαμε συμμέτοχοι και αρωγοί στον αγώνα κατά της απαράδεκτης ανάπλασης που επιχειρήθηκε του ρέματος της Πικροδάφνης. Το κίνημα για την απομάκρυνση του ΚΥΤ ήταν η μαγιά για να μπούμε με άλλους όρους στη διεκδίκηση των λύσεων για τα προβλήματα της πόλης.
Γ.Β : Το πρόβλημα της γειτονιάς γίνεται πρόβλημα της πόλης από νέους πολίτες, που τελικά ασχολούνται με την βαθιά ουσία της πολιτικής. Αυτό είναι και το μήνυμα για την αντιμετώπιση της απαξιωτικής στάσης των νέων απέναντι στην πολιτική ;
Α.Ν. : Κοίτα , Γιώργο τώρα …έτσι κι αλλιώς η νεολαία με τις γνώσεις και τα βιώματά της την έχει ξεπεράσει την πολιτική στην σημερινή της μορφή. Δεν έχει η σημερινή πολιτική σκηνή κάτι που να μπορεί να εξιτάρει ένα νέο άνθρωπο. Είναι κάτι ξεπερασμένο .Σήμερα τα παιδιά βρίσκονται, σε σχέση με μας, στο φεγγάρι. Όμως οι ψυχές τους είναι κλειδωμένες…
Γ.Β. : …ποιος κλειδώνει την ψυχή του νέου σήμερα ;
Α.Ν. : …την ψυχή του νέου την κλειδώνει αυτή η μανία μας να τους δείξουμε το σωστό, χωρίς να τους ανοίγουμε τους δρόμους να βρούνε αυτό που πραγματικά τους ενδιαφέρει. Τι μπορεί να κάνει ένας νέος της πόλης σήμερα στον ελεύθερο χρόνο του; Το μόνο που μπορεί είναι να βγει να φάει ένα σουβλάκι ή να πιει ένα καφέ στην πλατεία , να περπατήσει εκεί γύρω-γύρω , να γυρίσει στο σπίτι του, να πει πέντε κουβέντες με τους γέρους του…αν τις λέει κι αυτές, και να κάτσει στον υπολογιστή να μιλήσει για τρεις ώρες στους φίλους και στις φίλες του.
Γ.Β. : ..οι πλατείες σα να είναι άχρηστες….
Α.Ν. : …δύο είναι τα πράγματα που με τρελαίνουν κυριολεκτικά σε αυτήν την πόλη έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί από τον τρόπο διαχείρισης της. Ενώ έχει τους μεγαλύτερους και πιο άρτιους δρόμους, ταυτόχρονα έχει το μεγαλύτερο κυκλοφοριακό πρόβλημα από όλους τους όμορους δήμους .Και το δεύτερο ενώ έχει περίπου σαράντα πλατείες από όλες αυτές μία είναι προσβάσιμη …γιατί δεν είναι στρογγυλή. Όλες οι άλλες είναι μη προσβάσιμες και επικίνδυνες, ελλιπέστατα φωτισμένες , με άσκημα στρωμένες ή ξηλωμένες πλάκες , με παγίδες. Ξέρεις τι μου λένε γέροντες… ότι έχουν χρόνια να μπουν στην πλατεία γιατί περιμένοντας να τελειώσει η ουρά της κίνησης των αυτοκινήτων απελπίζονται , κουράζονται και τα παρατούν ..αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια τουλάχιστον για την κεντρική πλατεία
Ρε Γιώργο, ας πάρουμε το πάρκο Καλαβρύτων που είναι από τα μεγαλύτερα πάρκα που υπάρχουν στην Αθήνα, το πάρκο αυτό σε αποτρέπει να μπεις μέσα γιατί όλο είναι μαντρωμένο με κάγκελα …κάγκελα παντού…δεν μπορώ να φανταστώ το βραδάκι το καλοκαιρινό ποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτό το πάρκο…να περπατήσει μέσα με ασφάλεια. Έχει καταντήσει να είναι ο ιδανικότερος χωρος για να μαζευτούν οι όποιοι «παραβατικοί» να κάνουν το οτιδήποτε. Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί πρέπει να έχουμε κάγκελα…στα πάρκα και στα σχολεία!!!
Γ.Β. : Να έρθουμε πίσω στα της κίνησης σας. Πως θα λαμβάνονται οι αποφάσεις , με ποιες διαδικασίες θα γίνει το πρόγραμμα της κίνησης , πως θα στελεχωθεί το ψηφοδέλτιο και πως θα υποστηριχτεί οικονομικά το όλο εγχείρημα ;
Α.Ν. : Κοίταξε Γιώργο …το εγχείρημα είναι πολύ δύσκολο…τα πράγματα είναι σοβαρά και καθόλου απλά …και βέβαια δεν είναι λυμένα σε βαθμό που θα μπορούσαμε να πούμε από την αρχή ως το τέλος το πώς και τι θα μπορεί να γίνει.. Εγώ μπορώ να πω ότι έχω την εμπειρία γύρω από τα θέματα αυτά , αλλά θέλω οι λύσεις να αναδεικνύονται μέσα από διαδικασίες διαλόγου και της συνεννόησης πολλών φίλων . Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είμαι , και ούτε ως ομάδα είμαστε παντογνώστες, ούτε μας ενδιαφέρει να το παίζουμε ξερόλες. Αυτή η πρωτοβουλία δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας υπεροπτικής ανάγκης ή μωροφιλοδοξίας, να βγούμε μπροστά και να σώσουμε τον κόσμο. Μέσα στο μυαλό μας έχουμε ένα αυτοδιοικητικό σχήμα που θα μπορούσε να προσφέρει κάτι καλύτερο μέσα από αυτές τις εκλογές.
Εγώ γιατί το παλεύω αυτό ;;;Γιατί αν λειτουργήσει με χαρακτηριστικά κινήματος , όχι για να προσπαθήσει να σπάσει τα νεύρα κάποιων, αλλά για να μπορέσει να προστατεύσει την πόλη από επιδρομές…. θα έχει μεγάλη τύχη.
Όταν μαζί με τον Κώστα πήραμε αυτό το 15% μας θεωρούσαν κίνημα διαμαρτυρίας, αλλά αποδείχτηκε μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι ήταν ένα κίνημα προστασίας των συμφερόντων της πόλης.
Οι κόκκινες γραμμές μέσα στην πόλη μπήκανε από τον Κιντή και μετά οι σύγχρονες κόκκινες γραμμές από τον Κονδύλη.
Και ο Πατσαβός , που απέκτησε και έχει μια μεγάλη εμπειρία κοινωνικής και αυτοδιοικητικής δράσης, που ποτέ δεν την κατέθεσε ως αδρανούσα, δίπλα στον Κιντή ...και η Χόρτη... και εγώ θέλουμε να προσφέρουμε μέσα από μια κίνηση κάτι μεγαλύτερο από αυτό που αφήσαμε πίσω, πιο πλατιά αναπτυγμένο, για να πετύχουμε και πιο πολλά. Τώρα…το τι η πόλη χρειάζεται το ξέρουν και οι άνθρωποι , το ξέρουν και οι παρατάξεις. Σε αυτό δεν μπορείς να πρωτοτυπήσεις. Απλά η παρακαταθήκη μας δείχνει ότι μπορεί να παλέψουμε αλλιώς για κάποια άλλα.
Δεν μας αρκεί να λέμε για το ΚΥΤ ή την Πικροδάφνη . Το πρόβλημα το έχει ο πολίτης… σήμερα τα προβλήματα των πολιτών είναι μεγαλύτερα από τα προβλήματα της πόλης… δες το βράδυ στους κάδους του Βασιλόπουλου πόσοι συμπολίτες ψάχνουν για να φάνε…ψάξε και μάθε ότι οι εκκλησίες δεν μπορούνε να ανταποκριθούνε πλέον στις αιτήσεις των πολιτών να ενταχτούν στα συσσίτια …πρέπει ως Δήμος να ασχοληθούμε με το τι θα γίνει με τον άνθρωπο ως άνθρωπο…με τον νέο επιστήμονα ή τον τελειόφοιτο του Λυκείου που δεν ξέρει τι να κάνει στη ζωή του…με τον άρρωστο …με τον μικροσυνταξιούχο της πόλης ..η διαφοροποίηση μας θα είναι εκεί με τις παρατάξεις…η δημοτική αρχή πρέπει επιτέλους να πιεστεί να ασχοληθεί με τον άνεργο ..με προγράμματα αυτεπιστασίας έργων …να δώσουμε μέσα από αξιοπρεπή δουλειά μεροκάματο στον άνεργο της πόλης …φτιάχνοντας ακόμα- ακόμα και ένα συνεταιριστικό Σουπερ Μάρκετ με άλλη λογική και άλλη προσέγγιση στον καταναλωτή και ιδιαίτερα τον φτωχό.
Πέρα από τις σπουδαίες ιδέες για πράσινες διαδρομές και τις πεζοδρομήσεις χρειάζεται να μπούμε μέσα στην ουσία της γειτονιάς και να κάνουμε ήπιας μορφής παρεμβάσεις …δηλαδή να πλακοστρώσουμε κομμάτια των δρόμων στις γειτονιές , όχι στο κέντρο, για να μπορούν τα παιδιά να βγούν από τα σπίτια και να παίξουν. Να ακουστούν παιδικές φωνές και γέλια στις γειτονιές ξανά.
Έπειτα η πόλη που δεν έχει πολιτιστικό στίγμα είναι μια χαμένη πόλη. Και η πόλη δεν έχει στίγμα …είμαστε μια συνέχεια…ένα μέρος της Αθήνας… έχουμε καταντήσει να ζούμε σε μια Υπνούπολη…δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ μέχρι να έρθει ο ύπνος να μας ξεκουράσει…
Αναφορικά με την οικονομική στήριξη του όλου εγχειρήματος , που με ρώτησες, τα πράγματα είναι απλά. Ότι μας περισσεύει…που δεν είναι πολλά…θα τα δώσουμε για να διακινήσουμε τις απόψεις μας. Μέχρι εκεί όμως …τίποτα παραπάνω…και είμαι σίγουρος ότι θα φτάσουν.
Γ.Β. : Δε σε διέκοψα γιατί μου άρεσε η φλόγα που έβλεπα στα μάτια σου καθώς μιλούσες για όλα αυτά…Για πες μου νομίζεις ότι ο Καλλικράτης θα βοηθήσει να γίνουν όλα αυτά ευκολότερα ;
Α.Ν. : Κοίταξε Γιώργο…η συγκυρία για τον Καλλικράτη είναι πάρα πολύ κακή. Βοηθάει να φύγουν οι πελατειακές σχέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση…ο τρίτος βαθμός αυτοδιοίκησης ήταν στο πρόγραμμα προοδευτικών σχημάτων χρόνια τώρα…όπως και αν λέγεται αλλού, όπου έχει εφαρμοστεί κάτι ανάλογο σαφώς και έχει υπάρξει ανάπτυξη, μέσα από την αυτοδιοικούμενη και ανεξάρτητη περιφέρεια …δεν είναι τυχαίο ότι και ο συμμετοχικός προϋπολογισμός πέτυχε σε πόλεις που έχουν ανάπτυξη, αλλά προπαντός κουλτούρα συμμετοχής…
Βέβαια εδώ… έχουμε ακούσει σπουδαία πράγματα, ως εξαγγελίες, για τον Καλλικράτη…δεν έχει διασφαλιστεί όμως τίποτα…και όλα αυτά τα ωραία μπορεί να καταντήσουν ανεφάρμοστα, αν δεν υπάρξει η κατάλληλη οικονομική στήριξη και υποδομή.
Εμείς τον Καλλικράτη φοβάμαι ότι θα τον κάψουμε πριν καν τον γευτούμε.
Γ.Β. : Η κίνηση έχει εξ ορισμού ανοικτές πόρτες προς όλους τους δημότες ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση…κουνάς καταφατικά το κεφάλι …άρα συμφωνείς. Έχουν υπάρξει σκέψεις…συζητήσεις… για το πλαίσιο συνεργασίας με όμορες ιδεολογικά δυνάμεις ; Ποιες νομίζεις ότι μπορεί να είναι αυτές ;
Α.Ν. : Όμορες δυνάμεις θεωρούμε ότι είναι εκείνες που στόχος τους είναι η ανάπτυξη της πόλης , η αναβάθμιση του ρόλου των πολιτών στη διοίκηση του Δήμου, η έγνοια για τα πραγματικά προβλήματά τους…δεν είναι εκείνες που στους κόλπους τους υπάρχουν άτομα που μπορεί να έχουνε γλείψει κομματικές και κεντρικές εξουσίες… ή μπορεί να έχουνε απλώσει το χέρι στο δημόσιο κορβανά…
Γ.Β. : Ως... εκ πασοκογενών δυνάμεων προερχόμενο...τι είναι εκείνο που σε απογοήτευσε στην λειτουργία της Συντονιστικής επιτροπής του τοπικού ΠΑΣΟΚ ; Με ενδιαφέρει καθαρά η πολιτική σου άποψη και όχι η προσωπική σου σχέση.
Α.Ν. : ...θεωρώ ότι λειτούργησε μηχανιστικά…άρα λάθος…στο ρόλο της που ήταν να φέρει στην τοπική κοινωνία τις απόψεις του πολιτικού της φορέα απέτυχε… μια δημοτική οργάνωση είναι ταγμένη να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών , να αναδεικνύει τους προβληματισμούς τους…να τους παλεύει με τους παραπάνω…και όχι τα ήδη προβλήματα, εσωτερικού χαραχτήρα τα περισσότερα, να τα ανακυκλώνει και να τα μεγαλώνει. Περιχαρακώθηκε, λειτούργησε ως κλειστή ομάδα, έμεινε πίσω από την εποχή της.
Για όλα, Γιώργο, πρέπει να γίνονται διαδικασίες που να αφορούν και να υποστηρίζονται από την βάση. Είναι, τουλάχιστο, παράξενο να προχωράει το ΠΑΣΟΚ σε ορισμό του επικεφαλής της δημοτικής παράταξης που θα στηρίξει, τη στιγμή που ο πρόεδρός του εκλέγεται από ανοικτές διαδικασίες.
Γ.Β. : Σε κατηγόρησαν τότε ότι η συμμετοχή σου στο ψηφοδέλτιο του Κονδύλη ήταν μια από τις αιτίες που έχασε η Δημοτική Αλλαγή. Στις συνομιλίες που έχω τώρα, που έχει κάτσει η σκόνη, με κορυφαίους παράγοντες αυτής της παράταξης, βλέπω ότι όλοι έχουν βάλει πολύ νερό στο κρασί τους σε σχέση με αυτή την άποψη, ακόμη και ο πρώην Δήμαρχος. Τι έχεις να πεις ;
Α.Ν. : Την άποψη που είχα αναφορικά με την, για άλλη μια φορά, υποψηφιότητα, τότε, του Θεόδωρου Γεωργάκη, ως επικεφαλής της Δημοτικής Αλλαγής την γνωστοποιούσα και την πάλευα σε όλες τις συχνές τότε κομματικές συνελεύσεις. Έλεγα ότι πρέπει να υπάρξει ανανέωση μέσα από διαδικασίες.
Η συνεργασία μου με το ψηφοδέλτιο του Κονδύλη τη θεώρησα αναγκαία συνθήκη προσωπικής πολιτικής αξιοπρέπειας. Ήταν ένας άνθρωπος που την προηγούμενη τετραετία είχε δώσει το θετικό στίγμα του στις διεκδικήσεις της πόλης. Ήταν μια κίνηση που έγινε με πολύ μεγάλο ψυχικό κόστος, συναισθανόμενος τους δεσμούς που είχα με πολλά απλά μέλη του κόμματος και την ιστορία δράσεων που μας είχε ενώσει.
Έδειξα και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και με τις σχέσεις που εξακολουθώ να έχω με πάρα πολλά απλά μέλη της παράταξης , ότι σεβάστηκα και σέβομαι αυτό που λέμε Δημοτική Αλλαγή που για μένα είναι ο κόσμος που την στηρίζει.
Γ.Β. Είμαι 55 χρονών …πες ότι είμαι 30…τι θα μου έλεγες για να έρθω κοντά στην « πρωτοβουλία ενότητας και συνεννόησης »
Α.Ν. : …θα έλεγα στον όποιο νέο ή νέα της πόλης …ρε φίλε…ρε φιλενάδα ..πάψε να μαραζώνεις κλεισμένος ή φυλακισμένος σε ένα «ανοικτό» χώρο , μην αφήνεις τον εαυτό σου να καταδυναστεύεται και να πιέζεται από δυνάμεις που δεν αξίζουν να σου κυβερνούν την ψυχή. Δεν μπορώ να πω εγώ πολλά σε ένα νέο της εποχής μας…Θα του έλεγα όμως…πάλεψε ρε παιδί μου για ένα στέκι νεολαίας εδώ πέρα …εδώ στη καφετέρια που κάθεστε κάποια μέρα κάνετε μια ενέργεια …τρώτε σουβλάκια και κινδυνεύετε να σας πατήσουν τα αυτοκίνητα…πιάστε ένα κολόδρομο εκεί πέρα και κλείστε τον …και κάντε ένα πάρτι…αν δεν το κάνουν …θα αναγκαστώ να το κάνω εγώ …δηλαδή δεν υπάρχει…κλείστε ένα δρόμο και κάντε μια δραστηριότητα…ή μπέστε …τι να σου πω τώρα…δεν μπορώ να δίνω συμβουλές στους νέους …εγώ ακούω από το γιο μου πράγματα και δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω…
Γ.Β. : Ήρθε η ώρα να σε απαλλάξω από την παρουσία του …μαγνητοφωνακίου…αν και πολλές φορές το ξέχασες και αυτό ήταν ωραίο… γιατί όσο μιλάμε, τόσο θα παιδευτώ εγώ με την απομαγνητοφώνηση.
Τα τελευταία λόγια σου είναι και τα πιο ουσιαστικά. Όσοι πολίτες θέλουν να μπλεχτούν με την αυτοδιοίκηση μέσα από ένα ψηφοδέλτιο, πρέπει να ξεβουλώσουν τα αυτιά τους και να ακούσουν το λόγο και τα όνειρα ,τις προτάσεις και την κριτική των νέων ανθρώπων…
Α.Ν. : Γιώργο είναι λάθος αυτό που λέγεται ότι το μέλλον ανήκει στη νέα γενιά…αυτό που λέω εγώ είναι ότι εμείς πρέπει να διαμορφώσουμε τις καταστάσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να διαφυλάξουμε κάτι από το μέλλον που τους έχουμε δανειστεί. Ζούμε το παρόν μας μέσα από το μέλλον που μας έχουνε δανείσει.
Γ.Β. : Και πάλι σε ευχαριστώ…
Α.Ν. : …άσε τις … μη πω τώρα και το γράψεις…είσαι φίλος και σε αγαπάω…είπαμε πολλά …εκείνοι που θα τα διαβάσουν πρέπει να πουν περισσότερα…και… τους περιμένουμε για να τους ακούσουμε.
