email:baltas2012[at]gmail.com
Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή την απάντηση του Γραφείου Τύπου του Δήμου στις αιτιάσεις της «Λαϊκής Συσπείρωσης» για τα προβλήματα στην προσχολική εκπαίδευση. Τα καταλυτικά επιχείρημα του συντάκτη της απάντησης είναι δύο:
- Το πρώτο, η έλλειψη σεβασμού προς τα παιδιά, τους γονείς και τους εργαζόμενους που δεν διαθέτει η «Λ αϊκή Συσπείρωση». Αυτό προκύπτει - κραυγάζει από τον τίτλο του δελτίου τύπου.
- Το δεύτερο ο «γνώμονας του συμφέροντος των παιδιών» που διαθέτει η Διοίκηση του Δήμου και που προφανώς δεν διαθέτει η «Λαϊκή Συσπείρωση».
Όσον αφορά την «έλλειψη» σεβασμού το πρόβλημα είναι δύσκολο και απαιτεί χρόνο. Ίσως η φοίτηση των υπευθύνων της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στο Πανεπιστήμιο της Ηλιούπολης σε ειδικό κύκλο μαθημάτων «περί πολιτικού σεβασμού», που θα προταθεί από τον κ. Δήμαρχο, να βοηθήσει !
Όσον αφορά τον «γνώμονα», επειδή υποψιάζομαι πως και οι άλλες 6 Δημοτικές Παρατάξεις που συμμετέχουν στη Διοίκηση του Δήμου δεν διαθέτουν «γνώμονα» θα πρότεινα να αγοράσει ο Δήμος 7 γνώμονες , σαν τους δικούς του και να τους διαθέσει στις παρατάξεις προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα .
Βέβαια για να μην έχομε προβλήματα επικοινωνίας θα πρέπει να προβληματιστούμε λιγάκι στον ορισμό του «συμφέροντος»! Πρέπει να διευκρινισθεί για ποια συμφέροντα μιλάμε:
- Των παιδιών που έγιναν δεκτά στους Παιδικούς σταθμούς και στα οποία αναφέρεται η Λαϊκή Συσπείρωση ;
- Των παιδιών που δεν έγιναν δεκτά για τα οποία η «Λαϊκή Συσπείρωση» σε πλήθος ανακοινώσεών της αναφέρεται ;
- Του Υπουργείου που με τη συνεργασία του Δήμου «τη βγάζει» με το λιγότερο δυνατό κόστος και που η «Λαϊκή Συσπείρωση» καταγγέλλει ;
- Των Ιδιωτικών Παιδικών σταθμών που κατέφυγαν τα εκτός κριτηρίων παιδιά και που η «Λαϊκή Συσπείρωση» επισημαίνει ;
- Της παράταξης «Πρώτα το Μνημονιο» που έλυσε το πρόβλημα , όχι σύμφωνα με τις ανάγκες των οικογενειών των παιδιών και των παιδιών , αλλά σύμφωνα με τις στοχεύσεις των εφαρμοζόμενων πολιτικών, γεγονός που καταδεικνύει η «Λαϊκή Συσπείρωση»;
- Των πολιτικών «προετοιμασίας» της ιδιωτικοποίησης της παιδείας και την ιδεολογική «απόσυρση» του κράτους από τις ευθύνες του?
Έχομε συνηθίσει να διαβάζομε και να θεωρούμε τους παράλληλους μονόλογους ως «διάλογο». Ιδιαίτερα οι έχοντες την εξουσία , καλούν σε διάλογο στερώντας από τους συνομιλητές τους εκ των προτέρων το δικαίωμα - την προϋπόθεση ύπαρξης ενός διαφορετικού «σεβασμού» , του διαφορετικού πιο σαφή «γνώμονα» , της διαφορετικής αντίληψης του «συμφέροντος». Χωρίς αυτά μπορεί να γίνει διάλογος;
Γιώργος Μπαλτάς 20.9.2014
