email:nik.mitsiadis[at]gmail.com
Με αφορμή το άρθρο του Ανδρέα Παππά στο Βήμα της Κυριακής 30/3/2014 με τίτλο ‘‘Στοιχεία από την δεκαετία του ‘50’’, που αντιπαραθέτει την εικόνα του πολιτικού Κέντρου της εποχής του ’50, με την εικόνα που εμφανίζει ο ίδιος πολιτικός χώρος σήμερα, δημιουργούνται σκέψεις ότι η ιστορία μπορεί και να επαναλαμβάνεται . Ας δούμε όμως τι υποστηρίζει. Ξεκινάει με την παραδοχή ότι ο πολιτικός χώρος μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το Κέντρο, έχει συρρικνωθεί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Θεωρεί ότι αυτό αποτελεί πρόσκαιρη ανωμαλία στην γεωγραφία του πολιτικού μας συστήματος. Εδώ δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε. Είναι λογική η υπόθεση ότι ο χώρος θα επανέλθει στο μέγεθος που είχε όταν ξεπεραστεί η αιτία που τον συρρίκνωσε, δηλαδή η οικονομική κρίση. Επίσης δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι τα λαϊκά και μεσαία στρώματα που εκφράζονταν παραδοσιακά σε αυτόν το χώρο δεν έχουν μεταπηδήσει αλλού, έστω και αν όλοι ‘’ ψάχνονται’’. Αυτό διακρίνεται σε δύο κυρίως φαινόμενα. Πρώτον στη δημιουργία δεκάδων μικρών ή μεγαλύτερων κομμάτων, κινήσεων, δικτύων κ.τ.λ.. Όλοι προσπαθούν να εκφράσουν τον κόσμο που δεν θέλει να μετακινηθεί ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Δεύτερον από τα αποτελέσματα εκλογών σε διάφορους κοινωνικούς και εργατικούς χώρους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελούν οι εκλογές στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας, αλλά και δεκάδες άλλες, που δείχνουν ότι ο πολιτικός χώρος του Κέντρου υπάρχει, ζυμώνεται και προσδοκά, αλλά ακόμα δεν εκφράζεται πολιτικά. Αυτό είναι και το δεύτερο επιχείρημα του κ, Παππά που όμως το τεκμηριώνει βάση δημοσκοπικών δεδομένων. Ο τεράστιος αριθμός των αναποφάσιστων και των ανθρώπων που αρνούνται να απαντήσουν στις δημοσκοπήσεις είναι ενδεικτικός του φαινομένου. Ενδιαφέρον όμως είναι τι γινόταν την δεκαετία του ΄50, και ειδικότερα από το 1956-1961. Υπήρχαν και τότε στο Κέντρο οι Φιλελεύθεροι του Γ.Παπανδρέου και του Σ.Βενιζέλου οι οποίοι όπως γράφει ο συγγραφέας άλλοτε ‘‘σκυλοβρίζονταν’’ και άλλοτε συνεργάζονταν. Ακόμα ήταν ο Μαύρος με τον Κ.Μητσοτάκη και την Νέα Πολιτική Κίνηση, ο Τσιριμώκος με την Δημοκρατική Ένωση, το ΔΚΕΛ των Καρτάλη και Σβώλου αλλά και η ΕΠΕΚ του Παπαπολίτη. Επίσης υπήρχαν και δεκάδες μικρά σε μέγεθος κόμματα όπως τα ΝΠΚ,ΦΔΕ,ΔΚ-ΑΦΕ,ΚΕΑ,κ.ά.. Αυτά αποτελούν μόνο ενδεικτική αναφορά του τότε ‘‘μωσαϊκού’’ που επικρατούσε στο Κέντρο. Όλοι αυτοί λοιπόν άλλοτε κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο , άλλοτε συνεργάζονταν και άλλοτε απομακρύνονταν. Αναφέρει ακόμα και την περίπτωση του Γρίβα–Διγενή που θέλησε και αυτός να ηγηθεί του χώρου με τον Παπανδρέου να σχολιάζει ότι: ‘‘εδοξάσθει κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθει εμφανιζόμενος’’. Επίσης παίζονταν πλήθος πολιτικών παιχνιδιών και γίνονταν διάφορες ‘‘συμφωνίες’’. Το γεγονός όμως ήταν ότι το Κέντρο παρέμενε θρυμματισμένο, με συνέπεια η ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 να είναι δεύτερο κόμμα με ποσοστό 24,43%. Στις εκλογές του 1961 και μετά από μεγάλες προσπάθειες έγινε κατορθωτό να σχηματιστεί η Ένωση Κέντρου με αρχηγό τον Γ.Παπανδρέου. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή, με την Ένωση Κέντρου να επικρατεί πολιτικά. Στις εκλογές του 1963, ήρθε πρώτο κόμμα και το 1964 τα ποσοστά της ανέρχονταν στο ιλιγγιώδες ποσοστό του 53%. Η ΕΡΕ για πρώτη φορά έγινε αντιπολίτευση και η ΕΔΑ περιορίστηκε στο 15%. Πέρα λοιπόν από τους προφανείς συσχετισμούς με το σήμερα, και με την διαπίστωση ότι ο πολιτικός χώρος υπάρχει, είναι εύλογος ο συλλογισμός ότι οι πολιτικές διεργασίες θα έχουν ως τελικό αποτέλεσμα την δημιουργία της σύγχρονης κεντρώας δημοκρατικής παράταξης που θα μπορέσει να ενώσει όλες τις φυγόκεντρες δυνάμεις και θα κυριαρχήσει ξανά. Και αυτό γιατί η ιστορία διδάσκει και επαναλαμβάνεται…….. Ν. Μητσιάδης Γραμματέας Δ.Ο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηλιούπολης
