Επεφτε πολλή βροχή το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Το σκεφτόσουνα να ξεμυτίσεις.
Το σκηνικό ήταν ιδιαίτερα μελαγχολικό. Μήπως και ο Charlie Chaplin δεν είναι βαθειά μελαγχολικός; Η ομάδα ARTIBUS όμως μόνο μελαγχολία δεν μετέφερε στους θεατές της πλατείας του Δημοτικού θεάτρου για μία ολόκληρη ώρα. Μετέφερε νοσταλγία, μελωδία και αρμον ική κίνηση,
Αυτή την αρμονική κίνηση με πολλή φροντίδα και υπομονή δίδαξε η Αννα Λαμπροπούλου,
κοντά της και δίπλα της ο Βαγγέλης Βαροτσάκης που έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην έκφραση και το συναίσθημα. Η μεταφορά από το παλιό στο σύγχρονο, από το πανί στο σανίδι. Ολοι είχαν κάτι να πουν και ας μη μίλησαν καθόλου. Ο Μάνος Κονταξάκης, η Αγλαία Μηλιώνη, ο Σπύρος Βασσάλος, η Αραξή Τατεοσιάν, η Γιαλένα Κλειδαρά και ο σκανταλιάρης μπόμπιρας Γιάννης Θεοδωρακόπουλος που επιμελήθηκε και τις κινηματογραφικές εικόνες.
Η ζωντανή μελωδία που έβγαινε από το πιάνο ήταν φροντίδα της Ηρας Τζιμοπούλου και έδωσε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα στο χώρο, μια ατμόσφαια γαλήνης η δυναμισμού όπου απαιτείτο. Η πραρουσία του Charlie Chaplin λίγο πριν κλείσει η αυλαία ήταν χαρακτηριστική και έκανε πολλούς να γελάσουν, τους περισσότερους να νοσταλγήσουν
τους παλιούς να θυμηθούν και τους νεώτερους να μάθουν, έστω και λίγο, τι σήμαινει Σαρλώ. Ο Εδου Λουτσένα που ενσάρκωσε τη φιγούρα του μεγάλου κωμικού ήταν μοναδικός.
Τα κουστούμια, φροντίδα και επιμέλεια της Σαπφώς Σαράντου, ήταν απλά και πρακτικά.
Το σκηνικό που επιμελήθηκε ο Γιώργος Γεωργιάδης λιτό όπως απαιτεί ένας Chaplin
Ο Μάκης Τσεκούρας απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι κατέχει καλά την κονσόλα και μπορείς να τον εμπιστεύεσαι.
Η παράσταση θά παιχτεί και το Σαββατοκύριακο 2,3 φεβρουαρίου στις 21.00 στο Δημοτικό θέατρο...μην τη χάσετε.