email:svanan[at]hotmail.gr
Τη Δευτέρα (12/3) το βράδυ, μίλησε στην πόλη μας, την Ηλιούπολη, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, ο διακεκριμένος καθηγητής της φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς. Αυτό που έθεσε προς συζήτηση μετά από την τοποθέτησή του o K. Γιανναράς ήταν αν, κατά πόσο και πώς, ο Έλληνας μπορεί να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα της ζωής του. Εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου, εντυπωσιακή και άκρως ενθαρρυντική, για τους καιρούς μας και η συμμετοχή του στη συζήτηση. Κάποια στιγμή λοιπόν, ειπώθηκε ότι η αιτία του κακού στην σημερινή ελληνική κοινωνία είναι ότι γκρέμισε τα ήθη, τις αξίες και τις αρχές της και δεν έβαλε τίποτε στη θέση τους ή μάλλον έβαλε την ύλη διότι δεν εννόησε πως υπάρχει κάτι άλλο, πολυτιμότερο από αυτή. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν η ύπαρξη αναξιοκρατίας, φαυλότητας, αφερεγγυότητας και ανειλικρίνειας. Συμφωνώ απολύτως. Το κακό, όμως, κατά τη γνώμη μου έχει και άλλη ρίζα.
Ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο σημειώνει πώς: << Τον τε μηδέ τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον νομίζομεν>> θεωρούμε δηλαδή όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο αυτόν που δεν συμμετέχει στα κοινά. Εμείς βέβαια στην εποχή μας τον θεωρούμε φιλήσυχο και τον συμβουλεύουμε κιόλας στην περίπτωση που επιθυμεί τη συμμετοχή του: << που θα πας να μπλεχτείς? >>.
Αυτή η πολιτική αδιαφορία μας έφτασε εδώ, στο σημείο του απόλυτου ατομοκεντρισμού και τoν τελευταίο μας τόνιζε o άκρατος φανατισμός μας για ένα και μοναδικά αληθινό κόμμα, μία κομματική ιδεολογία. Συγχέουμε το πολιτικό, υπερκομματικό ενδιαφέρον που πρέπει να δείχνουμε για τα κοινά με το στενά κομματικό, με τις συγκεκριμένες «ταμπέλες» και από εκεί ξεκινά το χάος και τελειώνει ο άνθρωπος.
Δεν μας ενδιαφέρουν τα κοινά, η κοινή ωφέλεια, τα κοινά προβλήματα μας ενδιαφέρουν: «εγώ να βολευτώ», «εγώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα», «εγώ, εγώ και… εγώ.»!!!
Ο Μακρυγιάννης μας το φώναζε από τότε… είμαστε στο <<εμείς>> και όχι στο εγώ…
Επιβάλλεται, λοιπόν, να επαναπροσδιοριστούμε, να καταδείξουμε πραγματικό και έμπρακτο ενδιαφέρον για το << κοινό καλό>>. Μόνο τότε θα βελτιωθεί η ζωή μας. Μιλούμε για το κράτος μας σαν να είναι ξένο και ρωτάω τελικά θα παραμείνει ξένο ; δεν θα γίνει ποτέ το έρμο δικό μας, παρά τις μοναδικά δικές μας κατά δικές μας θυσίες;
Επιβάλλεται φίλοι μου να αλλάξουμε νοοτροπία να καταδεικνύουμε το ανθρώπινο ενδιαφέρον μας καθημερινά για τον συνάνθρωπο μας στην ίδια γειτονιά ή στην άλλη άκρη της Γής . Επιβάλλεται να αναζητήσουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης σε ότι στραβό η ανάποδο γίνεται και ταυτόχρονα να πιστεύουμε ότι μπορούμε- γιατί όντως μπορούμε- να αλλάξουμε τα πράγματα! Πως;
Μα… ο καθένας από τη θέση του, την επαγγελματική, την οικογενειακή, την κοινωνική.
Ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης συμβούλευε: << Να λες εγώ, εγώ μονάχος μου, έχω χρέος να σώσω τη γη αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω.>> Και μη βιαστεί κανείς να με κατηγορήσει ότι θεωρητικολογώ ή ότι «αυτά δεν γίνονται» η ότι «ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη» ή «ότι εγώ θα το κάνω αυτό: ο άλλος όμως;»
Εάν ο καθένας από εμάς θέσει ως στόχο την κάθε μέρα του να κάνει ένα καλό στο συνάνθρωπο τόσο απλά και τόσο παιδικά- λέτε να μην βελτιωθεί ο κόσμος;
Πάντα όταν το θέλουμε βρίσκουμε τρόπο να βοηθάμε τον εαυτό μας. Γιατί να μην το κάνουμε και για τον άλλο;
Η ευθυνοφοβία και η αδιαφορία ποτέ δεν βοήθησε κανέναν. Αντίθετα έθρεψαν γενιές και γενιές συμφεροντολόγων, κενόδοξων, ματαιόδοξων και όλους αυτούς τους <<καλούς>> <<ρεαλιστές>> ανθρώπους που μας διέλυσαν ή τουλάχιστον φιλότιμα το προσπαθούν!
Το κακό της σημερινής ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η δυσκολία που αντιμετωπίζει στον οικονομικό τομέα, είναι η αδιαφορία της για τα κοινά, η ευθυνοφοβία της για τις δικές της ευθύνες προς το συνάνθρωπο, ο μικροκομματισμός και ο φανατισμός της σε κάποιες καθ όλα ξεπερασμένες ιδέες , η ηττοπάθεια που έχει υιοθετήσει ως στάση ζωής ότι << άλλοι κάνουν κουμάντο>> και όλα αυτά τα ανατριχιαστικά ηττοπαθή. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως ένας λαός σαν και εμάς με τόσο μακριναίωνη ιστορία που έχει στο γονίδιό του τον αγώνα και την πάλη πέφτει θύμα αυτής της ψυχικής προπαγάνδας.
Φίλοι μου, οφείλουμε και έχουμε χρέος στα παιδιά μας να αλλάξουμε την νοοτροπία μας, να καλλιεργήσουμε το πνεύμα μας μέσω του πραγματικού ενδιαφέροντός μας ως προς τα κοινά πράγματα.
Μην αφήνετε όλον αυτόν τον στείρο αρνητισμό να περνά μέσα μας.
Τις μεγάλες συμφορές στην Ελλάδα τις δημιούργησαν οι φανατισμοί, οι μικροψυχίες και τα μικροσυμφέροντα που σαν κυρίαρχο άξονα είχαν την κενοδοξία συγκεκριμένων μικρόψυχων ανθρώπων.
Η νέα πραγματικότητα μας θέλει ενωμένους και όχι πολωμένους, καλλιεργημένους ψυχικά και όχι άξεστους , με διευρυμένους πνευματικούς ορίζοντες και όχι κλειστόμυαλους ανεκτικούς στον συνάνθρωπο και όχι αδιάφορους. Όλα είναι στο χέρι μας. Την κρίση- η οποία δεν είναι μόνο οικονομική- πρέπει να την δούμε σαν ένα μεταβατικό στάδιο της κοινωνίας μας για να θέσουμε τις ανάγκες και τις προτεραιότητες μας με τη σωστή σειρά.
Δεν λέω ότι τα υλικά αγαθά και τα χρήματα δεν είναι σημαντικά στη ζωή μας αλλά υπάρχει και το πνεύμα, υπάρχει και το ήθος που ο έλληνας τα έχει προγονικά ιδανικά. Γιατί να τα ξεπουλήσει σήμερα;
Πιστεύετε ότι μας ταιριάζει όλη αυτή η υποβαλλόμενη και επιβαλλόμενη μιζέρια. Όλη αυτή η δοκησισοφία κάποιων ιθυνόντων ότι θα πάμε από το κακό- που είμαστε- στο χειρότερο; Δεν πιστεύετε ότι μπορούμε να παλέψουμε σταματώντας- τώρα να γκρινιάζουμε-να είμαστε αγενείς και να μεμψιμοιρούμε;
Ένας μεγάλος θρησκευτικός ηγέτης με απόλυτα πολιτική σκέψη έλεγε:<<Ξέχνα τους λόγους για τους οποίους κάτι μπορεί να μην πετύχει χρειάζεσαι μονάχα ένα καλό λόγο που να συνηγορεί στο ότι θα πετύχει!>>
Για σκεφτείτε σας παρακαλώ!!!Θετικά, ανθρωπιστικά, σοβαρά, πραγματικά ηθικά, ελληνικά!!!
