email:V.Varotsakis[at]otesat-maritel.com
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παράσταση είχαν την τύχη να απολαύσουν οι άνθρωποι της Πόλης μας, το Σάββατο 25/06/2011, από την ομάδα ενηλίκων του Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου, τις “Eκκλησιάζουσες 2011” σε σκηνοθεσία της Τζίνας Αποστολοπούλου.
Η υπόθεση της κωμωδίας αυτής του Αριστοφάνη ίσως να έχει και ιστορικό υπόβαθρο, μιας κα ι τοποθετείται σε μια δύσκολή περίοδο της Αρχαίας Αθήνας.
Πιθανότατα γραμμένη το 392 ή 391 π.χ. σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά τη λήξη του Πελοποννησιακού πολέμου, η Αθήνα προσπαθεί να σηκωθεί ξανά στα πόδια της μη μπορώντας να λησμονήσει την ηγέτιδα θέση της στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο. Ίσως εκεί οι γυναίκες της εποχής- παρά την απουσία τους γενικά από την πολιτική σκηνή- να αντέδρασαν εμπράκτως στην αντρική εξουσία.
Ο Αριστοφάνης σε αυτήν την πολιτική κωμωδία-σάτιρα παραμένει όπως και στην Λυσιστράτη στο πλευρό των γυναικών. Η πρωταγωνίστρια του έργου η δυναμική και κατεργάρα Πραξαγόρα είναι εκείνη που θα αναλάβει τα ηνία της γυναικείας επανάστασης με στόχο την αλλαγή. Έτσι μεταμφιεσμένη σε άνδρα, μαζί με όλες τις γυναίκες της Αθήνας, φτάνουν στην Εκκλησία του Δήμου – στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου – και ψηφίζουν νόμο σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία περνά στα χέρια των γυναικών, ώστε να εφαρμοστεί ένα “ριζοσπαστικό” πρόγραμμα κοινωνικοποίησης όλων των αγαθών στα οποία περιλαμβάνουν τον εαυτό τους και τους άνδρες. Ο Αριστοφάνης ανατρέπει τα πάντα, καταργώντας τους παραδοσιακούς ρόλους άνδρα-κυνηγού/γυναίκα-θήραμα.
Και εδώ η σκηνοθετική ματιά της Τζίνας Αποστολοπούλου ακολουθώντας την ανατρεπτική “διάθεση” του Αριστοφάνη , γίνεται η ίδια ανατρεπτική.
Διδάσκει, μεταφέρει, αποδίδει τον αριστοφανικό λόγο, από το σύνολο του θιάσου, μετατρέποντας όλες τις γυναίκες σε Πραξαγόρες. Ο λόγος βαθιά πολιτικά σατυρικός “εκτοξεύεται” στο κοινό, που αντιδρά γελώντας και έτσι το ίδιο αυτό κοινό μετουσιώνεται στην ...εκκλησία του Δήμου. Πανέξυπνο εύρημα η ...κοινοκτημοσύνη του νέου εραστή με τις ...ώριμες κυρίες που αποδόθηκε σε ένα όμορφο happening.
Έκπληκτος παρακολουθούσα ένα ερασιτεχνικό σύνολο είκοσι γυναικών και τεσσάρων ανδρών ηλικίας 21-70 ετών (!!!), απόλυτα εναρμονισμένο, σωστά καθοδηγημένο να ανταγωνίζεται επάξια επαγγελματικά θεατρικά σχήματα. Ένα ερασιτεχνικό σύνολο που όχι μόνο απέδιδε σωστά το λόγο, αλλά και που η κίνησή του σε καθήλωνε, εκμηδενίζοντας έτσι τον χρόνο και τον τόπο.
Έκπληκτος παρακολουθούσα ένα ζεστό, ώριμο κοινό που όχι μόνο απολάμβανε την παράσταση , αλλά την ζούσε κιόλας. Και να σημειώσουμε εδώ ότι αυτό το κοινό έδειξε απίστευτη υπομονή εξαιτίας της απεργίας της ΔΕΗ - η παράσταση άρχισε με σημαντική καθυστέρηση- παρέμεινε στο χώρο του θεάτρου και ανταμείφθηκε από το φως πολιτισμού που αυτός ο υπέροχος θίασος μοίρασε απλόχερα σε όλους μας αυτές τις δύσκολες εποχές. Ας τους θυμηθούμε λοιπόν.
Έπαιξαν: οι: Νίκη Ανδρικοπούλου, Κατερίνα Βασιλάκη, Δέσποινα Βασιλάκη,
Λίλη Γαλιατσάτου, Θεόδωρος Γάτσος, Μαίρη Ζάχου, Ελευθερία Ζάχου, Ελένη Καπανταϊδάκη, Βιολέτα Καπάρου, Αντωνία Κατσιαγάννη, Δημήτρης Κορναράκης, Γεωργία Κωστολιά, Θεοφανώ Μέλλιου, Ελένη Νζάνγκα, Συλβάνα ΠαπαΪωάννου, Διονυσία Παπαλεωνίδα, Τόλης Πατσατζής, Νίκος Παυλόπουλος, Αλέκα Τουλιοπούλου, Νένα Τσαντάκη, Όλγα Τσίρκα, Δώρα Φατή, Χριστίνα Φούκα, Σοφία Ψυχογιοπούλου.
Μουσική: Μανώλης Μητσάκος Κατασκευή σκηνικού :Δημήτρης Κορναράκης
Και μια επισήμανση σε όποιον είναι υπεύθυνος. Τέτοιες εξαιρετικές δουλειές όχι μόνον δεν πρέπει να εξαντλούνται σε μια παράσταση, αλλά θα πρέπει να ξεπερνούν και τα όρια της Πόλης με την υποστήριξη του Δήμου. Και ας γίνει συνείδηση πια σε όλους ότι το Φεστιβάλ Θεάτρου στην Πόλη δεν ξεκινάει από τα επαγγελματικά σχήματα , αλλά από τις ίδιες τις δυνάμεις της Πόλης, τα ερασιτεχνικά σύνολα του Δήμου αλλά και από όλους τους Συλλόγους που δραστηριοποιούνται σε αυτήν.
Βαγγέλης Βαροτσάκης
