email:gevlahakis[at]gmail.com
Ο Δήμαρχος είναι Δήμαρχος και οι Δημότες είναι Δημότες.
Ο καθένας από αυτά τα δύο μέρη ενδύεται ρόλους που αντανακλούν το πρόσωπο της εξουσίας τους.
Επικοινωνιακά συμφέρει το Δήμαρχο να χρησιμοποιεί το αστέρι ή το μαστίγιο της αμετακίνητης αποφασιστικότητας, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο στις μέρες μας.
Γιατί περνάει προς τα έξω την εικόνα του ανθρώπου που ξέρει να κρατά στιβαρά το τιμόνι της διοίκησης, προωθώντας τις όποιες αποφάσεις του κόντρα στο ρεύμα των καιρών. Το μήνυμα που διαλαλεί προς κάθε κατεύθυνση είναι: « με την ψήφο των δημοτών πήρα την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου για να διοικήσω και να πάρω αποφάσεις σύμφωνα με τα οράματά μου και το σχεδιασμό μου για το μέλλον της πόλης ».
Πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες που δίνει η επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας, αυτό το μήνυμα, ντυμένο με την ανάλογη πολιτική πυγμή, πρέπει να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα , πιο αποφασιστικά, πιο ξεκάθαρα, πιο δυναμικά, ιδιαίτερα από τους πρώτους κιόλας μήνες μιας νέας διοίκησης ώστε να γίνει κτήμα , φόβος, αντίληψη, καθεστώς σε όλους εκείνους που διοικούνται και αντιπολιτεύονται.
Σε όλους εκείνους δηλαδή που τίθενται αυτοβούλως στο πλαίσιο της διοίκησης ως εργαλεία παραγωγής πολιτικής και θέσπισης αποφάσεων[ Δημοτικοί Σύμβουλοι της πλειοψηφίας, Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, υπηρεσιακοί αξιωματούχοι], αλλά και σε όλους εκείνους που θεσμικά δύνανται να εκφέρουν και να αντιτείνουν διαφορετική άποψη-πρόταση χωρίς να μπορούν θεσμικά και πάλι και να την επιβάλλουν [σύνολο της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο].
Ένα σύγχρονο μοντέλο χειραγώγησης, του διαφορετικού και του όποιου αντιπολιτευτικού λόγου, είναι η προβολή της εικόνας εκ μέρους του διαχειριστή της όποιας εξουσίας ότι μπορεί να συνδιαλέγεται με όλους, να ακούει τους πάντες, να διακηρύσσει το δικαίωμά τους να έχουν διαφορετικές απόψεις, που πρέπει να ακούγονται , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει και να τις αποδέχεται και, πολύ δε μάλλον, ότι πρέπει τις κάνει πράξη. Έτσι όλοι είναι ικανοποιημένοι μέσα από την πραγματικότητα της λειτουργίας τους, λειτουργία που πολλές φορές παίρνει και το χαραχτήρα σχεδόν συμφωνημένης πολιτικής τελετουργίας.
[ Δεν είναι παράξενο ότι πολύ συχνά ακούγεται η έκφραση μεταξύ συνομιλούντων
« γατόνι ο… Βασίλης , δε παίζεται με τίποτα ο …» ]
Οι ενστάσεις αντιδημοκρατικότητας στη λήψη κάποιων αποφάσεων περιορίζεται, εκ των πραγμάτων, σε προβλήματα επί της διαδικασίας στη λήψη τους από ένα κλειστό σύστημα άσκησης πολιτικής όπως είναι, ας πούμε, το Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο όμως διαμορφώθηκε από θεσπισμένες δημοκρατικές διαδικασίες [ εκλογικός νόμος –εκλογές- ψηφοφορία] και υπόκειται σε θεσμικά διαμορφωμένη λειτουργία.
Εδώ εισάγεται ο ρόλος της εξουσίας των δημοτών.
Οι δημότες ως εκ του ρόλου τους νομιμοποιούν σε κοινωνικό, αλλά και σε πολιτικό, επίπεδο και τις αποφάσεις και τις διαδικασίες. Είτε συγκατανεύουν, είτε αντιδρούν στις αποφάσεις και τις διαδικασίες που επιβάλλει, εν προκειμένω, η Δημοτική Αρχή και το Δημοτικό Συμβούλιο, με τις ενέργειες τους οι δημότες ασκούν την πολιτική λειτουργία που αποφαίνεται για την κοινωνική τους νομιμοποίηση.
Η αποδοχή ή όχι των όποιων αποφάσεων δεν μπορεί, βέβαια, να αναχθεί σε στατιστικά νούμερα στο σύνολο των δημοτών-πολιτών. Είναι σα να λέμε ότι δεν μπορεί να πει ο Πρωθυπουργός μιας χώρας βλέποντας μια διαδήλωση 100.000 πολιτών, που αντιδρούν σε μια απόφασή του, ότι οι 100.000 είναι ένα ασήμαντο κοινωνικό μέγεθος αν λάβουμε υπ όψιν μας ότι ο πληθυσμός της χώρας είναι κάποια εκατομμύρια. Το ίδιο και κατά αναλογία δεν μπορεί να το ισχυριστεί ένας Δήμαρχος σε ανάλογη περίπτωση με ανάλογες αριθμητικές προβολές.
Ο ρόλος της εξουσίας, που έχουν οι δημότες σε μια πόλη σήμερα, είναι να προσπαθήσουν, με κοινωνικά δικτυωμένες πολιτικές, και όχι κομματικές, διαδικασίες, να προωθήσουν μορφές άμεσης δημοκρατίας στη λήψη των αποφάσεων τους και των διεκδικήσεων τους, στις οποίες, με συγκροτημένο και δημιουργικό τρόπο, να επιτύχουν από τη μια να ενθυλακώσουν πλατιά κοινωνική δυναμική και συμμετοχικότητα και από την άλλη να επιβάλλουν το κοινωνικό τους πρόσταγμα στους διαχειριστές της εξουσίας.
Αυτός ο ρόλος ξεπερνάει κατά πολύ τις ήδη διαμορφωμένες πολιτικές θεάσεις των δημοτών –πολιτών και για αυτό είναι δύσκολο να ενδυθεί με χαρακτηριστικά πλειοψηφούσας πολιτικής-κοινωνικής επιλογής.
Όμως σε καιρούς απαξίωσης της πολιτικής λειτουργίας, εκ μέρους των κατεστημένων πολιτικών σχηματισμών, η δυναμική ανάδειξη τέτοιων μορφών πολιτικο-κοινωνικών συλλογικοτήτων, που φέρει έντονα τα σημάδια της προσωπικής ανάληψης ευθύνης για τα τεκταινόμενα πέρα από κομματικούς στρατούς και κλειστές ιδεολογικές πλατφόρμες, έχει ήδη ξεκινήσει [ κίνημα «δεν πληρώνω», γονεϊκό κίνημα, και άλλοι αυτόνομοι κινηματικοί σχηματισμοί που ξεφυτρώνουν από παντού].
Όλο αυτό που αναδημιουργείται ακουμπά στο παρόν του μέλλοντος μας, γεγονός που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπ όψη από όλους εκείνους τους φορείς, που θέλουν και μπορούν να παίξουν θεσμικό ή άλλο ρόλο.
