email:p.arampatzi[at]googlemail.com
Μπορεί ένα Δημοτικό Συμβούλιο να εφαρμόσει τοπική οικονομική και κοινωνική πολιτική τέτοια ώστε να απαλύνει τα αβάσταχτα και διαρκώς διογκούμενα οικονομικά βάρη των δημοτών που επιβάλλει το μνημόνιο; Μια πρώτη απάντηση είναι όχι. Οι Δήμοι δεν έχουν ούτε πολλά έσοδα, ούτε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς για κάτι τέτοιο. Κυρίως όμως, δεν μπορούν με τ α μέχρι σήμερα δεδομένα να υποκαταστήσουν μια κυβέρνηση. Κι όμως, υπάρχει η δυνατότητα φιλοδημοτικής οικονομικής πολιτικής! Ας δούμε πώς είναι δυνατό να υλοποιηθεί μια τέτοια πολιτική:
1. Ανακούφιση των νέων οικογενειών που θα μπορούν να εγγράφουν δωρεάν ή με συμβολικό αντίτιμο τα παιδιά τους στους δημοτικούς βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς. Επιδότηση υπό προϋποθέσεις των οικογενειών που απευθύνονται σε ιδιωτικούς σταθμούς λόγω έλλειψης θέσεων στους δημοτικούς.
2. Μείωση του Δημοτικού φόρου που εισπράττεται από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για χρονίως πάσχοντες άπορους, μακροχρόνια άνεργους πολύτεκνους και φτωχές οικογένειες που συντηρούν ΑμΕΑ. Γνωρίζουμε πόσο δύσκολα εξοικονομούνται χρήματα στη σημερινή συγκυρία. Κι όμως, οι δημότες θα δεχτούν ευχαρίστως μία λιγότερη «ανάπλαση» πλατείας για να χρηματοδοτηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα.
3. Ορθολογική κατανομή των λειτουργικών εξόδων των Σχολικών Επιτροπών με βασικό κριτήριο κατανομής τον αριθμό μαθητών ανά σχολείο. Κατάθεση προϋπολογισμού ανά σχολική μονάδα με βάση τις πραγματικές ανάγκες της. Αυστηρός έλεγχος για αδικαιολόγητη υπέρβαση του προϋπολογισμού.
4. Προγραμματισμός και εκτέλεση επισκευαστικών έργων για τα σχολεία με βάση τις πραγματικές ανάγκες από εξοπλισμένη και διοικητικά ευέλικτη Τεχνική Υπηρεσία που δεν θα λειτουργεί με την κακώς νοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία αλλά θα επιλαμβάνεται των αναγκών σε πραγματικό χρόνο. Έτσι η οικογένεια με παιδιά στα σχολείο θα αποφύγει τα άδηλα έξοδα με τα οποία σήμερα επιβαρύνεται μη μπορώντας να κάνει αλλιώς (συνεισφορά σε χρήμα για αγορά υλικών στα Νηπιαγωγεία, Δημοτικά κλπ). Παράλληλα ο Δήμος θα κερδίσει πόρους για να χρηματοδοτήσει με επάρκεια τα σχολεία. Εννοείται φυσικά ότι η κρατική χρηματοδότηση των Σχολικών επιτροπών δεν θα πρέπει να περικόπτεται αλλά να αυξάνει, παρακολουθώντας το κόστος ζωής.
5. Φύλαξη όλων των σχολείων με βραδινές και απογευματινές βάρδιες ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι ζημιές. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν - και είναι αρκετά - να επιστρέφονται στους δημότες για εκπόνηση κοινωνικών προγραμμάτων στήριξης παιδιών με ιδιαίτερες ανάγκες ή στήριξης και επέκτασης του θεσμού του σχολικού ψυχολόγου κλπ.
6. Λειτουργία και επέκταση της υπηρεσίας «Βοήθεια στο Σπίτι». Μια ιατρική ομάδα αποτελούμενη από δύο τουλάχιστο γιατρούς έναν ψυχολόγο και τρεις τέσσερις νοσηλεύτριες θα μπορεί να επισκέπτεται ανήμπορους και άπορους ασθενείς ή χρονίως πάσχοντες, ιδίως τρίτης ηλικίας, για στοιχειώδη ιατρική φροντίδα και συντηρητική παρακολούθηση μια ή δυο φορές την εβδομάδα. Ένας δημοτικός τηλεφωνικός αριθμός έκτακτης ανάγκης θα μπορούσε να λειτουργεί και να παρέχει χρήσιμες συμβουλές ή φροντίδα. Αλήθεια, πόσοι Ηλιουπολίτες ζουν μόνοι και πώς θα ένοιωθαν άραγε, όταν μια υπηρεσία τους έβρισκε πρώτη, πριν την αναζητήσουν;
7. Οργάνωση σε επίπεδο Δήμου διαρκούς έρευνας της Αγοράς της πόλης και ανάρτηση στην ιστοσελίδα του Δήμου τιμών και παρεχόμενων αγαθών έτσι ώστε οι πολίτες να ψωνίζουν στην Ηλιούπολη, για να κρατηθούν ζωντανά τα καταστήματα και να περιοριστεί η φτώχεια και η ανεργία. Τα παραπάνω προϋποθέτουν βέβαια συμφωνία όλου του εμπορικού κόσμου της πόλης.
8. Ανοιχτά στους μικρούς μαθητές όλα σχολεία της πόλης για χρήση από δημοτικά αθλητικά σωματεία και συλλόγους γονέων, έτσι ώστε το κόστος άθλησης ανά μαθητή να είναι μηδενικό και να έχουν πρόσβαση στον οργανωμένο αθλητισμό όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά. Μην ξεχνάμε ότι ο οικογενειακός προϋπολογισμός για την άθληση των παιδιών δεν είναι διόλου αμελητέος.
Είναι βέβαιο πως ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τις τεράστιες προκλήσεις που ανοίγονται μπροστά μας με το σχέδιο Καλλικράτης. Χρειάζεται τόλμη, απόφαση για νοικοκύρεμα, μελέτη και σκληρή δουλειά για να νιώσει κάθε πολίτης - και προπάντων ο αδύναμος - ότι ενδιαφερόμαστε ως κοινωνία πόλης γι’ αυτόν. Ότι δρούμε και γι’ αυτόν.
Δημήτρης Αραμπατζής
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος
Με την παράταξη ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
