email:gevlahakis[at]gmail.com
Το ερώτημα, αν υπάρχει αυτή η παράταξη, γεννιέται περισσότερο από το σημαινόμενο ενός πρωθύστερου ερωτήματος « μα ποιος, επιτέλους, κυβερνάει αυτή την παράταξη , ποιος είναι ο αρχηγός ;;;» .
Το ερώτημα αυτό, το τελευταίο, μα πρώτο στο μυαλό, είναι άχρηστο ή καλύτερα πρέπει να είναι άχρηστο. Το χρήσιμο ερώτημα είνα ι, νομίζω, ο όποιος αρχηγός τι θα μπορεί να προτείνει[;] , τι διεξόδους θα βρει[;], τι δρόμους θα ακολουθήσει[;], σε ποιες πολιτικές θα χαράξει το μέλλον της πόλης[;], μέσα από ποιες διαδικασίες θα ηγηθεί[;], ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα εκπροσωπεί στην πόλη; Ο όποιος αρχηγός θα εκφράζει κομματικές συνιστώσες και λογικές[;], θα εμβολίζει την απαξίωση των πολιτών στα κόμματα με όρους κοινωνίας[;], θα είναι ένας τεχνικός της πολιτικής εξουσίας υπάκουος στην κομματική του βάση[;], θα μπορεί να ξεπερνά τις δικές του αδυναμίες στηριζόμενος στην δύναμη των πολιτών που θα υπηρετεί και από τις προσδοκίες που θα διαμορφώνει ;
Από την άλλη τι σημαίνει αρχηγός μιας προοδευτικής παράταξης; Οι καιροί έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχουν πια πρίγκιπες. Kαι ευτυχώς δεν μπορεί να υπάρξουν. Μπορεί να υπάρξουν ηγέτες;
Ο ηγέτης, στο φαντασιακό επίπεδο της σκέψης του πολίτη, έχει το πρόσωπο ενός κυβερνήτη που έχει πιάσει ο ίδιος το τιμόνι του σκάφους και χρησιμοποιώντας τη γνώση του, την εμπειρία του, την τεχνική του, το δυναμισμό του, την τόλμη του, το θάρρος του, την ικανότητα διαχείρισης του ρίσκου οδηγεί το καράβι σε σίγουρη και σταθερή πορεία για όφελος της κοινωνίας συνολικά..[ Αυτό το συνολικό κοινωνικό όφελος, ως παράγωγο πολιτικής πράξης από έναν ηγέτη ή μια παράταξη, είναι και εκείνο που την σηματοδοτεί ως προοδευτική ή ως συντηρητική. Με λίγα λόγια τα όποια επίθετα πρέπει και να συνοδεύονται με ουσιαστικά σηματοδοτημένης ενέργειας, αλλιώς είναι παραπλανητικά, λαοπλάνα και αυτοαναιρούμενα.]
Το σημαντικό σε αυτή την εικόνα του ηγέτη είναι ότι , η νομιμοποίηση και η παραδοχή των ενεργειών του ντύνεται αποκλειστικά και μόνο με τα πρόσωπα των πολιτών που τον χρειάζονται ως ηγέτη και αναγνωρίζουν, στην παρουσία του, την κοινή συνισταμένη των προσδοκιών τους για την πόλη.
Κοινή συνισταμένη σημαίνει ενότητα , σεβασμός της αντίθετης άποψης, πλουραλισμός στην δράση και την έκφραση, ανυπαρξία μηχανισμών ποδηγέτησης του δημότη-πολίτη, αναζήτηση ενός κοινού αυτονόητου προγράμματος προτάσεων και λύσεων που πρέπει να συνοδεύονται από αυτοδιοικητικού χαραχτήρα πολιτικά κριτήρια και ανάλογες επιλογές.
Βέβαια την ενότητα , που πολύ διαφημίζεται, δεν την χαλάνε οι πολίτες, στους οποίους απευθύνεται ως γιατρικό και όπλο μαζί, αλλά οι [από όπου και αν προέρχονται] καθοδηγητές και οι καθοδηγούμενοι από προσωπικές εξουσιαστικές ονειρώξεις προς τέρψιν και συμμόρφωση του κυνηγητού της εξουσίας , ως ντε φάκτο κατοχύρωση, της κοινωνικής δυναμικής που απεικονίζεται ,δήθεν και αποκλειστικά [!!!], στο πρόσωπό τους.
Η ενότητα είναι όπως οι μάστορας . Όταν τον χρειάζεσαι , του τηλεφωνείς… σου λέει ότι έρχεται και… όλο στο δρόμο είναι. Ή έρχεται απροειδοποίητα σε λάθος ώρα, τελείως εκτός των ορίων του ραντεβού, όπου σε βρίσκει ψυχολογικά ράκος, να βρίζεις την ώρα και τη στιγμή που αγόρασες φτηνό και αναξιόπιστο μηχάνημα για να ικανοποιήσεις, προς στιγμή, την ανάγκη σου σε σχέση με τα φτωχά οικονομικά σου. Εσύ τότε τον κοιτάς απελπισμένος , κρέμεσαι από τα χείλη του , και κείνος σε κοιτά υπεροπτικά, γεμίζοντας σε με ενοχές για την βλάβη που εσύ βεβαίως δεν μπόρεσες να προβλέψεις και να διαχειριστείς. Στο τέλος τον πληρώνεις με χρυσάφι και δεν τολμάς να ζητήσεις και απόδειξη.
Προς υποψήφιους Δημάρχους ή δημάρχους, λοιπόν, ή Ηγέτες Παρατάξεων ή ηγέτες παρατάξεων [που υπάρχουν πολλοί].
Να έχετε πάντα στο μυαλό σας
Α) ότι ελάχιστο χρόνο πριν την αποκαθήλωση Ηγετών ή ηγετών υπήρχαν πάρα πολλοί που τους κοσμούσαν με χαρακτηρισμούς όπως :
• Είσαι τεράστιος
• Είσαι απίθανος
• Είσαι εξαιρετικός
• Είσαι τρομερός
• Είσαι αδυσώπητα έξυπνος
• Είσαι αποτελεσματικότατος
• Είσαι ο καταλληλότερος
Ο λόγος τους είχε μόνο επίθετα, γιατί ήξεραν πως οι ηγέτες ή οι Ηγέτες, στους οποίους απευθύνονταν, δεν ήθελαν να ακούνε ουσιαστικά.
Β)την εικόνα ενός απελπισμένου πατέρα , που έχει βάλει όλη τη μαστοριά του και τις σχεδιαστικές του ικανότητες να φτιάξει, ως προσφορά στο μικρό του, ένα κάστρο στην άμμο, της καλοκαιριάτικης παραλίας και αφού το έχει τελειώσει και το κοιτά με φανερή ικανοποίηση, έρχεται ξαφνικά ο μικρός και, με άγαρμπες κινήσεις των ποδιών του, το γκρεμίζει, γελώντας με χαχανητά.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
