email:palmiwtou.k[at]gmail.com
"Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύση ..."
Όταν αντίκρυσα ένα ερωτηματικό μέσα σε μια παρένθεση δίπλα στο όνομά της, ένα ερωτηματικό που αμφισβητούσε την επάρκεια και την αξία της, ανέσυρα μνήμες και συναισθήματα και όλη την π ίκρα για την "αχαριστία" κάποιων επαγγελμάτων-λειτουργημάτων.
Δίνεις όλη τη φλόγα και τη ζέση σου να μεταλαμπαδεύσεις στη νέα γενιά το όραμα για έναν κόσμο πιο δίκαιο, για μια κοινωνία ανοιχτή στο διαφορετικό και στο συνάνθρωπο. Ξεφεύγεις από τα τυπικά καθήκοντά σου, χαρίζεις ώρες ατελείωτες από τον προσωπικο σου χρόνο στο δημόσιο σχολείο δίνοντας και παίρνοντας σεβασμό κι εκτίμησηση από τη σχέση σου με τα παιδιά, είσαι πάντα ο σύμμαχος και το στήριγμά τους στην κάθε δυσκολία τους.
Δεν είσαι "μια ακόμη" φιλόλογος, γίνεσαι σύμβουλος, πολιτιστικός τους οδηγός, σύντροφος στην εκδρομή, ξεναγός στα μουσεία, σκηνοθέτης στη θεατρική παράσταση (συχνά και αχθοφόρος), με μια λέξη : δασκάλα τους ...
και εξαίφνης όλα αυτά μηδενίζονται από την αμφισβήτηση του αυτονόητου!
Εύκολη η σιωπή όλων απέναντι σε τούτη την κατάφορη αδικία. Και είναι ακόμη ευκολότερη στις μέρες μας, που , το τι θα πει ο καθένας από εμάς, εξαρτάται από ένα συνονθύλευμα συμφερόντων, πολιτικών γραμμών, ευκαιριακών συμμαχιών, αλλά κυρίως από την τρομοκρατία που μας επιβάλλει ο αυτολογοκρινόμενος εαυτός μας στη λογική του "τι σε νοιάζει εσένα;".
Αλλά βρε κορίτσι μου, δεν γινόταν να σιωπήσω απέναντι σε τέτοια κατάφορη αδικία. Συνέχισε - άλλωστε δεν υπήρχε περίπτωση να κάνεις εσύ κάτι διαφορετικό- την προσφορά σου στην διάπλαση δημοκρατικών, ολοκληρωμένων και κυρίως ελεύθερων προσωπικοτήτων, όπως κάνεις τριάντα χρόνια τώρα.
Ό τι περιμένουμε οι εκπαιδευτικοί για επιβράβευση βρίσκεται στο βλέμμα των παιδιών. Απέναντι σε αυτό το βλέμμα είμαστε μόνο υπόλογοι, εκεί άλλωστε κάποτε βρίσκει ο δάσκαλος το νόημα όλων όσων πρόσφερε και προσφέρει.
Όταν τα παιδιά κι οι έφηβοι γίνουν ενήλικες θα ψάξουν μόνοι τους στα μονοπάτια της αλήθειας να δομήσουν την κοσμοθεωρία τους, εσύ κράτα "πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους".
Ένα ερωτηματικό λοιπόν μέσα σε παρένθεση μπορεί και να δηλώνει την αμηχανία, μπορεί και να υποδηλώνει την άγνοια, μπορεί και να εκδηλώνει την ντροπή. θα ευχόμουν να ήταν το τελευταίο. Γιατί η Αιδώς και η Αισχύνη κάνουν τον άνθρωπο αυτο που είναι .
Ωστόσο είναι τόσο πικρό να συζητάμε όλο και πιο συχνά για το αυτονόητο.
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ
ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ ΛΕΜΟΝΙΑ
Δρ.Κωνσταντίνα Παλαμιώτου
Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων
Πρώην Δ/ντρια του 3ου Γυμνασίου Ηλιούπολης( 2002-2008)
