email:karag1954[at]hotmail.com
Σαν ¨Πρωτοβουλία Κατοίκων Ηλιούπολης¨, έχοντας, με άλλους φορείς της ¨Διαδημοτικής Επιτροπής Αγώνα για την απομάκρυνση του Κ.Υ.Τ. της ΔΕΗ¨, ζήσει από πρώτο χέρι όλες τις φάσεις του αγώνα για την απομάκρυνση του Κ.Υ.Τ., και έχοντας, καλύτερα ίσως από κάθε άλλον, συνδιαμορφώσει τις καταστάσεις ανάπτυξης και δυναμικής του κινήματος αυτού, θεωρούμε ότι έχουμε κάθε λόγο και υποχρέωση να είμαστε ιδιαιτέρως ευαίσθητοι σε μεταγενέστερες απόπειρες καταγραφής του, μια από τις οποίες είναι και το ντοκυμαντέρ του συμπολίτη μας Μάριου Νόττα το οποίο προβλήθηκε τις τελευταίες μέρες στην πόλη μας.
Αναμφισβήτητα, η κάθε προσπάθεια καταγραφής των αγώνων του Κ.Υ.Τ. ώστε αυτοί, να μείνουν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές, θεωρείται εκ προοιμίου θετική. Αυτό ισχύει βέβαια και για το ανωτέρω ντοκυμαντέρ. Από εκεί και πέρα όμως, ανοίγουν ένα σωρό ζητήματα. Ζητήματα που αφορούν όχι μόνο τις επί μέρους πτυχές του εγχειρήματος, αλλά και αυτό καθ’ αυτό το αποτέλεσμα.
Θεωρώντας λοιπόν ότι το ανωτέρω ντοκυμαντέρ ή δεν αποτύπωσε καθόλου, ή αποτύπωσε λάθος σημαντικές πλευρές του κινήματός μας, και θέλοντας να ξεκαθαρίσουμε δημόσια τη δική μας θέση και άποψη, έχουμε να κάνουμε τις εξής τουλάχιστον παρατηρήσεις:
1) Ο αγώνας αυτός δεν δόθηκε μαζί με τις δημοτικές αρχές, όπως αφήνεται να εννοηθεί στο ντοκυμαντέρ (τουλάχιστον εμείς αυτό καταλάβαμε ερμηνεύοντας την υπερβολική παρουσία των δύο δημάρχων και των ανθρώπων τους) αλλά μάλλον ενάντιά τους. Αυτό καταδεικνύει και το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων που εκδόθηκαν από τη Διαδημοτική αλλά και τους επιμέρους φορείς της, την περίοδο των κινητοποιήσεων. Θεωρούμε λοιπόν ότι:
- ο δήμαρχος Ηλιούπολης Γεωργάκης συνεργάστηκε άμμεσα, εξυπηρέτησε και εξυπηρετήθηκε - σαν δημοτική αρχή πάντα - από την ΔΕΗ και την τότε κυβέρνηση, σκόπιμα αδιαφορώντας ακόμα και για την υλοποίηση της απόφασης του ΣτΕ
- ο τότε δήμαρχος Αργυρούπολης Σαραφίδης (στο λίγο διάστημα που εκδηλώθηκαν κινητοποιήσεις επί δημαρχίας του) αδιαφόρησε παντελώς για τον λαϊκό παράγοντα
- ο μετέπειτα δήμαρχος Αργυρούπολης Τσαρπαλής, σε καμία φάση του κινήματος δεν θέλησε να συγκρουστεί ολομέτωπα με την κεντρική εξουσία και τους μηχανισμούς της ακόμα και όταν εκδόθηκε η απόφαση του ΣτΕ.
Όσες δε φορές αναγκάστηκαν να μπούν στον αγώνα, αυτό έγινε κάτω από την εξοντωτική πίεση ενός κινήματος πρωτόγνωρου για τα δεδομένα της περιοχής. Και τότε όμως, η συμμετοχή τους ήταν λειψή και ηττοπαθής, όπως στην περίπτωση της δενδροφύτευσης, όπου και οι δύο δημοτικές αρχές προσπαθούσαν, κόντρα στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων της Διαδημοτικής, να αποτρέψουν την είσοδο του κόσμου στον χώρο του Κ.Υ.Τ. για το φόβο επεισοδίων.
2) Οι αγώνες αυτοί, δεν ήταν ένα διαρκές πανηγύρι γλεντιού με τραγούδια, χορούς και φαγοπότια, πο? και πο? και κανένα επεισόδιο, όπως διαφαίνεται στο ντοκυμαντέρ, με την υπερβολική χρήση ανάλογων εικόνων κεφιού και χαράς. Ήταν αγώνες, που εκτός των άλλων, έβαλαν ορισμένα κατά την γνώμη μας επαναστατικά θεσμικά ζητήματα όπως αυτό της Άμεσης Δημοκρατίας. Και τα έβαλαν με τέτοιο τρόπο που ως σήμερα δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση. Να θυμίσουμε ότι:
- Οι αποφάσεις παίρνονταν σε ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις εκατοντάδων πολιτών όπου ο καθένας εκπροσωπούσε τον εαυτό του και μόνον αυτόν.
- Οι θεματικές επιτροπές της Διαδημοτικής ήταν ανοιχτές σε όλους τους πολίτες, είχαν ρόλο καθαρά εκτελεστικό και λογοδοτούσαν στη Συνέλευση.
- Όλοι οι εκπρόσωποι, σε όλα τα όργανα και τις επιτροπές ήταν άμεσα ανακλητοί, εναλλασσόμενοι και με συγκεκριμένες αρμοδιότητες οι οποίες ορίζονταν και ελέγχονταν από τη Συνέλευση.
Αυτό λοιπόν το στοιχείο της διαπαιδαγώγησης και τελικά αποδοχής από ευρύτερα λαϊκά στρώματα μιας άλλης αντίληψης περί κοινωνικής οργάνωσης, θεωρούμε ότι ο σκηνοθέτης το αγνόησε παντελώς, είτε από λειψή ενημέρωση του ίδιου εκ μέρους των συμβούλων του, είτε από υποτίμηση της συμβολής του στην ανάπτυξη του αγώνα.
3) Η αποθέωση του αυθόρμητου στοιχείου σε βάρος του συνειδητού, μας βρίσκει επίσης αντίθετους. Το πολύχρωμο, πολυειδές και πολυσυλεκτικό υποκείμενο της εξέγερσης ήξερε και τί ήθελε, και π?ς να το καταφέρει. Και ήταν αυτό που έβαλε τη σφραγίδα του στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, χωρίς βέβαια αυτό να υποβαθμίζει καθόλου το ρόλο κανενός άλλου.
4) Η, κατά την άποψή μας, έντεχνη υποβάθμιση ή παντελής αποσιώπηση της παρουσίας και δράσης φορέων, παρατάξεων, προσώπων και εν γένει συλλογικοτήτων που εκ των πραγμάτων είχαν έναν βαρύνοντα ρόλο και λόγο στην όλη διαδικασία, αποπροσανατολίζει παντελώς τον θεατή οδηγώντας τον σε λανθασμένα συμπεράσματα.
5) Η, μέσω του ντοκυμαντέρ, προσπάθεια εμφάνισης κάποιων μεταγενέστερων κινήσεων μεμονωμένων ομάδων ή ατόμων της πόλης μας σαν συνέχεια του μαζικού, ενωτικού και μεγαλειώδους κινήματος της Διαδημοτικής Επιτροπής Αγώνα, θεωρείται απαράδεκτη.
Με τα λίγα αυτά, και ίσως κάποια ακόμα που εάν και όταν μας δοθεί η ευκαιρία μπορούμε να επανέλθουμε, θα χαρακτηρίζαμε λίαν επιεικώς το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ, σαν μια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία του Κ.Υ.Τ. με άλλα πρόσωπα και άλλους συντελεστές.
Η πεποίθησή μας αυτή, μας οδηγεί στην ανάγκη να δημοσιοποιήσουμε την πλήρη αντίθεσή μας με την πολιτική, ιδεολογική, φιλοσοφική και ρεαλιστική ακόμα προσέγγιση των συντελεστών του ντοκυμαντέρ, στην ταραγμένη εκείνη περίοδο η οποία απ’ ότι φαίνεται δεν έχει λήξει ακόμα οριστικά για την πόλη μας.
