email:gvlaxakis5[at]gmail.com
Πλησιάζει η Κυριακή των εκλογών και συ βεβαίως δεν απαντάς στις δημοσκοπήσεις, αλλάζεις κανάλι στην τηλεόραση μόλις αντιληφθείς πως στην έχουνε στημένη οι εκπρόσωποι, μιλάς απαξιωτικά για όλους και για όλα, τραβας τον γολγοθά απο το διακοποδάνειο και όχι μόνο, τρελαίνεσαι που εφέτος το προνήπιό σου,έτσι που τα κάνανε οι " μεταρυθμιστές" δεν θα βρει δήμοσιο σχολειό να γραφτεί και το ιδιωτικό θέλει πολλά ['..στα έλεγα εγώ ..να φέρουμε τη μαμά να μένει μαζί μας στο σπίτι...αλλά εσύ εκεί...άρνηση στην άρνηση...φάε τώρα στη μούρη ..την ,χωρίς αιτία ,εδώ που τα λέμε, άποψή σου για τη μαμά "],αντιλαμβάνεσαι ότι το τζάμπα του τζάμπο μεταφράζεται σε πολλά λεφτά όταν πας ταμείο [ και το πρωτάκι σου να μη λέει να βγάλει το σκασμό επιμένοντας, με το έτσι θέλω, να πάρει την τσάντα με την μπάρμπι], βρίζεις τον τύπο που σου πήρε την τελευταία στιγμή τη μοναδική θέση για παρκάρισμ που βρήκες μετά απο εναγώνια αναζήτηση ["..τι να του πεις του μαλάκα ...ελληναρας με τα όλα του ο πουσ... ...και θα πάει να ψηφίσει ο γύφτος μεθαύριο..."],κοιτάζεις το ρολόϊ να πάει η ώρα δύο για πας λαϊκή,αφού τις πρωινές ,ωρες η τσέπη σου δεν τις αντέχει, και τι να πάρεις δηλαδή ...δυο κιλά ντομάτες και άλλα τόσα ροδάκινα και ένα ματσάκι μαϊντανό ..α...ναι..και πέντε κιλά πατάτες ["..αμα έχει πατάτες το σπίτι ...έχει φαϊ "],και στέρεψε ο γυαλός από ψάρια,βάζεις τα καινουρια τα ρούχα, του Αυγούστου αγορά, για να πας για το πραγματικό debate με το μελλοντικό αφεντικό σου ["μπας και καβατζάρουμε καμμιά δεύτερη δουλειά κα τη βγάλουμε καθαρή φέτος το χειμώνα" ],σκέφτεσαι διαρκώς τον μεγάλο που πρέπει να βρεί μια δουλειά τώρα που τέλειωσε τις σπουδές του [" ...έστω τετραωρίτης κ. βουλευτά ...ή δεκαοχταμηνίτης ,,ξέρεις εσύ κ. βουλευτά ...για να μην κάθεται στο σπίτι άεργος ...καταλαβαινετε κ. βουλευτά ..], σκατά καταλαβαίνει δηλαδη ,και το νοίκι να τρέχει και το στεγαστικό να περιμένει και οι επιταγές να γίνονται λόγος αυστηρός και εκβιαστικός στα χείλη του σχολιαρόπαιδου που δουλεύει κι αυτό με σύμβαση στην κωλοτράπεζα,και οι πελάτες να μην θέλουνε να μπούνε μέσα και ας τους τάζεις" αγίους και παπάδες ", "τι να κάνουνε κι αυτοί στο ίδιο καζάνι βράζουμε παναθεμάτο", και τα φριοντιστήρια φροντιστήρια ,και "έστω μια φορά το μήνα σε μια ταβέρνα να μην μπορώ να πάω δηλαδή;,Ολα σκατά καταλαβαίνεις. "]
Κι αν είσαι νέος ακόμα ...χειρότερα γιατι νοιώθεις ότι αυτό το γερασμένο κράτος σε μισείκαι επιτίθεται συνεχώς στη αξιοπρέπειά σου και το δικαίωμα σου να ζεις όπως θέλεις και όπως ονειρεύτηκες και όχι όπως μπορείς, αφού βλέπεις, και στεναχωριέσαι, το γέρο σου να γλύφει εκεί που έφτυνε για να σου βρει μια κωλοδουλειά,και να χεις και τους απο πάνω να σε λένε ταραξία, ακου ρε ..ταραξία..., την ώρα που εκείνοι σκουπίζουνε τα σάλια τους ,με την μπλε τους την γραβάτα, από την μια γιατί τρέχουνε καθώς γλύφουνε τα όνειρά σου κι από την άλλη γιατί τρέχουνε από τη μάσα των ομολόγων , των βαλιτσών[ εδώ η βαλίτσα, εκεί η βαλίτσα που είναι η βαλίτσα] και των κουμπαριών και σου λένε τώρα στα είκοσι ,στα εικοσιπέντε σου πως η εκπαιδευση που σου δώσανε ήτανε για τα μπάζα και αυτός είναι ό λογος που υπάρχει πρόβλημα στην αγορά εργασίας, μόνο για σένα όμως, την ώρα που ο γλυφαδιώτης σου τρωει το ταίρι σου λόγω του αυτοκινήτου και των ρούχων που εσύ δεν μπορείς να έχεις άλλα θα πρέπει, λέει , να αυξηθει ο πλούτος εκείνων που τα έχουνε για να μπορέσεις, λέει, να βρεις και συ κάτι να διασφαλίζει τη ζωή σου ,ρε γαμώτο με τη ψυχή σου παίζουνε, σκατά δηλαδή.
Σκατά το ένα ,σκατά το άλλο, σκατά και το παρ' άλλο,αλλά έτσι δεν γίνεται να βγεί συμπέρασμα ,κατι θα πρέπει να γίνει ,γιατί θα βουλιάζουμε μέσα τους συνέχεια κι εμείς και οι άλλοι.
Νομίζω ,λοιπόν, πως η μόνη σκέψη που έχουμε και μπορούμε ακόμα να κάνουμε μέχρι την στιγμή που θα πετάξουμε ,νευριασμένοι ίσως , το χαρτάκι στην κάλπη ειναι να απαντήσουμε μέσω της ψήφου μας όχι στο ποιος θέλουμε να μας κυβερνήσει, αλλά πως θέλουμε να κυβερνηθούμε .
Ετσι πρέπει να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να τα δούμε ρεαλιστικά .Καταλαβαίνω ότι αυτό το "ρελιστικά' σε φοβίζει.Και έχεις δίκιο.Γιατί μας έχουνε κάνει να φοβόμαστε την πραγματικότητα, να φοβόμαστε τον διπλανό μας, να φοβόμαστε την περπατησιά μα και τον ίσκιο της μαζί ,να φοβόμαστε τον αγώνα μην και τον ξεπουλήσουν ,να φοβόμαστε τη συγγνώμη, μη και μας πει ο άλλος αδύναμο ,να φοβόμαστε τα λόγια τα μεγάλα, μη και αποδειχτουν για αλλη μια φορά ψευτικα ,να φοβόμαστε την ευθύνη μας απέναντι στον καθρέφτη μας και στα μάτια των παιδιών μας,να φοβόμαστε ....να φοβόμαστε ...και ο δικός μας φόβος να γίνεται η δικιά τους αλλαζονία, ο δικός τους εγωϊσμός ,η δικιά τους φαυλότητα και αδηφαγία, το δικό τους στυλ διακυβέρνησης.
Ας τα πάρουμε λοιπόν ρεαλιστικά.Και να βγάλουμε πρώτο κόμμα σε ψήφους ,χωρίς να είναι αναγκαίο να του δώσουμε και αυτοδυναμία , εκείνο το κόμμα με εκείνον τον αρχηγό που δεν βάζει εκβιαστικά διλλήματα του στυλ ή εμένα ή τίποτα.
[Σιγά ,ρε "μεγάλε", ποιός είσαι ,που ήσουνα τόσο καιρό,πες μου κάτι μεγάλο και σημαντικό που έκανες, κατάντησες αυτή τη χώρα να κάνει εκλογές για να μπορέσεις να φτιάξεις προϋπολογισμό με μέτρα που δεν μας λες ,για να χεις δήθεν λευκή εντολή να μας κάνεις ότι θες ,που στην ειχανε δώσει και ποιό το αποτέλεσμα (;),έβαζες στη στενή παιδιά που φορούσαν πράσινα παπούτσια]
Αν είναι πρώτο κόμμα κάποιο άλλο εκτός από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ακόμακαι χωρίς αυτοδυναμία , θα μπορέσουμε ως Ελλάδα και ως Ελλληνες να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε νέες συλλογικότητες που θα πρέπει να βρούν απάντηση όχι στο ποιός θα μας κυβερνάει ,άλλα στο πως θέλουμε να κυβερνηθούμε.
