email:autometafora[at]yahoo.gr
Κάποτε ένας περήφανος αετός αφού έκανε τη βόλτα του ψηλά στον ουρανό αποφάσισε να κάτσει πάνω σε ένα πανύψηλο δέντρο, διάλεξε το πιο ψηλό και κάθισε. Κοιτούσε όλη την περιοχή του και καμάρωνε.
Όπως είναι φυσικό όμως πιο πάνω από αυτόν υπήρχε το φύλλωμα του κλαδιού που καθόταν. Σήκωσε το βλέμμα του και έκπληκτος είδε ένα σαλίγκαρο πάνω απ ό το κεφάλι του.
Σαστισμένος ρώτησε: Καλά εγώ είμαι αετός, έχω τεράστια φτερά, μεγάλη δύναμη και μπορώ να βρίσκομαι ψηλά, εσύ πώς βρέθηκες πάνω από μένα;
Και ο σαλίγκαρος του απάντησε: Ε! γλείφοντας και με τα κέρατά μου.
Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού όλοι ξέρουμε ποιοι είναι και πού βρίσκονται οι ‘‘σαλίγκαροι’’ της περιοχής μας.
Όμως δεν φταίει μόνο ο ‘‘γλείφτης’’, φταίει και μάλιστα πολλή περισσότερο, ο ‘‘γλειφόμενος’’ που επιτρέπει σε όλους αυτούς τους ‘‘τύπους’’ να αποκομίζουν οφέλη με το εκ γενετής ‘‘γλείψιμο’’ και με την ‘‘οσφυοκαμψία’’ τους.
Αφορμή για να θυμίσω και σε άλλους την ύπαρξη των ‘‘σαλίγκαρων’’, μου δόθηκε στις 15/7/2007.
Την ημέρα εκείνη στο θέατρο του άλσους ‘‘Δημήτρης Κιντής’’ γινόταν η τελετή λήξης του 7ου διεθνούς διαγωνισμού χορού.
Από νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν διάφοροι στο χώρο του θεάτρου, άνθρωποι που όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να γίνει στην πόλη μας ο διαγωνισμός, αλλά έκαναν προσπάθειες να μην γίνει ο διαγωνισμός προφασιζόμενοι διαφόρους λόγους για να δημιουργήσουν δήθεν ‘‘αντικειμενικές’’ δυσκολίες.
Ποιοι είναι αυτοί θα πει κάποιος. Η απάντηση είναι:
Αυτοί πού ξέρεις κι εσύ, ίδιοι και απαράλλακτοι με τους προηγούμενους, κι ας κάνεις πως δεν τους ξέρεις.
Δεν χρειαζόταν κ. Δήμαρχε πριν έρθεις, (από υποχρέωση και μόνο αφού, ‘‘άλλες’’ ως συνήθως υποχρεώσεις σε καλούσαν και αλλού) (35 λεπτά παραμονής στο θέατρο δείχνουν το πόσο σπουδαίο θεωρήσατε τον διαγωνισμό στο δήμο) να τρέχουν να ‘‘καθαρίσουν’’ για να τα βρεις έτοιμα.
Π.χ. Δεν χρειαζόταν η Δημοτική Αστυνομία να σου ‘‘κρατάει’’ θέση για να μπεις στο θέατρο,(κάποια πράγματα γίνονται πολύ μα πάρα πολύ απλά σαν να πας βόλτα ως απλός πολίτης) διώχνοντας ακόμα και τους διοργανωτές από την είσοδο, θα μου πεις που να το ξέρουν ότι ήταν οι διοργανωτές, μήπως είχαν πάει καμία άλλη μέρα για να τους ξέρουν.
Δεν χρειαζόταν Δήμαρχε να σε περιμένουν έξω από την είσοδο του θεάτρου σε ‘‘στάση προσοχής’’ και με εκείνο το χαμόγελο στα χείλη που σε κάνει να αναρωτιέσαι ‘‘Καλά δεν τους βλέπει ότι είναι ψεύτικοι’’.
Δεν χρειαζόταν Δήμαρχε να διεκδικήσουν με ‘‘ραβασάκι’’, τις ευχαριστίες των διοργανωτών, για την παραχώρηση του θεάτρου, ευχαριστίες, όχι τον Δήμο και το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου, όπως είχαν σκοπό να κάνουν αφού το θέατρο είναι δημοτικό, αλλά από τον Δήμαρχο Ιωάννη Αναγνώστου λες και τους φιλοξενούσες στο σαλόνι σου.
Δεν χρειαζόταν Δήμαρχε να γράφει το ‘‘ραβασάκι’’ τα ονόματα των ανύπαρκτων όλες τις προηγούμενες μέρες δημοτικών συμβούλων, των Βλάχου, Καρανδρέα, Νικολαΐδη, και μελών της δημοτικής διοίκησης για να τους ευχαριστήσουν, (άραγε γιατί;), (στο θέατρο υπήρχε και άλλος δημοτικός σύμβουλος, όχι μια αλλά δυο μέρες, ο κ. Λαγκαδινός, και δεν αναφέρθηκε στις ευχαριστίες, είναι φανερό γιατί).
Χρειαζόταν όμως Δήμαρχε, αντί σε σένα, να δοθούν οι ευχαριστίες στους δυο υπαλλήλους που πραγματικά πρόσφεραν και με το παραπάνω, για να γίνει ο διαγωνισμός και αναφέρομε στους κ.κ. Χάρη και Στάθη, έτσι χωρίς επώνυμο, αφού μάλλον δεν διεκδικούν να γίνουν σύμβουλοι ή Δήμαρχοι, που πίστεψαν στον διαγωνισμό.
Αν θέλεις Δήμαρχε να μείνεις, όπως αφήνεις να διαρρέει, στην ιστορία της πόλης, καλά θα κάνεις να απομακρύνεις όλους αυτού του ‘‘είδους’’ τους παρατρεχάμενους.
Προσωπικά δεν περιμένω να αλλάξει κάτι σε σχέση με τους ‘‘σαλίγκαρους’’ αφού έχει αποδειχθεί ότι οι ‘‘αετοί’’ είναι υπό εξαφάνιση και όχι οι ‘‘σαλίγκαροι’’.
Δεν περιμένω επίσης να αλλάξει η νοοτροπία των ανθρώπων της ‘‘όποια και να είναι εξουσίας’’, αφού για να γίνουν ότι έγιναν, επέτρεψαν τους ‘‘σαλίγκαρους’’ να στρώνουν το δρόμο τους γλείφοντας.
Θα έπρεπε όμως να αλλάξει όλο αυτό το ‘‘δήθεν’’ των ‘‘επισήμων’’ λες και ο σύμβουλος, ο δήμαρχος, ο βουλευτής κλπ, είναι εξουσιαστής και όχι εξυπηρετητής του λαού, λες και είναι κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό, κάποιο σπάνιο είδος που πρέπει να έχει προπομπούς και φύλακες να το φυλάνε μήπως του κάνουν κακό.
