Ύστερα από τη 'λύση' της συνεργασίας του με το Πολιτιστικό Κέντρο ο πρώην δάσκαλος του θεατρικού εργαστηρίου και οι μαθητές του βρήκαν ξανά το δρόμο προς το θέατρο: έστησαν την ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΗΝΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ (Θ. Ε. Σ. Η.).
Παρακάτω δημοσιεύουμε την ανακοίνωση που μας έστειλαν.
Πήραμε θέση. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας, τις ψυχές μας, την αγάπη μας για την τέχνη και πήραμε θέση. Επιτρέψτε μας, λοιπόν, να συστηθούμε:
Είμαστε μια ομάδα παιδιών, κάθε ηλικίας, που κάποια στιγμή στη ζωή μας, ο ίδιος άνεμος φυσώντας, μας παρέσυρε και μας άφησε να ξαποστάσουμε πάνω σε ένα θεατρικό σανίδι. Σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ήρθαμε, σμίξαμε και έτσι απλά αγαπηθήκαμε. Μάλλον, γιατί από πριν αγαπούσαμε το ίδιο πράγμα, το θέατρο. Έκτοτε δημιουργήσαμε πολλά μαζί και πάνε ήδη από την πρώτη μας συνάντηση, γύρω στα 16 χρόνια. Μεγαλώσαμε μαζί, παίξαμε μαζί μα πάνω απ’όλα μάθαμε πώς να κάνουμε τα συναισθήματα, τέχνη. Πώς να παίρνουμε ένα κείμενο και να του δίνουμε την πνοή μας, να το ζωντανεύουμε, να το ερωτευόμαστε και να το κάνουμε κομμάτι του εαυτού μας. Να το εξυμνούμε και αυτό να μας θεραπεύει. Έτσι μας έμαθε ο δάσκαλός μας να κάνουμε θέατρο, με την ψυχή μας. Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος που ξέρουμε. Και έτσι πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Και αφού ταλαντευτήκαμε αρκετά, γιομάτοι από ακόμη περισσότερο μεράκι, με όπλα τη γνώση, την εμπειρία και τη θέληση, επί τέλους, πήραμε θέση. Σε όλα αυτά που μπορούν να μας αναγεννήσουν, να μας συναρπάσουν, να μας γοητεύσουν, να μας ανατριχιάσουν, να μας λυτρώσουν, πήραμε θέση και ήρθαμε.
Η ανάγκη μας για θέατρο, δεν προκύπτει από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες. ¶λλωστε, ο καθένας μας, το δρόμο του τον έχει λίγο-πολύ διαλεγμένο. Αυτό που μας σπρώχνει πάνω στη σκηνή, είναι που θέλουμε να ξορκίσουμε ό,τι μας βασανίζει, ό,τι μας βαραίνει, είναι που θέλουμε να αφήσουμε ελεύθερη την πιο δυνατή μας κραυγή και αυτή να φτάσει στο πιο μακρινό αυτί, ακόμη κι αν τα χείλη μας είναι ερμητικά κλειστά. Μία φορά μονάχα ν’ακουστεί, μία να αγαλιάσει και μας φτάνει.
Γι’αυτό κάνουμε θέατρο. Για όλα εκείνα τα συναισθήματα που ποτέ δεν ακούστηκαν, για όλα εκείνα τα λόγια που ποτέ δε βρήκαν το δρόμο για τα χείλη, για όλες εκείνες τις κραυγές που ποτέ δεν ταξίδεψαν, για όλες εκείνες τις ψυχές που ποτέ δε λυτρώθηκαν και για ό,τι ψάχνει να βρει ένα δρόμο προς την αιωνιότητα…
