Ο ποιητής Πέτρος Πολυμένης και η μουσικοσυνθέτρια Έφη Μαρκουλάκη βρέθηκαν στον διαδιακτυακό σταθμό της Ηλιούπολης και συνομίλησαν με την Πέρσα Κουμούτση για ένα πρωτότυπο ταξίδι στον κόσμο της ποίησης, της μουσικής και της εικόνας.
Ο ποιητής Πέτρος Πολυμένης και η μουσικοσυνθέτρια Έφη Μαρκουλάκη βρέθηκαν στον διαδιακτυακό σταθμό της Ηλιούπολης και συνομίλησαν με την Πέρσα Κουμούτση για ένα πρωτότυπο ταξίδι στον κόσμο της ποίησης, της μουσικής και της εικόνας. Τίτλος του: "Αίθουσα Αναχωρήσεων" : μια αναχώρηση, που ωστόσο σηματοδότησε ένα όμορφο ξεκίνημα και μια συνεργασία που όπως μου αποκάλυψαν απήλαυσαν και οι δυο εξαιρετικά. Εκτός από τις αστικοποιημένες αφηγήσεις των ποιημάτων της ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσας συλλογής του Πέτρου Πολυμένη, τα ποιήματα συνοδεύονται από τις μουσικές συνθέσεις που υπογράφει η Έφη Μαρκουλάκη. Μια διαδικασία, που όπως η ίδια μας εξήγησε, αν και διαφέρει σημαντικά από εκείνη της μελοποίησης, απαιτεί την ίδια σοβαρότητα και μελέτη. Η υποβλητική μουσική που συνοδεύει τα ποιήματα της συλλογής, οι πετυχημένοι μουσικοί 'σχολιασμοί' της συνθέτριας, όχι μόνο ενισχύουν την υποβλητικότητα του λόγου, αλλά όπως κι ο ίδιος ο ποιητής παραδέχτηκε ανέδειξαν τις λέξεις και την 'ατμόσφαιρα' των ποιημάτων δημιουργώντας μια νέα/ διαφορετική και απροσκδόκητα πετυχημένη διάσταση στο όλο αποτέλεσμα. Το ταξίδι στη λίμνη Καϊάφα της μνήμης και του μυστηρίου, στα σπήλαια Διρού της ψυχής που αποκαλύπτεται, Το Δένδρο, Ο λαγός και η χελώνα, και ο έρημος Ανατολικός Αερολιμένα των φίλων που χάθηκαν είναι λίγα μόνο από τα ποιήματα που ακούστηκαν' στην εκπομπή. Το οπτικοακουστικό, μουσικό ταξίδι είναι άκρως γοητευτικό και προτείνω να το μοιραστείτε μαζί μας.
Ακούστε εδώ την εκπομπή http://ilioupolisonline.gr/modules.php?name=mediagallery&do=showpic&pid=350&orderby=dateD&offset=0
Όσο για το ποιητικό έργο παραθέτω από τη κριτική του του Μιχάλη Μακρόπουλου: Ο Πολυμένης ταξιδεύει σε τόπους, που την ελλειπτική περιγραφή τους δίνει σε τούτα τα ποιήματα («στα βάθη της ακινησίας κοχλάζει το θείο», για τις ιαματικές πηγές στο Πλατύστομο• «Εδώ κάτω, στο κούφωμα του χρόνου / δημιουργίες αέναες από χιλιάδες φεγγαρόφωτα / απολιθώματα φιλιών / Αλεπότρυπα και Βλυχάδα», για τα σπήλαια Διρού• «Η λίμνη γεμίζει από πέλαγος, πηγές τεκτονικές, ρυάκια βρόχινα… Η θάλασσα τόσο κοντά στα πεύκα / ώρες ώρες μπαίνει μέσα, τα τυλίγει / κατάρτια τα υψώνει», για τη λίμνη Καϊάφα).
Κι έπειτα ανακαλεί τούτους τους τόπους. Μπορεί κιόλας να τους ανακαλεί κι όσο ακόμη βρίσκεται εκεί, γιατί τούτη η διπλή όραση είναι δυνατή, κι είναι μάλιστα αυτό που γεννά την ποίηση – το να βλέπεις κάτι, και την ίδια στιγμή τούτο το κάτι να ’ναι ήδη μνήμη και να το βλέπεις μέσα σου. «Η λίμνη ίδια με τη μνήμη / η λεία της επιφάνεια διπλές / αφηγείται τις παραστάσεις», γράφει ο Πολυμένης στο «Προοίμιο», στο τρίπτυχό του για τη λίμνη Καϊάφα.
Και τούτη η ανάκληση των τόπων είν’ ένα δεύτερο ταξίδι, ψυχικό. Δυο ταξίδια: ένα εξωτερικό του σώματος, ένα εσωτερικό της μνήμης, και την ιδέα τούτου του διπλού ταξιδιού κλείνει το ποίημα «Οι φίλοι εκείνοι» − μια επίσκεψη στον πρώην Ανατολικό Αερολιμένα Αθηνών. Γιατί εδώ το ταξίδι είν’ υποτίθεται ένα χειροπιαστό γεγονός, ένα εισιτήριο, αποσκευές, κάρτα επιβίβασης, αναμονή μέχρι την ώρα της πτήσης, το άσωστο πηγαινέλα των ταξιδιωτών, ένας καφές για να περάσει η ώρα. Το ταξίδι εδώ είν’ όλα τούτα, μια τελετουργία. Ήταν. Μα ο Ανατολικός Αερολιμένας δε χρησιμοποιείται πλέον.
