1.ANDRE KERTESZ Ο ΜΑΓΟΣ ΤΗΣ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Η ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Χρειάστηκε αρκετός καιρός για να μπορέσω να "απαλλαγώ" από την σαγήνη των χρωμάτων ,που με οδηγούσε σε μιά σχεδόν αφοριστική απόρριψη του ασπρόμαυρου και του γκρίζου.Τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην φωτογραφία ήμουν φανατικός θιασώτης του έγχρωμου .Θυμάμαι ότι το πρώτο σπινθήρισμα ενθουσιασμού και η απαρχή της αλλαγής της αισθητικής μου θεώρησης ήταν δύο τελείως διαφορετικά έργα που ειδα με παρότρυνση φίλων σε διάστημα λίγων ημερών ."Το Θωρηκτό Ποτέμκιν " του Σεργκέι ΑΙζεστάιν και το "Μανχάτταν" του Γούντυ Αλλεν .Εκτοτε είχα την ευκαιρία να δώ η να ξαναδώ αλλά με άλλο κριτικό πνεύμα μια σειρά παλαιότερων μεγάλων ταινιών αλλά και νεώτερων αριστουργημάτων όπως τα σχετικά πρόσφατα " Blancanieves " , "The Artist" και βέβαια την αποκάλυψη της φετεινής σαιζόν το υπέροχο "Ida".
Ενα όμως πραγματικό μεγαλούργημα ,είναι το "Μοναχική Σύζυγος ",που είδα πρόσφατα, σε αφιέρωμα που συνεχίζεται ,σε αθηναικό κινηματογράφο.Μιά ινδική ταινία ,παραγωγής του 1964 ,γυρισμένη από τον κορυφαίο ινδο σκηνοθέτη όλων των εποχών Σατιαζίτ Ρέι που κυριολεκτικά σε καθηλώνει.Ισως η ποιητικότερη ταινία που είδα ποτέ ,με εκπληκτική υποβλητική ασπρόμαυρη φωτογραφία που αποπνέει ένα μοναδικό λυρισμό...Μέγας γνώστης του χειρισμού της κάμερας ο Ρέι ,ακολουθεί μοναδικά τους ήρωες του ,βήμα προς βήμα ,ανάσα με ανάσα ,περιγραφοντας τις αντιδράσεις τους ,τις αγωνίες τους ακόμα και τις πιο καλά κρυμμένες συσπάσεις και ρυτίδες ή τους πνιγμένους μορφασμούς που τείνουν να "χρωματίσουν το πρόσωπο τους και να προδώσουν τις σκέψεις τους .
