Πρώτα να σκεφτείς σα φταίχτης. Σαν κατηγορούμενος, αν το προτιμάς. Να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση αυτού που τον πάνε δεμένο με χειροπέδες και τον τραβολογάνε στις σκάλες. Που τον χώνουν στα περιπολικά και τον τραβάνε για να βγει. Που του λένε «κάτσε» και πρέπει να κάτσει, που του λένε «σκάσε» και πρέπει να σκάσει. Μη σου φαίνεται παράξενο, ο καθένας μπορεί να βρεθεί σ’ αυτή τη θέση. Μη σου πω μάλιστα ότι όσο σκουραίνουν τα πράγματα τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες και για σένα. Ξέρεις τι εννοώ, έτσι δεν είναι;

Μη σκεφτείς την πράξη σου. Δε σε ρωτώ αν την έκανες, δε σε ρωτώ αν είσαι αθώος ή ένοχος. Για ό,τι κι αν σε κατηγορούν, εγώ δε θέλω να σου μιλήσω για την πράξη σου.

Θέλω να σου μιλήσω για τη δίκη σου.

Σκέψου τώρα ότι είσαι καθισμένος σ’ ένα σκληρό, ξύλινο κάθισμα, γυαλισμένο από την πρόσκαιρη χρήση χιλιάδων που πέρασαν πριν από σένα. Κοιτάς τις άδειες πολυθρόνες στην έδρα, τις έχεις μετρήσει δέκα φορές αλλά και πάλι ξεχνάς πόσες είναι και τις μετράς από την αρχή. Η ματιά σου τρέχει από τις μύτες των παπουτσιών σου στο κόκκινο, γαριασμένο εξώφυλλο από το ευαγγέλιο, μετά στους μπάτσους που σου ανταποδίδουν με απάθεια το βλέμμα, και πάλι από την αρχή. Πλησιάζει η ώρα που θα ανοίξει η βαριά δρύινη πόρτα και θα βγουν οι δικαστές.

Παρακαλάς να είναι επιεικείς, να είναι ανθρώπινοι. Άραγε τί θα πει «καλός»; Καλός για ποιόν ;

Η ώρα ήρθε. Ακούγονται βήματα, κάποιος βήχει. Οι αστυνόμοι, μαθημένοι να ξεχωρίζουν τους ήχους σηκώνονται. Μαζί τους κι εσύ. Η πόρτα των δικαστών ανοίγει.

Ποιος θέλεις να βγει;
Αυτόν να ψηφίσεις.

Hasta la vista babies
9 / 6/ 2012
Roufiana

roufiana

Μέλη

BLOGS

roufiana