H γενιά των τριαντάρηδων (και κάτι...)
Τη γενιά εκείνη που κατ άφερε για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρόνια να περάσει καλύτερα από ότι η επόμενη. Τη γενιά που καρπώθηκε τα “καλά” του “Τσοβόλα, δώστα όλα”, τις επιδοτήσεις από την ΕΟΚ, τα πακέτα Ντελόρ, τις καλοκαιρινές διακοπές στα γκρικ άιλαντς και τις χειμερινές στον Παρνασσό και την Αράχωβα, τη γενιά που πανηγύριζε για την ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων, τη γενιά που επέμενε για την “ποιότητα ζωής” στη χώρα μας.
Είχα την τύχη (και ατυχία συνάμα) να ζήσω για αρκετά χρόνια στο εξωτερικό. Έτυχε μάλιστα η περίοδος αυτή να συμπέσει με τα “χρυσά χρόνια” της δεκαετίας 1996-2006 στην Ελλάδα. Ζώντας λοιπόν στο εξωτερικό ερχόμουν αντιμέτωπος με σχόλια συγγενών, φίλων και γνωστών από την πατρίδα ότι ”μόνο εμείς ξέρουμε να ζούμε ενώ οι ξενέρωτοι Ευρωπαίοι όχι”. Για να μην χαρακτηριστώ κι εγώ γραφικός μετά Χριστόν προφήτης δεν θα αναφέρω τι τους απαντούσα.
Έβλεπα όμως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η γενιά των σημερινών 50ρηδων και 60ρηδων ζούσε μέσα σε μία τεχνητή ευδαιμονία.
Οι τράπεζες βέβαια έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι. Πόσες και πόσες φορές πήγα στην τράπεζα για μια απλή δουλειά και με έστηναν στον τοίχο προσπαθώντας να με πείσουν να βγάλω πιστωτική κάρτα…
“Μα είμαι φοιτητής”, τους έλεγα.
“Δεν πειράζει, θα σας βγάλουμε φοιτητική κάρτα”, μου απαντούσαν.
“Μα είμαι φοιτητής στο εξωτερικό”, εγώ.
Αυτοί: “Δεν πειράζει, μπορείτε να βάλετε κάποιον εγγυητή”.
Ευτυχώς δεν ενέδωσα ποτέ…
Ξέφυγα όμως από το θέμα. Μιλώ ως ένας νέος 33 χρονών που προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του, να αποκτήσει παρόν αλλά και μέλλον.
Δυστυχώς η προηγούμενη γενιά το μόνο που μας αφήνει σαν παρακαταθήκη είναι ένα σάπιο σύστημα με την κοινωνία να έχει πιάσει πάτο.
Με μια δικαιοσύνη πουλημένη. Με μια αστυνομία ανίκανη και επικίνδυνη. Με ένα πολιτικό σύστημα τόσο σαθρό και ξεφτιλισμένο που να πανηγυρίζουμε που σε λίγη ώρα θα έχουμε για πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη!
Ω ναι… ΕΝΑΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ!!!
Σκέφτηκα πολλές φορές να ξαναφύγω για τα ξένα. Να ζήσω δεύτερη φορά τη μοναξιά της ξενιτιάς. Δεν θα τους κάνω τη χάρη όμως.
Είμαστε εδώ και δεν θα κάνουμε το χατίρι σε κανέναν είτε να μας εξαθλιώσει είτε να στείλει μια ολόκληρη γενιά στο εξωτερικό.
Οφείλουμαι να αποδείξουμε ότι μπορούμε να αντισταθούμε και να μην τους αφήσουμε να μας πάρουν μαζί τους στο γκρεμό.
Αυτό τουλάχιστον θα κάνω εγώ…
