Είναι Ιούνιος, δεν είναι Δεκέμβρης
Βλέπω εδώ και λίγες ημέρες διάφορους σοβαρούτσικους, λίγους σοβαρούς και πάμπολλους σοβαροφανείς δημοσιολογούντες να στέκονται εκστατικοί μπροστά στους «αγανακτισμένους». Μπήκα λοιπόν κι εγώ στον πειρασμό να βγάλω προς στιγμήν τα ακριβά μου μαύρα Versace και να παρατηρήσω το «φαινόμενο». Βλέπετε, είχα ακούσει ότι:
(α) Πρόκειται περί ισπανικής νόσου. Αναρωτήθηκαν, λέει, οι Ισπανοί «μα κοιμούνται αυτοί οι Έλληνες; Εδώ κοντεύουν να τους ΣτροςΚανoνίσουν, σαν την καμαριέρα του Sofitel κι αυτοί τίποτα;» Και έτσι πήραμε τα πάνω μας. Για ένα φιλότιμο κι αυτό ισπανικό...
(β) Πρόκειται για ένα κίνημα του Facebook. Δηλαδή όπως έκανες “Ι Like” μπορείς όποτε θέλεις να κάνεις και “Ignore” και να τελειώσει το παραμύθι.
(γ) Θρυλείται ότι οι «πάνω» (περί την οδό Αμαλίας) είναι ολίγον φλώροι, ενώ οι «κάτω» (της Πλατείας) είναι πιο γκάγκαροι. Αλλουνού παπά Βαγγέλιο οι μεν από τους δε (λέει...)
Για τη διαμόρφωση ασφαλούς γνώμης, έσυρα λοιπόν τα λιτά μου Prada μέχρι το Σύνταγμα και μετά από ενδελεχή έρευνα, ιδού τί απεκόμισα η γυναίκα :
Αν ήταν επανάσταση δε θα το κανάκευαν τα κανάλια. Μη γελιέστε σύντροφοί : Αυτό που μεταδίδει χαζοχαρούμενα και σε απευθείας σύνδεση το Mega Channel δεν είναι ούτε καν e-πανάσταση.
Το πρωί στη δουλειά, το απόγευμα μουτζώνουμε τη Βουλή. Ξέρω ίσαμε 6 κατηγορίες Ελλήνων που δεν έχουν πρόβλημα με αυτό :
1) Εργοδότες («Βγάλε εσύ τη δουλειά, και το απόγευμα μούτζωνε όποιον θέλεις»)
2) Βουλευτές («Μούτζωνέ με αλλά θυμήσου τ’ όνομά μου. Εσύ θα με ξαναψηφίσεις»)
3) Τους πορτιέρηδες των ξενοδοχείων του Συντάγματος που φυγαδεύουν έντρομους Εγγλέζους σα να χουμε Κατοχή. Μια κυρία -προφανώς εβραϊκής καταγωγής – μάλλον θυμήθηκε το Ολοκαύτωμα κι έβγαλε και έδωσε σε έναν τα σκουλαρίκια της. Που’σαι Γιώργο Θαλάσση...
4) Πολιτικούς αρχηγούς (Τον αράπη κι αν τον πλένεις...)
5) Δημοσιογράφους («Φωνάζετε πιο δυνατά για το δελτίο...»)
6) ΜΑΤατζήδες («Μεγάλε, αυτή είναι υπηρεσία! Αραχτός και λάιτ...»)
Και επιπλέον κουλουράδες, χοτ-ντογκάδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις
Από την άλλη, με το ζόρι ξέρω 3 νοματέους που το βλέπουν με κακό μάτι :
1) Ένα κακόμοιρο μπατσάκο που έχει ρέψει στο «φρ – φρ» με τη σφυρίχτρα
2) Εκείνη την κακομοίρα τη βουλευτίνα που τσακίστηκε από τα δεκάποντα στο Ζάππειο
3) Τον άντρα μιας φίλης μου που αναγκάστηκε να κατουρήσει μέσα στ’ αμάξι τους, μποτιλιαρισμένος στην Αμαλίας (Η φίλη μου τον ψήνει τώρα για καινούργιο...)
Εντάξει, ακαπέλωτο! Αλλά από το «Φασίστες κουφάλες - έρχονται κρεμάλες» μέχρι το «Να σταματήσουν τώρα οι αεροψεκασμοί» χωράει ένας κόσμος ολόκληρος. Μη σου πω και δύο... Κι αν είναι να αλλάξει κάτι δεν θα αλλάξει με ευχούλες του τύπου «Από όλα τα παιδάκια της τάξης μας για τον πολυαγαπημένο μας συμμαθητή Γιωργάκη που περνάει μαγουλάδες» . Από αρχαιοτάτων χρόνων η κοινωνική διαπάλη γίνεται από «εμάς» εναντίον των «άλλων», όχι από όλους για όλους. Ποιοί είμαστε λοιπόν ρε παιδιά;
Ειρηνικές λύσεις δεν υπάρχουν. Αυτές, τις ευαγγελιζόταν μόνο ο Λεωνίδας Κύρκος (τί θυμήθηκα η έκφυλη...) κι όχι επειδή τις πίστευε, αλλά για να τη σπάσει στο Φλωράκη που τον είχε άχτι από το αντάρτικο.
Αν ποτέ γίνει επικίνδυνο το πράμα, θα πέσουν τίποτα ασφαλίτες με κουκούλες, θα πλακώσουν και τα ΜΑΤ («Καλά δεν καθόμασταν ρε συνάδελφοι; Τί σας έπιασε με τις μολότωφ;») Και θ’ αρχίσει το πανηγύρι...
Τότε, (προσέξτε εδώ μου βγαίνει το τραγικό μου, η Κατίνα Παξινού γεννιέται μέσα μου...) φοβάμαι πως οι «αγανακτισμένοι» νοικοκυραίοι θα δουν τη συνέχεια του έργου από την τηλεόραση, όσο οι δρόμοι της Αθήνας θα γίνονται και πάλι μια απέραντη παιδική χαρά, με παιδιά από τα Εξάρχεια και τις Δυτικές Συνοικίες. Μαυροφορεμένα αλάνια θα πετάνε πέτρες, με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο της Μαρφίν, προσπαθώντας να πετύχουν τους συνομηλίκους τους κρανοφόρους, που θα ρίχνουν δακρυγόνα ταμπουρωμένοι στη γωνία Κουμή και Κανελλοπούλου. Και εκείνος ο μαύρος σκύλος με το τρελό βλέμμα, θα γαυγίζει στην άδεια, κατάφωτη Ακαδημίας, τρέχοντας πότε από δω και πότε από κει, με το ένα (ναι, με το ένα) αυτί σηκωμένο.
Hasta la vista babies
Roufiana, 6/6/2011
