Διαπραγματεύσεις το φιάσκο της Ελλάδας?
Οι σημερινές συζητήσεις, γιατί περί συζητήσεων πρόκειται, είναι συνέχεια των συζητήσεων παράδοσης της Ελληνικής Οικον ομίας στα μεγάλα Ευρωπαϊκά κράτη που άρχισαν επί ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου.
Στόχος εκείνων των συζητήσεων ήταν ο τρόπος με τον οποίον θα «περάσουν» , στον Ελληνικό Λαό τα μέτρα-μνημόνιο που θα διασφάλιζαν απολύτως την επιστροφή των τοκογλυφικών δανείων και επί πλέον θα διατηρούσαν την εξάρτηση της χώρας για μια πεντηκονταετία στην επιρροή των δανειστών μας.
Δυστυχώς η τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον ΓΑΠ, άργησε να αντιληφθεί, είναι ζήτημα αν ακόμα και τώρα κάποιοι υπουργοί της κατάλαβαν τι έγινε τότε, ότι οι συνομιλητές της δεν ήταν φίλοι αλλά σκληροί υπερασπιστές των εθνικών τους συμφερόντων και άτεγκτοι δανειστές.
Εμφορούμενοι με παιδαριώδεις, συναισθηματικές αξίες του τύπου «αλληλεγγύη» «εταίροι» «σύμμαχοι» ή «εμείς τους δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού», του Ολυμπιακούς Αγώνες κ.λ.π. , πίστευαν πως και οι συνομιλητές τους θα εμφορούνται από τις ίδιες αξίες και τελικά η Ελλάδα θα δώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση την ευκαιρία να αναδείξει το «Ευρωπαϊκό μεγαλείο» της.
Η εξωτερική πολιτική όλων των «σοβαρών» χωρών είναι σκληρή και δεν μπορεί να μην είναι σκληρή. Τα κράτη όταν συνδιαλέγονται ή συναλλάσσονται μεταξύ τους υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους και όχι λίγες φορές φθάνουν μέχρι και πόλεμο!! Κράτη που δεν είναι αποφασισμένα να χρησιμοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα μέσα «της εξωτερικής πολιτικής» δεν διαπραγματεύονται, αλλά συζητούν, εκλιπαρούν, παρακαλούν, άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων «κάνουν πως διαπραγματεύονται»! Σαυτή την κατηγορία περιήλθε η Ελλάδα!
Σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, όχι μόνο ένα κράτος αλλά οποιοσδήποτε σε οποιοδήποτε επίπεδο, πρέπει να προσέρχεται με τις παρακάτω ελάχιστες προϋποθέσεις:
Πρώτον , σαφή προσδιορισμό του στόχου για τον οποίο προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις.
Δεύτερον, όσο το δυνατόν καλύτερη γνώση του στόχου της άλλης πλευράς, δηλαδή ποια είναι τα δυνατά του και ποια τα αδύνατα στοιχεία του.
Τρίτον και επειδή στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για διαπραγματεύσεις μεταξύ κρατών , τα επίπεδα των διαπραγματεύσεων και οι φυσικοί διαπραγματευτές του κάθε επιπέδου , πρέπει να είναι ικανοί και γνώστες της διαπραγματευτικής τέχνης.
Τέταρτο, ο χρόνος , το timing ,είναι ιδιαίτερα σημαντικό και προϋποθέτει την ύπαρξη χρονικών συνθηκών αντοχής των διαπραγματευτών.
Πέμπτο, πριν τις διαπραγματεύσεις διασφαλίζομε πλήρως την Ενότητα της χώρας και κυρίως δεν ανοίγομε νέα μέτωπα εσωτερικά!! Είναι ενδιάμεσος στόχος των άλλων να πλήξουν την απαιτούμενη Ενότητα της άλλης πλευράς και εν προκειμένω της Ελλάδας.
Βέβαια στις διαπραγματεύσεις και άλλες παράμετροι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικές υπεισέρχονται και επηρεάζουν τις διαπραγματεύσεις.
Γιατί κάνω την παραπάνω αναφορά ? Γιατί στις διαπραγματεύσεις της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ μόνο διαπραγματεύσεις δεν έγιναν!!
Πρώτον, τρία χρόνια μετά, ο στόχος των διαπραγματεύσεων από την μεριά μας παραμένει ή «αποφυγή των χειρότερων». Αν είναι δυνατόν να θεωρείται αυτό στόχος και μάλιστα στόχος ενός Έθνους. Τεμαχίσαμε τον αναγκαίο στόχο , συμβιβαστήκαμε σαυτά που θέλανε οι δανειστές μας, τους διασφαλίσαμε τα συμφέροντά τους και με εμπράγματες εγγυήσεις και τώρα μένομε να προσδοκούμε την ελεημοσύνη τους για ανάπτυξη και επενδύσεις!!
Δεύτερον, δεν προσδιορίσαμε κανένα αδύναμο σημείο των συνομιλητών μας, προκειμένου να ασκήσομε την αναγκαία πίεση! Αντίθετα , διατυμπανίζαμε προς κάθε κατεύθυνση όλες τις αμαρτίες της κόλασης ως δικές μας! Έτσι τους δώσαμε το δικαίωμα να μας μιλάνε για «μαθήματα» που μας δίνουν. Οποία υπερηφάνεια των ηγετών μας!!!!
Τρίτον , οι διαπραγματευτές μας , επέδειξαν παιδαριώδη συμπεριφορά και ελλιπέστατη γνώση της τέχνης των διαπραγματεύσεων. Επί πλέον πρέπει να λάβομε υπόψη μας και την παράμετρο της «εξάρτησης» των διαπραγματευτών μας εκπροσώπων των κομμάτων, από «μυστικές» και μη υπηρεσίες , όπως εκφράστηκε με τις γνωστές υποθέσεις Χριστοφοράκου- SIEMENS, Τσοχατζόπουλου ,Τσουκάτου-ΠΑΣΟΚ Λίστα Λαγκάρντ Υποβρυχίων κ.λ.π . Να σημειώσω την «πλανόμενη» βεβαιότητα και για άλλα σκάνδαλα στην «φαρέτρα» των συνομιλητών μας.
Τέταρτο, τον χρόνο των διαπραγματεύσεων τον επέλεξε η άλλη πλευρά. Η Ελληνική πλευρά , που γνώριζε το πρόβλημα από το 2001 , θυμίζω την έκθεση Σπράου – Γιανίτση. Υπό το βάρος των τότε επιλογών, είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ, ένταξη της χώρας στο Ευρώ, Ολυμπιακοί Αγώνες, ανέβαλε τις αναγκαίες αποφάσεις .
Ο λαός ανέθεσε στην κυβέρνηση Καραμανλή το 2004 την «επανίδρυση» του κράτους! Ο Καραμανλής όμως σπατάλησε το διαθέσιμο χρόνο μιας 6ετίας που με κατάλληλες πολιτικές θα προλάμβανε τα χειρότερα όπως τα σημερινά. Όχι μόνο δεν «επανίδρυσε» το κράτος αλλά επιδείνωσε την κατάστασή του συνεχίζοντας την πολιτική αύξησης του χρέους και μάλιστα χωρίς ανάλογα μεγάλα έργα!
Έτσι εξαντλήθηκε το πλεονέκτημα της έγκαιρης και σωστής επιλογής του χρόνου διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων, που θα ήταν τελείως διαφορετικές αν γινότανε την περίοδο 2004-2009 !!
Πέμπτο , στις διαπραγματεύσεις χρειάζεται πράγματι εθνική ενότητα, η οποία όμως δεν εκφράζεται με προσχώρηση όλων σε μια στρατηγική επιλογή ,αλλά στην σοβαρότητα κάθε παράταξης και στον αμοιβαίο σεβασμό ως αποτέλεσμα αδιαμφισβήτητων λειτουργιών των κομμάτων. Όταν ως Εθνική Ενότητα προβάλλετε η άποψη ενός κατεξοχήν αρχηγικού κόμματος που δεν πείθει για την σοβαρότητά του και την δημοκρατική του λειτουργία τότε δεν μιλάμε για Εθνική Ενότητα αλλά για προσωπικές αρχηγικές επιδιώξεις.
Το ΠΑΣΟΚ, από τον τρόπο που χειρίσθηκε το θέμα όχι μόνο δεν προσήλθε στις τότε διαπραγματεύσεις με δεδομένη την Εθνική Ενότητα αντιθέτως και παρά πάσα λογική , διέλυσε την Εθνική Ενότητα και την απαιτούμενη κοινωνική συνοχή. Ο ΓΑΠ όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε για την Εθνική Ενότητα, αλλά με τις Δηλώσεις του για «διεφθαρμένο Λαό», η προσπάθεια μεγιστοποίησης της έκτασης της διαφθοράς με την κατασυκοφάντιση του συνδικαλιστικού κινήματος,των δημοσίων υπαλλήλων , η περίφημη ρήση του Πάγκαλου « όλοι μαζί τα φάγαμε» σε συνδυασμό με τις υποθέσεις SIEMENS- Τσουκάτου, Υποβρύχια, Τσοχατζόπουλου κ.λ.π. μηδένισε πλήρως την αναγκαία προϋπόθεση της Εθνικής Ενότητας στις διαπραγματεύσεις!! Τι έμεινε λοιπόν να ζητάει η Ελληνική πλευρά στις διαπραγματεύσεις ? Τι άλλο από: πρώτον ενέργειες προστασίας του «συνεργάσιμου» πολιτικού προσωπικού και την πολιτική του επιβίωση στο νέο πολιτικό περιβάλλον! Δεύτερον την προστασία της Ελληνικής πλουτοκρατίας που με την βοήθεια του τραπεζικού συστήματος, φρόντισε και έβγαλε από την χώρα μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια την πλέον κρίσιμη στιγμή!!
Εργαλεία για την προστασία του πολιτικού προσωπικού από το οποίο προέρχονται οι διαπραγματευτές της Ελληνικής πλευράς. :
Πρώτον, αποκλεισμός αποδοχής κάθε διαφοροποίησης στη γραμμή των τροϊκανών απέναντι στην οποιαδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο νέα παρουσία Ελλήνων διαπραγματευτών, με διαφορετικές θέσεις από την αρχική διαπραγματευτική ομάδα των ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου. Αυτό το έζησε πολύ καλά ο Βενιζέλος αλλά και τελευταία ο Σαμαράς με το Βενιζέλο και τον Κουβέλη!
Δεύτερον , ο εκβιασμός του λαού με τις περίφημες «δόσεις» ! Με τις περίφημες δόσεις ο ΓΑΠ εκβίασε το λαό στις Δημοτικές εκλογές και σήμερα διαθέτει σύστημα υποστηρικτών των πολιτικών της Τροϊκας στους περισσότερους Δήμους!
Τρίτο εργαλείο, η απειλή για έξοδο από το Ευρώ. Η απειλή αυτή είναι η περισσότερο ξεδιάντροπη γιατί δεν έχει κανένα αντίκρισμα αν οι άλλοι δεν έχουν ειλλημένη απόφαση καθαρής εκδίκησης !! Προσέξτε πως οι Κυβερνώσες παρατάξεις αρνούνται να κάνουν πλάνο για την περίπτωση που ο λαός αποφασίσει καταγγελία του Μνημονίου. Δηλαδή όλοι αυτοί, στην περίπτωση αυτή, θα κοιτάνε από την εξέδρα?
Δυστυχώς η παρωδία των διαπραγματεύσεων έληξε με το πρώτο μνημόνιο και την πλήρη παράδοση της διαλυμένης χώρας στα χέρια των τοκογλύφων. Η τύχη των επόμενων κυβερνήσεων Παπαδήμου και Σαμαρά ήταν και είναι προδιαγεγραμμένη. Εντάσσονται στο πλαίσιο στήριξης των αρχικών επιλογών του δίδυμου ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου και όσα αυτοί συμφωνήσανε με το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί.
Για να αποφευχθεί η παράδοση στους τοκογλύφους, οι τότε διαπραγματευτές μας έπρεπε να παραιτηθούν όχι μόνο από διαπραγματευτές αλλά και από κάθε αξίωμα! Αντίθετα μείνανε γατζωμένοι στις πολιτικές τους θέσεις και δημιουργήσανε τις προϋποθέσεις να μην επιτρέπεται στην ΜΕΡΚΕΛ να αποδεχθεί άλλους διαπραγματευτές!
Αύριο ψηφίζεται το τρίτο Μνημόνιο που δεν είναι τίποτα άλλο από τον εφαρμοστικό νόμο των προηγούμενων Μνημονίων. Όσοι το ψηφίσουν θα έδιναν ένα δείγμα «πολιτικής τιμιότητας» αν αναγνωρίζανε την πράξη τους ως συνέχεια των επιλογών των κ.κ. Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου.
Από μεθαύριο μπαίνομε σε μια νέα εποχή. Μπαίνομε σε μια νέα εποχή, με ένα λαό, απαθή ,απογοητευμένο, με πλήρη έλλειψη οποιουδήποτε ίχνους αυτοπεποίθησης, με μειωμένη εθνική κυριαρχία, με ηγέτες που μετρήθηκαν και φάνηκαν «λίγοι»! Η καθοριστικές αποφάσεις όμως είναι δικές του και μπορεί να τις ανατρέψει! Αρκεί να βρεθούνε φωτισμένες ηγεσίες που με καθαρότητα, περηφάνια , λογική και δικαιοσύνη θα διαμορφώσουν το νέο όραμα του Έθνους.Ο δρόμος θα είναι δύσκολος , κύρια γιατί ένας φτωχός λαός πολύ δύσκολα αποφασίζει να αντισταθεί. Χρειάζεται όχι μόνο να φτάσει ,αλλά και να ζήσει το επίπεδο της πλήρους εξαθλίωσης.
Σαυτή την προσπάθεια δεν έχει θέση και ιδιαίτερα ρόλο, κανένας από όσους αποδέχονται ότι το «έθνος είναι διεφθαρμένο». Δεν έχει θέση και ιδιαίτερα ρόλο, κανένας από όσους πιστεύουν ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Όλοι οι άλλοι μπορούν να συμμετέχουν. Τι θα γίνει με τους πρώτους? Είναι υπόθεση του λαού να αποφασίσει!! Στην αγωνιώδη προσπάθεια πολλών που δεν βλέπουν άλλη λύση πρέπει να δοθεί μια απάντηση καθαρή. Η οποιαδήποτε άλλη λύση προϋποθέτει την απόλυτη καταγγελία όσων έχουν συμφωνηθεί , με το πιστόλι στο κρόταφο, από τις δήθεν διαπραγματεύσεις και την πλήρη αναστροφή όσων δεσμεύουν την χώρα! Ακόμα και αυτού όμως, πρέπει να προηγηθεί η απόφαση του λαού τι πρέπει να κάνει με όσους τον είπανε «διεφθαρμένο» και «ομοτράπεζο της πελατειακής διαχείρισης» του θνήσκοντος μεταπολιτευτικού συστήματος!!!
Γιώργος Μπαλτάς
6.11.2012
