Ο τρίτος πόλος, ελπίδα και αναγκαιότητα.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1988, συνήλθε η Ολομέλεια της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε, συζήτησε και ενέκρινε το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ.
Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, γινόταν, με αυτή την ιστορική απόφαση, ο «αρχιτέκτονας» της συμμαχίας των αριστερών και προ οδευτικών δυνάμεων, για να δημιουργηθεί ένας τρίτος πολιτικός πόλος, που θα έδινε ελπίδα και προοπτική στο λαϊκό κίνημα και θα άλλαζε το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Τότε όπως και τώρα, το δικομματικό πολιτικό σύστημα, είχε οδηγήσει τη χώρα σε γενικευμένη κρίση. Στην ημερήσια διάταξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, αλλά και επιθυμία των μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού, μετά το 1986, ήταν η συγκρότηση μιας πλατιάς λαϊκής συμμαχίας, στον αντίποδα της πολιτικής που εφάρμοζαν μέχρι τότε οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Πολλές ήταν οι δυσκολίες για το «χτίσιμο» της συμμαχίας, αλλά μία εξ αυτών, φάνταζε ανυπέρβλητη.
Το ΚΚΕ όφειλε να συνεργαστεί με ένα κόμμα, που όχι μόνο είχε προκύψει από την διάσπαση των γραμμών του το 1968(12η Ολομέλεια), αλλά έφερε και τον τίτλο «ΚΚΕ Εσωτερικού», υπονοώντας έτσι, ότι τα μέλη και τα στελέχη του ηρωικού ΚΚΕ, ανήκαν στο «ξενοκίνητο ΚΚΕ εξωτερικού».
Για είκοσι ολόκληρα χρόνια, από το 1968 έως τη συγκρότηση του ΣΥΝ, η ιδεολογική διαπάλη για την κυριαρχία στο χώρο της Αριστεράς, αποτέλεσε βασικό συστατικό της πολιτικής του ΚΚΕ, ενώ αντίστοιχη ήταν η πολεμική που αναπτύχθηκε από το χώρο του Εσωτερικού.
Η δυσκολία λοιπόν το 1989, δεν ήταν μόνο να πειστεί, από τη μια, το Εσωτερικό να αλλάξει το όνομα του ( σε ΕΑΡ), ώστε να ανοίξει ο δρόμος της συνεργασίας, αλλά από την άλλη, να πειστούν, οι οπαδοί, τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ, και της πρωτοπόρας και μαχητικής νεολαιιστικής οργάνωσης του, της ΚΝΕ, ότι η νέα πολιτική πραγματικότητα στη χώρα μας, επιβάλλει την συνεργασία και με δυνάμεις έξω από τον ιδεολογικό περίγυρο του ΚΚΕ, και ειδικά με τον χώρο των αναθεωρητών, που εξέφραζαν εκείνη την εποχή, την σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, του «οπορτουνισμού» και του «ρεβιζιονισμού».
Με πολλή προσπάθεια, με εξαντλητικό δημόσιο διάλογο, σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς, σε κάθε Δήμο και χωριό, οι αγκυλώσεις και τα συμπλέγματα του παρελθόντος ξεπεράστηκαν, οι παλιοί σύντροφοι ξαναμίλησαν, τα καινούργια στελέχη πείστηκαν και έτσι «γεννήθηκε» ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου.
Η πολιτική ιδέα για τη συγκρότηση του μετώπου των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων ήταν επίτευγμα της σωστής τακτικής του ΚΚΕ στο θέμα των συμμαχιών, στην οποία έθεσε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του ο Χαρίλαος Φλωράκης.
Και τίθεται από τα ίδια τα πράγματα, το ερώτημα: Αν ήταν αναγκαία και δυνατή, τότε, η συνεργασία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, σήμερα, δεν είναι;
Σήμερα που ζούμε σε συνθήκες γενικευμένης επίθεσης ενάντια στα λαϊκά δικαιώματα, που ανατρέπονται και τα τελευταία ερείσματα του κοινωνικού κράτους, που ο μέσος Έλληνας «βολοδέρνει» χωρίς ελπίδα για μια άλλη εναλλακτική πολιτική πρόταση, ανάμεσα σε Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, είναι δυο φορές πιο επιτακτική η ανάγκη για την συγκρότηση μιας νέας πολιτικής συμμαχίας, των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, που θα «στεγάσει» και το μεγάλο πλήθος των ανέντακτων πολιτών, που αρνούνται να ενταχθούν στα σημερινά πολιτικά ης Αριστεράς.
Το πρόπλασμα της συνεργασίας της πλατιάς λαϊκής συμμαχίας του 1989, αποτέλεσαν οι δημοτικές εκλογές, που έγιναν τον Οκτώβρη του 1986.
Υπενθυμίζω, το 1986 η πολιτική ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από τα νεοφιλελεύθερα και αντιλαϊκά μέτρα, που είχε λάβει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΚΕ τότε δημιούργησε σε όλη την χώρα , δημοτικούς συνδυασμούς της συμπαράταξης των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, και είχε πολύ καλά εκλογικά αποτελέσματα.
Η Συμπαράταξη τα πήγε πολύ καλά και στους είκοσι Δήμους, που οι υποψήφιοι της βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ και κέρδισε τους 15.
Στην Ηλιούπολη, η Συμπαράταξη δημιουργήθηκε με «κορμό» την Δημοκρατική Ενότητα, με επικεφαλής τον λαϊκό αγωνιστή, και δήμαρχο από το 1979, Δημήτρη Κιντή.
Και πέτυχε, στον πρώτο γύρο η «Δημοκρατική Ενότητα-Συμπαράταξη», πολύ μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό, από εκείνο που είχε συγκεντρώσει στις δημοτικές εκλογές του 1978 και του 1982.
Και κάτι ακόμα, για όσους, ίσως, αναρωτηθούν αν είναι σήμερα η αναγκαία στρατηγική επιλογή η συνεργασία. Την απάντηση την δίνει ο λαϊκός ηγέτης Χαρίλαος Φλωράκης : « …Τις συνεργασίες και τις συμμαχίες πάντα τις ήθελε το ΚΚΕ. Από τη γέννηση του. Άλλοτε τις επιδίωξε, χωρίς να το κατορθώσει, όπως στα 1936 με το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα. Άλλοτε τις επιδίωξε και το κατόρθωσε, όπως στην Κατοχή με το ΕΑΜ. Άλλοτε τις προσπαθούσε και τα μισοκατάφερνε, όπως την περίοδο 1951-1967 με την ΕΔΑ. Άλλοτε τις επιζητούσε, αλλά γκρεμίζονταν, όπως στα 1974 με την Ενωμένη Αριστερά. Και άλλοτε και τις επιζητούσε και τις προχωρούσε, όπως στην περίπτωση του Συνασπισμού 1989-1991. Με άλλα λόγια, με την επιμονή μου στα 1986-1989 να χτιστεί ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, δεν έφερνα καμία καινοτομία στο Κόμμα, αλλά εφάρμοζα μια πάγια πολιτική του, την πολιτική των συμμαχιών».
Αυτά έλεγε τότε ο Χαρίλαος. Και αν αυτά ίσχυαν τότε, ισχύουν πολύ περισσότερο σήμερα.
Το Νοέμβριο του 2010 θα διεξαχθούν σε όλη την χώρα δημοτικές εκλογές, με η χωρίς Καποδίστρια 2, όπως αποκαλείται χάριν συντομίας η διοικητική μεταρρύθμιση. Αν μέχρι τότε, έχει ψηφιστεί και ο νέος εκλογικός νόμος, ο οποίος προβλέπει μονοεδρικές και ευρείες περιφέρειες, αυτό σημαίνει ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην, με στόχο την οριστική εγκαθίδρυση του δικομματικού μοντέλου διακυβέρνησης και την εξαφάνιση, σε βάθος χρόνου, κάθε άλλης πολιτικής δύναμης, από την κεντρική πολιτική σκηνή και την αυτοδιοίκηση.
Καθήκον λοιπόν σήμερα κάθε αριστερού και προοδευτικού πολίτη, κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, ενταγμένου η ανένταχτου, είναι να συμβάλλει στην με την δράση και τις προτάσεις του στη δημιουργία σχημάτων συνεργασίας, κατ’ αρχήν στα κοινωνικά ζητήματα, και στη συνέχεια στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές.
Ανεξάρτητα από την αντίδραση των σημερινών ηγεσιών ΚΚΕ και ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει σε κάθε Δήμο, σε κάθε χώρο δουλειάς, όπου ζει, μορφώνεται και εργάζεται ο καθημερινός άνθρωπος, να συγκροτηθούν με πρωτοβουλία από τα κάτω, Συντονιστικές Επιτροπές , οι όποιες θα διοργανώσουν ανοιχτές συζητήσεις, με βάσει ένα κοινό πλαίσιο δράσης στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Με την ανάπτυξη διαλόγου για την αναγκαιότητα κοινής δράσης των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, είναι δυνατή η συγκρότηση μιας πλατιάς λαϊκής συμμαχίας και η διαμόρφωση μιας πειστικής πολιτικής πρότασης, απάντηση στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, που ετοιμάζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς.
Στην Ηλιούπολη, υπάρχει η κουλτούρα της συνεργασίας, που έδωσε καρπούς με νίκη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της τοπικής κοινωνίας, για τρεις συνεχείς δημοτικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Ας την αξιοποιήσουμε, διδασκόμενοι από την εμπειρία του παρελθόντος, συζητώντας για τα προβλήματα του παρόντος και σχεδιάζοντας λύσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
