Όταν η αταλάντευτη ιδεολογία, γίνεται λόγος επίθεσης εναντίον μας.
Όταν διεκδικούμε και μας λένε ότι είναι ουτοπία.
Όταν η αγωνιστικότητα μας τους φοβίζει.
Όταν το παλιό που δεν αλλάζει, προσπαθούμε να το ανατρέψουμε.
Όταν με τον λαϊκισμό γεννιέται &ls quo;‘ελπίδα’’ και δεν το αποδεχόμαστε χωρίς αντίσταση.
Όταν είμαστε θεατές στο πινγκ πονγκ μεταξύ δυο κομμάτων, χωρίς διαφορές και τους χαλάμε το παιχνίδι.
Όταν δεν καταπίνουμε ‘‘αμάσητες’’ τις οπορτουνιστικές ‘‘κωλοτούμπες’’.
Όταν δεν είμαστε ‘‘εύκολα αυτιά’’ σε αυτά που μας σερβίρουν κάθε μέρα τα ΜΜΕξαπάτησης.
Όταν δεν μένουμε ‘‘σκυμμένοι’’ μπροστά στους εξουσιαστές του λαού.
Όταν δεν γινόμαστε ‘‘σαλίγκαροι’’ για λίγα ψίχουλα.
Όταν βγαίνουμε στους δρόμους καλώντας κι άλλους να βγουν.
Όταν το Εγώ γίνετε Εμείς.
ΤΟΤΕ ΝΑΙ….
Τότε ναι είναι τιμή μας κάποιοι να μας λένε ‘‘επικίνδυνους’’.
Επικίνδυνοι και τρομοκράτες ήταν ο Λένιν, ο Βελουχιώτης, ο Γκεβάρα, ο Κάστρο, και τόσοι άλλοι, μας τιμάει να θέλουμε να τους μοιάσουμε, έστω και στο μικρό τους δαχτυλάκι.
Τότε ναι είμαστε επικίνδυνοι για τους…. λίγους.
