Τις τελευταίες μακάβριες εποχές ένα φάντασμα πλανιέται στα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας. Το φάντασμα μιας μαζικής και βίαιης εξέγερσης που σταδιακά περνάει από τα γκέτο των μεγαλουπόλεων με τα εκατομμύρια των νέων ¨Αθλίων¨, στην εύπορη καρδιά της κοινωνίας, εκεί όπου κλείνονται οι μεγάλες συμφωνίες, ταυτοποιούνται οι έξυπνες κομπίνες και εξαργυρώνονται οι χαμένες συνειδήσεις.
Αυτό που τρομάζει περισσότερο τους διαχειριστές της αδικίας, δεν είναι τόσο οι μελαμψοί απόκληροι του Παρισιού, οι ευρωπαίοι ταξιδιώτες της Γένοβας κι οι άστεγοι καταληψίες της Χριστιανίας, όσο οι εξεγερμένοι πολίτες της Αθήνας που ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης και τόπου διαμονής, με έναν πρωτόγνωρα βίαιο κι αποφασιστικό τρόπο ξεσηκώθηκαν για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα:δικαιοσύνη, δημοκρατία και ποιότητα ζωής.
Γιατί, αυτό ακριβώς που είδαμε μπροστά μας τις μέρες που ακολούθησαν τη στυγερή δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη απ τα ανδρείκελα ενός κράτους ανάλγητου και δολοφονικού, δεν ήταν παρά οι εξεγέρσεις του μέλλοντος.
- Οι εξεγέρσεις που απέχουν τα μύρια όσα από υποτιθέμενες ταξικές πρωτοπορίες, καθοδηγήσεις και νομοτέλειες του Μαρξισμού-Λενινισμού.
- Οι εξεγέρσεις που αυθόρμητα ίσως και μουδιασμένα στην αρχή, αμφισβητούν με όλο και πιο δυνατή φωνή την αντιπροσώπευση, την αλλοτρίωση και τὴν ιεραρχία που σαν πανάκεια και πανούκλα μας έχει επιβληθεί.
- Οι εξεγέρσεις που έχουν ήδη αφήσει πίσω τους τις κλασικές μορφές αντίδρασης της παραδοσιακής αριστεράς και έχουν οδηγηθεί με έναν τρόπο απόλυτο στη βία που άλλες φορές είναι τυφλή και αδιέξοδη και άλλες σημάδι αφύπνισης και ενεργοποίησης των πολιτών.
Ας μη γελιόμαστε.
Οι χιλιάδες κουκουλοφόροι αυτών των ημερών δεν είναι παρά τα ώριμα παιδιά της διπλανής πόρτας, που θέλησαν με τον τρόπο τους αυτό να αποφύγουν τη στοχοποίηση του νόμου που έχει σκορπίσει εκατοντάδες κάμερες στους δρόμους και τα δημόσια κτίρια προς δόξαν της ελευθερίας του ατόμου στη νέα παγκοσμιοποιημένη υποκρισία.
Ας μη γελιόμαστε.
Η βία στην αντιεξουσιαστική της ιδεολογική διάσταση, κατευθύνθηκε στις τράπεζες, τα κτίρια του κράτους και τη μεγάλη ιδιοκτησία. Αυτοί που έβαλαν στο μάτι επιλεκτικά τα μικροκαταστήματα κι έσυραν το χορό στις λεηλασίες, ξέρουμε πολύ καλά ή τουλάχιστον υποψιαζόμαστε από πού εκπορεύονταν. Όπως γνωρίζουμε επίσης καλά και το ότι δεν είχαν καμιά σχέση με το πολύβουο ποτάμι των διαδηλωτών και τις διάφορες συνιστώσες του, κι όποιος το ισχυρίζεται αυτό, δεν είναι παρά επικίνδυνα
υστερόβουλος.
Ας μη γελιόμαστε.
Ο δρόμος της ενότητας των κινημάτων ήταν, είναι και θα είναι μονόδρομος. Κι όποιος το αγνοήσει αυτό επιμένοντας σε ανούσιες παραστάσεις και μοναχικά περιφερόμενες πορείες, αργά ή γρήγορα και ανεξαρτήτως προθέσεων, θα βρεθεί στο περιθώριο του οδοστρωτήρα της ιστορίας.
Σε μας, τους ανυπότακτους πολίτες των μητροπόλεων, δε μένει τίποτε άλλο από το να επιμείνουμε όσο ποτέ άλλοτε, στην πολυειδία των αιτημάτων μας και στην πολυμορφία των αγώνων. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στους δρόμους της οργής.
Ας μιλήσουμε λοιπόν. Ας μιλήσουμε. Γιατί τα λόγια μας θα τρίξουν τα θεμέλια.
12.12.2008
Νίκος karageorgos
