Ο Δεκέμβρης της οργής
Η νεολαία στο προσκήνιο. Σχολεία κλειστά. Αποχή από τα μαθήματα. Οι μαθητές στους δρόμους. Περικύκλωση αστυνομικών τμημάτων. Πέ τρες, νεράτζια. «Μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι». Κυνηγητό. Συλλήψεις.
Καταλήψεις πανεπιστημιακών χώρων και δημαρχείων. Καθημερινές διαδηλώσεις. Μολότοφ. Δακρυγόνα. Πυρπολημένοι κάδοι σκουπιδιών. Πυρπολημένα δημόσια κτίρια. Σπασμένες βιτρίνες. Λεηλασία εμπορευμάτων. Καμένες τράπεζες, καμένα μαγαζιά, καμένα αυτοκίνητα.
Η Αθήνα φλέγεται. Η Θεσσαλονίκη φλέγεται. Οι επαρχιακές πόλεις εξεγείρονται. Αντιδράσεις και κινητοποιήσεις σε πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα ενδιαφέρει πολλούς στον κόσμο.
Η Ελλάδα έγινε ένα άλλου είδους «αξιοθέατο». Όχι πλέον τουριστικό, για τον γαλάζιο ουρανό της, για τις παραλίες και τα νησιά της. Ούτε για τον Παρθενώνα και τον αρχαίο πολιτισμό της. Τέσσερα χρόνια μετά τους «επιτυχημένους» Ολυμπιακούς Αγώνες, ο «μύθος» κατέρρευσε. Η Ελλάδα δείχνει τη γύμνια της σε όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή.
Οι εξεγερμένοι μαθητές και φοιτητές, οι εξεγερμένοι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι, αποδεικνύουν ότι ο μύθος του «εθελοντισμού» που τροφοδότησε τις μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, είχε κοντά ποδάρια. Τώρα υπάρχει πληθώρα «εθελοντών» που ψάχνουν μια πέτρα να πετάξουν στις βιτρίνες του κράτους των βολεμένων. Τώρα υπάρχει πληθώρα απολυμένων εργατών που συνειδητοποιούν ότι το μεροκάματό τους, όπως και οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχε ημερομηνία λήξης. Τώρα, ένα πολύ μεγάλο μέρος του «λαού» που τότε πανηγύριζε και αισθανόταν «εθνική υπερηφάνεια», συνειδητοποιεί ότι τα λεφτά πού σπαταλήθηκαν για άχρηστες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις τα δανειστήκαμε, τα χρωστάμε ακόμα, και πληρώνουμε κάθε χρόνο δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους. Συνειδητοποιεί ότι τα λεφτά αυτά θα μπορούσαν να διατεθούν στη δημιουργία νέων και μόνιμων θέσεων εργασίας, στην αύξηση των μισθών, των συντάξεων, στη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης, κλπ. Τώρα ο λαός συνειδητοποιεί ότι για μια ακόμη φορά τον εξαπάτησαν και τον έκαναν συνένοχο στα δικά τους κερδοσκοπικά σχέδια. Τώρα συνειδητοποιεί ότι κάποιοι με τις μίζες,τις εργολαβίες και τις αρπαχτές της Ολυμπιάδας, δεν αντιμετωπίζουν την ίδια άθλια οικονομική κατάσταση όπως ο λαός.
Ο «Δεκέμβρης της οργής» ανέδειξε τη συνενοχή και όσων στηρίζουν τις επιλογές της εξουσίας. Αυτών που κοιτάνε απλώς τη δουλειά τους, όσο την έχουν ακόμα. Αυτών που ανέχονται όλες τις αυθαιρεσίες της εξουσίας, μέχρι το «κακό» να χτυπήσει τη δική τους πόρτα, το δικό τους μαγαζί. Αυτών που δεν κατανοούν το αδιάκριτο μίσος, που εκδηλώνεται ενάντια στους εν γένει «κατέχοντες», μικρούς και μεγάλους.
Ο «Δεκέμβρης της οργής» ανέδειξε και τη συνενοχή μιας «αριστεράς» που «δεν καταλαβαίνει πού πατά και πού πηγαίνει». Μιάς «αριστεράς» που ανάγει σε κεντρικό ζήτημα τις σπασμένες βιτρίνες και όχι τις λεηλατημένες ζωές αυτών που τις σπάζουν, που συντάσσεται με τους αγανακτισμένους μικροεπαγγελματίες ενάντια στους «κουκουλοφόρους», όπως συντάσσεται με τους μικροκαταπατητές και τους μικροεργολάβους ενάντια στα μονοπώλια. Μιας «αριστεράς»που δεν εναντιώθηκε συνολικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 άν και γνώριζε καλά τις καταστροφικές τους συνέπειες για το λαό , για την οικονομία, για το περιβάλλον. Μιάς «αριστεράς» του «Νόμου και της Τάξης» πού παίρνει συγχαρητήρια από τον Καρατζαφέρη. Για το ΚΚΕ μιλάω φυσικά.
Ο «Δεκέμβρης της οργής» ανέδειξε, τέλος, την επιτακτική ανάγκη της μη ανοχής και της άμεσης ανατροπής της ζοφερής πραγματικότητας που βιώνουμε. Την ανάγκη συσπείρωσης όσο το δυνατόν ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που μέσα από διαδικασίες αυτο-οργάνωσης θα υπερβούν τις γραφειοκρατικές «ηγεσίες», θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε ο «Δεκέμβρης της οργής» και ο θάνατος ενός παιδιού να μην πάει χαμένος.
