¨Η Εθνική μας Μοναξιά¨
Βρήκε ανήμερα της μεγαλύτερης γιορτής των Ελλήνων και της Άνοιξης για να με αποχαιρετήσει ο φίλος μου ο Μάριος Τόκας! Έφυγε διακριτικά και αθόρυβα όπως ήταν εξάλλου σε όλη του την ζωή,μόνο που αυτή τη φορά δεν διάλεξε τις νότες και την ποίηση αλλά την απέραντη απομόνωση και σιωπή!
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω το 1974 στην Κύπρο, τότε που υπηρετούσε στην ΕΛ.ΔΥ.Κ.την περίοδο της εισβολής, φαντάρος τότε όπως κι εγώ απέναντι στον ίδιο εχθρό. Από την πρώτη στιγμή διαπιστώσαμε ποσά κοινά είχαμε και οι δυο μας και την κοινή μας αντίληψη περί τέχνης ότι πρέπει να προσφέρετε απλόχερα και αθόρυβα σε όλους.Κι έτσι πορευτήκαμε και οι δυο μας στα μονοπάτια της τέχνης που είχαμε επιλέξει,από διαφορετικούς χώρους αλλά με κοινές ευαισθησίες και με τους ίδιους αποδέκτες.
Τα χρόνια κυλούσαν και αν ποτέ δεν συνεργαστήκαμε σε μια θεατρική παράσταση ή σε μια συναυλία παρά μόνο σε δύο βίντεο κλίπ, ο ένας παρακολουθούσε την πορεία του άλλου και ως ένα σημείο την επηρέαζε. Δεν θελήσαμε και οι δυο μας να εξαργυρώσουμε, ούτε να εκμεταλλευτούμε την συμμετοχή μας στον πόλεμο της Κύπρου το ’74,πέρνοντας «σβάρνα» τα κανάλια και τους δημοσιογράφους λέγοντας ότι η πατρίδα μας λησμόνησε, γιατί ευτυχώς είχαμε διαπιστώσει έγκαιρα την χρόνια πάθηση της πατρίδας, την πάθησή της από μόνιμο και μερικές φορές επιλεκτικό «αλτζχάϊμερ»!!! αλλά την εμπειρία μας αυτή την κάναμε τέχνη,εσύ δημιουργώντας το «Θεομήτωρ Μαρία» κι εγώ το «Εν Πολέμω».
Η «Εθνική μας μοναξιά» χρόνο με τον χρόνο όλο και μεγαλώνει, μέχρι που αντάμωσε και κάνει τώρα παρέα και με την «Εθνική μας κατάντια » η ζωή μας έγινε ένα ασταμάτητο-αργό «ζεϊμπέκικο» από σούργελα ντυμένα στην «λαμέ» τους απαισιοδοξία , ο Πολιτισμός και η τέχνη στην Ελλάδα κατάντησε να διοικείται, να υπηρετείται από «υπέροχα μιάσματα», από ανθρωπάκια «μαριονέττες παρατάξεων» μέχρι που ήρθε και για τους δυο μας ο Σεπτέμβρης…! Εδώ σ αυτό το σημείο πολυτιμότερη είναι η σιωπή.
Γειά σου φιλαράκι μου!
«Πόσο πλήθυναν οι νεκροί μας.
πόσο πληθύναμε»
Χρήστος Φουστέρης
