Άνω - Κάτω / Παλαιά - Νέα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Όταν η πολιτική εκμεταλλεύεται την ιστορία και
όταν οι πολιτικοί αγνοούν την ιστορία
Όπως όλοι γνωρίζουμε μετά την διάλυση της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του ’90 προέκυψε το «μακεδονικό ζήτημα»,δηλαδή το πρόβλ ημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που απασχολεί έντονα την ελληνική εξωτερική και εσωτερική πολιτική. Για πάνω από δέκα χρόνια είχε ξεχαστεί αλλά τελευταία επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο. Στόχος του άρθρου αυτού δεν είναι να τονίσει τον εθνικισμό κανενός, ούτε να αποδείξει τον πατριωτισμό ή τον μη πατριωτισμό κανενός. Αλλά αντίθετα να αναδείξει την ιστορική πραγματικότητα και πως αυτή έγινε πεδίο εκμετάλλευσης τόσο από εμάς όσο και από άλλους, καθώς και να προτείνει μια λύση.
Διαλύεται λοιπόν η ενωμένη Γιουγκοσλαβία με πρωτοβουλία των Συμμάχων, δηλαδή της Αμερικής αλλά και την σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η Ελλάδα ήταν ίσως η μοναδική χώρα που έδειξε και απέδειξε τη διαφωνία της αλλά δεν προνόησε στα «παζάρια» να κερδίσει κάτι και αυτή. Όχι εδάφη όπως έκανε εν μέρει ο Βενιζέλος, αλλά απλώς να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες :
Ø Θα έπρεπε για παράδειγμα να εκμεταλλευτεί τον διακαή πόθο των Γερμανών - Αυστριακών για την ανεξαρτησία της «επαρχίας» τους, της Κροατίας. Θα έπρεπε τότε να πούμε στους φίλους σύμμαχους Γερμανούς ότι συμφωνούμε να ανεξαρτητοποιηθεί η Κροατία αλλά με τον όρο ότι δεν θα αναγνωρίσετε ποτέ τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία, τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης ως τουρκική, τις βλέψεις των Αλβανών για την δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.
Ø Θα έπρεπε το υπουργείο εξωτερικών να εκμεταλλευτεί το «απελευθερωτικό» πνεύμα των Αμερικανών και να έχει λύσει από τότε το πρόβλημα με τα Σκόπια (αρχικά το πετύχαμε στη συνέχεια όμως το απεμπολήσαμε), τη Θράκη και την Αλβανία. Θέματα που σίγουρα θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.
Ø Δυστυχώς ούτε στη συνέχεια εκμεταλλευτήκαμε τη θέση μας, ούτε ακόμη και την αγοραστική μας δύναμη. Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στο ΝΑΤΟ σε εξοπλιστικά προγράμματα, δηλαδή αγοράζουμε πάρα πολλά οπλικά συστήματα και όχι μόνο από Αμερική, Γερμανία, Γαλλία, Ρωσία. Θα έπρεπε κάθε φορά η συμφωνία αγοράς να περιλαμβάνει ως απαραίτητο όρο την μη αναγνώριση των Σκοπίων χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας.
Οι Έλληνες λαός συναισθηματικός μπέρδεψαν την εποχή εκείνη το συναίσθημα, το αίσθημα του διεθνούς δικαίου με την εξωτερική πολιτική και με τα συμφέροντα των Συμμάχων.
Επειδή έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι για όλα φταίνε οι Αμερικανοί, καλό θα είναι να διαβάσουμε την ομιλία του Κρίς Σπύρου πρώην προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας Νιου Χαμσάιρ στην εκδήλωση της Ένωσης Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων, για να καταλάβουμε την πραγματική ή, αν θέλετε, την αρχική θέση των Αμερικανών για το μακεδονικό ζήτημα και πως η ντόπια πολιτική νομενκλατούρα υπονόμευσε την υπόθεση της ονομασίας (αναδημοσίευση ομιλίας) :
Πως χαρίστηκε το όνομα της Μακεδονίας
Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία.
Δεν άντεξα πια. Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.
Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.
Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».
Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας Πινέιρο να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα «Μακεδονία».
Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους. Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης Π. Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε το ακόλουθο ανακοινωθέν.
«Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».
Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».
"...Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπίλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο:
«ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ».
«Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία».Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης. Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ ΄αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».
... Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπίλ Κλίντον ο Τζόρτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Ήγκελμπέργκερ στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια. …Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική. Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε υπουργό πολιτισμού.
Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπίλ Κλίντον αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπίλ Κλίντον. Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μαϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζόρτζ Μπούς.
Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος. (είναι τυχαίο ότι Μπους έχει φιλικές σχέσεις με τον Μητσοτάκη ;;).
Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.
«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελως. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λές άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει»[...]
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία». Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπίλ Κλίντον.
Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπίλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του [...]Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπίλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.
Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»! Ακούστε τι έγινε. Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «πρόχειρη ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”. Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «πρόχειρης επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση! Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπίλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία». Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν. Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή αρκετών διακεκριμένων ελληνοαμερικανών.
Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστει νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!
Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε. Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.
Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!
“Μετά από όλα αυτά, κυρίες και κύριοι, τώρα πια ξέρετε: Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί. Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί. Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι. Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και τώρα πια ξέρετε τι κάνανε τη Μακεδονία μας οι ντόπιοι Έλληνες !”
Νομίζω ότι η ομιλία αυτή αρκεί για να μας θυμίσει τι ακριβώς έγινε την περίοδο εκείνη ( 16 / 4 / 1992 – 16 / 4 / 2008 = 16 χρόνια, ακόμη θυμόμαστε κ. Μητσοτάκη). Στη συνέχεια ο Σαμαράς (υπουργός εξωτερικών) διαφωνεί με τις επιλογές του πρωθυπουργού, παραιτείται και ρίχνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη. Αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας το ΠΑΣΟΚ και το θέμα της ονομασίας δεν βρίσκει λύση. Πρόχειρες επιλογές και άτολμες προτάσεις λύσης. Πως τα φέρνει όμως η τύχη. Τα χρόνια πέρασαν, ο Σαμαράς σήμερα είναι βουλευτής της ΝΔ με υπουργό εξωτερικών την κόρη του Μητσοτάκη. Μόνο που τώρα ο Σαμαράς «ποιει την νήσσαν», υπαναχωρεί. Ο γιος Μπους προσπαθεί να ξεχρεώσει την υπόσχεση του μπαμπά Μπους στους αμερικανοσκοπιανούς.
Η εκάστοτε κυβέρνηση των Σκοπίων επενδύει στον χρόνο και από ότι φαίνεται βγαίνει κερδισμένη. Η αδιαλλαξία τους, με τη παραίνεση των φίλων τους, τους βγάζει κερδισμένους. Προβάλλουν την εικόνα του μικρού αδύναμου κράτους, που πιέζεται από τους άκαρδους ισχυρούς γείτονές του και έτσι κερδίζουν αν όχι τη βοήθεια πάντως σίγουρα την συμπάθεια όλων. Ας μην γελιόμαστε, εδώ που φτάσανε τα πράγματα τα Σκόπια κέρδισαν με τον χειρισμό του θέματος. Είτε με σύνθετη, είτε χωρίς η ονομασία της χώρας τους θα περιέχει τον όρο Μακεδονία.
Έχω την τιμή να διευθύνω το Γενικό Λύκειο των εκπαιδευτηρίων ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ όπου διδάσκω το μάθημα της ιστορίας. Πριν από λίγες μέρες δίδασκα συμπτωματικά στη Γ΄ Λυκείου τη συνθήκη του Βουκουρεστίου στις 17-7-1913. Τότε που η διπλωματία του Βενιζέλου αξιοποίησε την γενναιότητα του Ελληνικού Στρατού και τις νίκες μας στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και κέρδισε με την υπογραφή συμμάχων και αντιπάλων την ελευθερία της Μακεδονίας. Και τώρα κατά μία περίεργη συγκυρία κλήθηκε η ηγεσία μας πάλι στο Βουκουρέστι , στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις αρχές Απριλίου, να ξαναδώσει μάχη διπλωματική. Ευτυχώς σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας μας (κυβέρνηση και αντιπολίτευση από τις ελάχιστες φορές που κατάφεραν να έχουν κοινή γραμμή και να αλληλοστηρίζονται, βάζοντας στην άκρη τα κομματικά συμφέροντα) κατάφερε να κατοχυρώσει έστω προσωρινά με μια ξεκάθαρη απειλή ΒΕΤΟ την αξιοπρέπειά μας. Σίγουρα το πρόβλημα δεν λύθηκε αλλά παρ’ όλα αυτά είναι η πρώτη φορά που δείξαμε ως χώρα ότι εννοούμε αυτά που λέμε.
Ναι, είναι σαφές ότι καταφέραμε τη μη ένταξη των Σκοπίων στην Ατλαντική Συμμαχία. Ας καθίσουμε ήρεμα όλοι μαζί, ηγεσία και λαός, και ας ξανασκεφθούμε. Είναι σωστό να δίνουμε τη μάχη οχυρωμένοι πίσω από το όνομα Άνω ή Νέα Μακεδονία; Το λέω αυτό διότι από πολλά χείλη πολιτικών και από γραφίδες δημοσιογράφων αυτή την πρόταση ακούω και διαβάζω. Νομίζουν καλοπροαίρετα όσοι υποστηρίζουν αυτή την ονομασία ότι θα διασφαλίσει τα εθνικά μας συμφέροντα (εξηγώ παρακάτω).
Πιστεύω ότι έχουμε αυτοπαγιδευθεί πίσω από τη σύνθετη ονομασία Άνω ή Νέα Μακεδονία και δεν βλέπουμε τα προβλήματα.
Θυμίζω ορισμένα:
Το όνομα Άνω ή Νέα Μακεδονία, ως προτεινόμενο επίσημο όνομα του γειτονικού κρατιδίου, δεν μας συμφέρει από ιστορική –αρχαιολογική πλευρά. Είναι οδυνηρή παραχώρηση ιστορικών τίτλων που ανήκουν από την πρώιμη αρχαιότητα στην σημερινή ελληνική περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Αυτόν τον ιστορικό και αρχαιολογικό πλούτο είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε σε ένα πολυεθνικό και θνησιγενές κατασκεύασμα του τιτοϊκού ολοκληρωτισμού;
Τέλος πάντων, ας επανέλθουμε σε αυτό καθεαυτό το ζήτημα. Το τελευταίο διάστημα από διάφορους διπλωματικούς κύκλους ( Νίμιτς ) ακούγεται ως προτεινόμενη λύση η ονομασία «Άνω Μακεδονία». Τα ΜΜΕ αφήνουν να φανεί ότι η κυβέρνηση αποδέχεται τον όρο με τον γεωγραφικό αυτό προσδιορισμό, δηλαδή Άνω Μακεδονία. Για να δούμε όμως κατά πόσο ο όρος «Άνω Μακεδονία» είναι απλώς γεωγραφικός και όχι ιστορικός προσδιορισμός.
Η αξιόλογη συνάδελφος αρχαιολόγος Γεωργίας Καραμήτρου-Μεντεσίδη έγραψε ένα εμπεριστατωμένο άρθρο για το θέμα. Συμπερασματικά παραθέτω στοιχεία του άρθρου για να βγάλει και ο πιο αδαής τα συμπεράσματά του. Τίτλος του άρθρου :
Ποια ήταν και είναι η Άνω Μακεδονία
Η περιοχή που σήμερα ορίζουμε ως Δυτική Μακεδονία ορίζεται από μικρότερους και μεγαλύτερους ορεινούς όγκους και κάπου εκεί ανάμεσα κυλάνε και τα νερά του ποταμού Αλιάκμονα. Αυτήν λοιπόν την περιοχή οι πρόγονοί μας την όριζαν ως Άνω (ορεινή ) Μακεδονία. Ιστορικές πηγές μας περιγράφουν και ορίζουν με ακρίβεια τα όρια της περιοχής αυτής ‘ εκτείνονταν πέρα από τα σημερινά ελληνικά σύνορα και περιελάμβαναν τον ποταμό Εριγώνα, τις λίμνες Αχρίδα και Πρέσπες και τις περιοχές μέχρι τα όρη Dautika, Babuna, Dren στα βόρεια.
Τόσο ο Ηρόδοτος όσο και ο Θουκυδίδης αναφέρουν ότι στην περιοχή αυτή κατά τη διάρκεια της δεύτερης χιλιετίας π.Χ εγκαταστάθηκε το «πολυπλάνητο» έθνος των βορειοδυτικών ελληνικών φύλων, στα οποία ανήκουν ως γνωστό οι Μακεδόνες και οι Δωριείς. Ένα μεγάλο τμήμα τους, οι Αργεάδες Μακεδόνες, στους οποίους βασίλευαν οι Τημενίδες, απόγονοι του Τημένου, γιου του Ηρακλή, μετά από διαδοχικές μετακινήσεις εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ολύμπου. Στις αρχές του 7ου π.Χ. αι., με πρώτο γνωστό βασιλιά τον Περδίκκα, ίδρυσαν το κράτος των Αιγών. Από τις Αιγές, που σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση ιδρύθηκαν από τον Αργείο Κάρανο τον 8ο π.Χ. αι., και αργότερα την Πέλλα, γύρω στο 400 π.Χ., συνέχισαν την επεκτατική τους δράση για πολλούς αιώνες.
Για την ύπαρξη και τη δράση της Άνω Μακεδονίας ο πρώτος που μας παρέχει πληροφορίες είναι ο Ηρόδοτος και συγκεκριμένα σε δύο χωρία. Στο πρώτο (7.173.4) περιγράφει την εισβολή των στρατευμάτων του Ξέρξη στη Θεσσαλία: «εσβολήν ες Θεσσαλούς κατά την Άνω Μακεδονίην δια Περραιβών κατά Γόννων πόλιν, τη περ δή και εσέβαλε η στρατιή Ξέρξεω”. Στο δεύτερο (8.137-139) αφηγείται την περιπέτεια του ιδρυτή του βασιλείου των Αιγών και απογόνου του Ηρακλή, Περδίκκα, ο οποίος, μαζί με τους αδερφούς του Γαυάνη και Αέροπο, «εξ ’Άργεος έφυγον ες Ιλλυριούς (...) εκ δε των των Ιλλυριών υπερβαλόντες ες την Άνω Μακεδονίην απίκοντο ες Λεβαίην πόλιν». Από τον Θουκυδίδη όμως αντλούμε πληροφορίες για έναν σαφέστερο διαχωρισμό μεταξύ άνω και κάτω Μακεδονίας κατά την εξιστόρηση των συγκρούσεων των Αθηναίων και Λακεδαιμονίων στον βορειοελλαδικό χώρο, στη διάρκεια του λεγόμενου Πελοποννησιακού Πολέμου (2.99.1): «ες την κάτω Μακεδονίαν, ης ο Περδίκκας ήρχεν. Των γαρ Μακεδόνων εισι Λυγκησταί και Ελιμιώται κα άλλα έθνη επάνωθεν, ά ξύμμαχα μεν εστι τούτοις και υπήκοα, βασιλείας δ’ έχει καθ’ αυτά. Των δ’ παρά θάλασσαν νυν Μακεδονίαν Αλέξανδρος ο Περδίκκου πατή και οι πρόγονοι αυτού, Τημενίδαι γαρ το αρχαίον όντες εξ Άργους...». Και στα επόμενα δύο χωρία (1.59 και 2.100) ο διαχωρισμός είναι εξίσου σαφής: «και καταστάντες οι Αθηναίοι» επολέμουν μετά Φιλίππου και των Δέρδου αδελφών άνωθεν στρατιά εσβληκότων», «ίππους δε προσμεταπεμψάμενοι από των άνω συμμάχων».
Πληροφορίες αντλούμε και από άλλους ιστορικούς όπως ο Στράβων (7, C326), ο οποίος κατονομάζει ξεκάθαρα τέσσερις περιοχές που ανήκαν στην Άνω Μακεδονία, στην οποία, οι Ρωμαίοι διατήρησαν καθεστώς «ελευθερίας» και αυτονομίας: «και δη και τα περί Λύγκον και Πελαγονίαν και Ορεστιάδα καί Ελίμειαν την Άνω Μακεδονίαν εκάλουν, οι δε ύστερον και ελευθέραν». Ο ίδιος (7, απόσπ.12), αναφερόμενος σε ποταμούς ως φυσικά γεωγραφικά όρια μεταξύ Θεσσαλίας, Ηπείρου και Μακεδονίας, τη συνδέει με τον Αλιάκμονα: «ότι Πηνειός ορίζει την Κάτω και προς τη θαλάττη Μακεδονίαν από Θετταλίας και Μαγνησίας, Αλιάκμων δ’ την Άνω Μακεδονίαν».
Ο Λίβιος (45.29.9 και 45.30.6) αναφερόμενος στη διαίρεση της Μακεδονίας σε τέσσερις «μερίδες» μετά την ήττα του Περσέα στην Πύδνα το 168 π.Χ. από τους Ρωμαίους υπό τον Αιμίλιο Παύλο, ορίζει ως τέταρτη μερίδα την Άνω Μακεδονία «trans montem Boram», με έδρα την Πελαγονία και σύνορα την Ιλλυρία και την Ήπειρο. Αναφέρει σ’ αυτήν, ως κατοίκους, τους Εορδούς, Λυγκηστές, Πελαγόνες και προσθέτει, ως περιοχές, την Ατιντανία, την Τυμφαία και την Ελιμιώτιδα.
Είναι γνωστό, λοιπόν, ότι η Άνω Μακεδονία αποτέλεσε την αφετηρία, το ορμητήριο των βορειοδυτικών ελληνικών φύλων, τα οποία στο βόρειο χώρο ονομάστηκαν μακεδονικά και στο νότιο δωρικά, κατά τον Ηρόδοτο. Σύμφωνα με τον Ησίοδο (8ος αι. π.Χ.) ο Μακεδών ήταν αδελφός του Μάγνητα, γιοί και οι δυο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα και αδελφής του Έλληνα. Κατά τον Ελλάνικο, συγγραφέα του 5ου π.Χ. αι., ο Μακεδών ήταν γιος του Αιόλου και εγγονός του Έλληνα. Η σημασία των αρχαίων αυτών πηγών, που δεν εξαντλούνται στις παραπάνω, έγκειται στο ότι μας δείχνουν με ποιον τρόπο οι νότιοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν, ήδη από τα ομηρικά χρόνια, την ενότητα του ελληνικού έθνους, στο οποίο ανήκαν και οι Μακεδόνες - ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι οι θεοί κατοικούσαν στον Όλυμπο.
Με βάση τα νέα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αιανή Κοζάνης κατά τρόπο λογικό και αναγκαίο συμπεραίνουμε ότι, παράλληλα με τους Αργεάδες Μακεδόνες της Κάτω Μακεδονίας, τα «επάνωθεν», κατά το Θουκυδίδη, ελληνικά βασίλεια της Άνω Μακεδονίας, χαρακτηρίζει τον 6ο και 5ο π.Χ. αι. υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο.
Οι σύγχρονοι νομοί Καστοριάς, Φλώρινας, Κοζάνης και Γρεβενών ανήκαν στην Άνω Μακεδονία, σύμφωνα με το διαχωρισμό της Μακεδονίας από τους αρχαίους συγγραφείς σε ορεινή – Άνω - και πεδινή - Κάτω. Η οριστική ενοποίηση επιτεύχθηκε χάρη στην πολιτική και στρατιωτική ιδιοφυία του Φιλίππου Β’.
Είναι βέβαιο ότι η συμβολή των «επάνωθεν» στη νικηφόρα εκστρατεία ως τις Ινδίες, που έγινε με τη συμμετοχή όλων των Ελλήνων «πλην Λακεδαιμονίων», υπήρξε καθοριστική. Από τις έξι ταξιαρχίες του Μ. Αλεξάνδρου στα 330 π.Χ. τρεις προέρχονταν από την Άνω Μακεδονία, δηλαδή την Ελίμεια, την Ορεστίδα μαζί με τη Λυγκηστίδα και την Τυμφαία (Διόδωρος 17. 57. 2).
Κατά το 2ο π.Χ. αι., και συγκεκριμένα μετά την ήττα του Περσέα στην Πύδνα το 168 π.Χ., σύμφωνα με το διακανονισμό του Αιμιλίου Παύλου στην Αμφίπολη η Άνω Μακεδονία αποτέλεσε την τέταρτη μερίδα. Το ίδιο καθεστώς διατηρήθηκε πιθανότατα και μετά την ήττα του σφετεριστή του μακεδονικού θρόνου Ανδρίσκου στα 148 π.Χ. από τα ρωμαϊκά στρατεύματα, που είχε ως συνέπεια και τη μεταβολή της Μακεδονίας σε ρωμαϊκή επαρχία (provincia Macedonia), με έδρα τη Θεσσαλονίκη
Οι Σκοπιανοί και οι φίλα προσκείμενοί τους γνωρίζουν την ιστορία και διεκδικούν. Οι δικοί μας πολιτικοί και πολίτες γνωρίζουν; Αν ναι, το κρύβουν, αν όχι τότε «η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης».
Πάντως η Άνω Μακεδονία ήταν η ΒΔ Μακεδονία (σημερινή Δυτική και μέρος της εκτός Ελληνικών συνόρων), όρος που χρησιμοποιείται από τον Ηρόδοτο ως και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο και ως σήμερα στην εκκλησιαστική ορολογία.
ΔΕΝ είναι γεωγραφικός όρος, είναι ιστορικός. Δεν σημαίνει άνω και κάτω πάτωμα. ΔΕΝ υποψιάζει κανέναν ότι κάτι παραπάνω ξέρουν οι Σκοπιανοί και ο Νίμιτς;
Προσωπικά διαφωνώ με την παραχώρηση του όρου Άνω Μακεδονία, διότι και αυτό το όνομα ενισχύει και νομιμοποιεί τον σκοπιανό αλυτρωτισμό. Έχουμε κάνει και κάνουμε συζητήσεις επί συζητήσεων και έχουμε καταβάλλει τόσες διπλωματικές προσπάθειες για να αναδείξουμε σε όλους και στη συνέχεια να εξαφανίσουμε το εθνικιστικό ιδεολόγημα του μακεδονισμού που έχει ως κινητήρια δύναμη το όνομα του κράτους. Αν συμφωνήσουμε στην σύνθετη ονομασία Άνω Μακεδονία ενδέχεται να αναγνωρίσει το δικαίωμα στους Σκοπιανούς να διακηρύσσουν διεθνώς ότι αυτοί είναι η Άνω Μακεδονία που θα έλθει να «ελευθερώσει» τα καταπιεσμένα αδέλφια στην Κάτω Μακεδονία, δηλαδή στην «Μακεδονία του Αιγαίου», όπως οι ίδιοι ονομάζουν την Βόρειο Ελλάδα. Στην εξωτερική πολιτική και στη διεθνή διπλωματία δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά προβλήματα. Αυτό που σήμερα φαντάζει μικρό αύριο μπορεί λόγω συμφερόντων να αναδειχθεί σε μεγάλο (διδαχή του Ξενοφώντα ).
Η κυβέρνηση και καμία κυβέρνηση στο μέλλον δεν πρέπει να παραχωρήσει το όνομα Άνω ή Νέα Μακεδονία και για έναν ακόμη λόγο. Αν υποθέσουμε ότι οι Σκοπιανοί δέχονται να λέγονται διεθνώς και έναντι πάντων Άνω ή Νέα Μακεδονία. Αυτό θα είναι το όνομα του κράτους. Το έθνος όμως δεν θα λέγεται ανωμακεδονικό, θα λέγεται σκέτο «μακεδονικό» και μάλιστα με την συναίνεσή μας πλέον. Σκεφτείτε κάτι πολύ απλό : Κανείς δεν μιλά για λαό Μεγαλοβρετανών ή για Μεγαλοβρετανούς υπηκόους . Όλοι τους λένε απλά Βρετανούς αν και η χώρα λέγεται Μεγάλη Βρετανία. Θα έχουμε από τη μία πλευρά ένα κράτος που θα προσδιορίζεται διεθνώς και με ελληνική αποδοχή ως κράτος (Άνω ή Νέα) Μακεδόνων, και από την άλλη μεριά μία ελληνική γεωγραφική και διοικητική περιοχή που θα προσπαθεί να θυμίζει στους ξένους ότι λέγεται Μακεδονία, αλλά δεν θα πείθει σχεδόν κανένα. Παντού θα ακούεται η διεθνής ονομασία Άνω ή Νέα Μακεδονία και μετά από λίγα χρόνια θα εκπέσει ο αδύναμος όρος (Άνω ή Νέα) και θα παραμείνει ο ισχυρός (Μακεδονία). Εμείς δε δεν αποκλείεται να υποχρεωθούμε να δηλώνουμε Κατωμακεδόνες για να μην ενοχλούμε το κρατίδιο που θα χρησιμοποιεί διεθνώς τον όρο Μακεδονία και μάλιστα –ό μή γένοιτο- με δική μας συναίνεση. Είμαστε έτοιμοι να μετονομάσουμε τα ιδρύματά μας σε Αεροδρόμιο Κάτω Μακεδονίας, Πανεπιστήμιο Κάτω Μακεδονίας, Μουσείο Κατωμακεδονικού Αγώνος κλπ; Εάν δεν θέλουμε κάτι τέτοιο τότε ας απορρίψουμε το όνομα Άνω Μακεδονία για τα Σκόπια.
Εξάλλου πιστεύω ότι η διάθεσή μας να τους δώσουμε το όνομα Άνω Μακεδονία αποτελεί λάθος διαπραγματευτικό. Τον Δεκέμβριο του 1991 και τον Ιούνιο του 1992 κερδίσαμε δύο αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υποδήλωναν ότι το νεογέννητο κράτος των Σκοπίων πρέπει να αναζητήσει όνομα χωρίς τον όρο Μακεδονία. Δυστυχώς μόνοι μας υποχωρήσαμε από αυτές τις αποφάσεις και δεν τις αξιοποιήσαμε. Τώρα δεχόμαστε την σύνθετη ονομασία. Γι΄ αυτό η σκοπιανή ηγεσία φαίνεται σήμερα αδιάλλακτη. Διότι τους δώσαμε μηνύματα υποχωρητικότητας και περιμένουν την επόμενη ευγενική χειρονομία μας!
Οι Έλληνες πρόσφυγες της Σμύρνης μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και δημιούργησαν την συνοικία της Νέας Σμύρνης (άλλοι πρόσφυγες δημιούργησαν καινούριες συνοικίες ή χωρία δίνοντας το όνομα της πόλης καταγωγής τους π.χ. Νέα Τραπεζούντα, κ.α). Κατά την περίοδο ίδρυσης των ΗΠΑ κάτοικοι από την Αγγλική πόλη YORK δημιούργησαν την NEW YORK, κ.α ). Οι Σκοπιανοί με ποιο αιτιολογικό μπορούν να δημιουργήσουν την Νέα Μακεδονία. Θα πρέπει (εδώ βρίσκεται το επικίνδυνο σημείο ) να προβάλλουν σχέση με την παλαιά Μακεδονία. Και σ’ αυτήν την περίπτωση στο τέλος θα επικρατήσει αποκλειστικά ο όρος Μακεδονία.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το επίσημο κράτος των Σκοπίων τυπώνει (σχολικά βιβλία) με χάρτες που παρουσιάζουν τα σύνορα της χώρα τους να φτάνουν μέχρι τα Τέμπη. Οι αλυτρωτικές βλέψεις τους είναι ξεκάθαρες. Η διεθνής διπλωματία (δηλαδή η αμερικανική) υποβαθμίζει το θέμα. Και ενώ έχουμε επιχειρήματα δεν τα προβάλλουμε σχεδόν καθόλου. Πρόσφατα σε διαφήμιση γνωστής βότκας στο Μεξικό παρουσιάστηκε χάρτης που αποτύπωνε νότιες πολιτείες των ΗΠΑ να ανήκουν στη μεξικανική επικράτεια, με αποτέλεσμα να εκδηλωθούν έντονες διαμαρτυρίες χιλιάδων Αμερικανών και να αποσυρθεί η διαφήμιση. Φανταστείτε αν αυτός ο χάρτης δεν παρουσιαζόταν από κάποια ιδιωτική διαφημιστική εταιρεία, αλλά από το κράτος του Μεξικού, τι αντίδραση θα υπήρχε από την Ουάσινγκτον.
Κάποιοι πιο «έξυπνοι» από εμάς (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό), εκφραστές υποτίθεται μιας σκληρής ρεαλιστικής διεθνολογικής σκέψης προσπαθούν να μας πείσουν ότι γεωπολιτικά μας συμφέρει η ύπαρξη των Σκοπίων. Θεωρούν ότι το θέμα του ονόματος παραείναι ασήμαντο και υπερβολικά συναισθηματικά φορτισμένο μπροστά στα άλλη οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε.
Το πνεύμα της άποψης αυτής στηρίζεται στο ότι ο ασήμαντος - αδύναμος εχθρός είναι προτιμότερος για γείτονας από έναν ισχυρό φίλο που μπορεί ξαφνικά να γίνει ισχυρός εχθρός. Αν υποθέσουμε ότι το σκεπτικό αυτό έχει βάση τότε ναι τα Σκόπια είναι ο ιδανικός γείτονας. Από τη μια δεν έχει την στρατιωτική δύναμη και από την άλλη αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν ούτε τώρα ούτε ενδέχεται στο μέλλον να απειλήσουν σοβαρά την Ελλάδα.
Στο επιχείρημα, ιδίως του Μπους, ότι τα Σκόπια είναι ένας αδύναμος γείτονας από τον οποίο δεν κινδυνεύουμε καθόλου, γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να του θέσει το εξής απλό ερώτημα : και η Κούβα είναι ένας αδύναμος γείτονας παρ’ όλα αυτά της έχετε επιβάλλει εμπάργκο σαράντα χρόνια τώρα. Κινδυνεύει η Αμερική από την Κούβα ; Μην τρελαθούμε !!!
Στην προσπάθειά τους να μας πείσουν αυτοί οι «έξυπνοι» εγχώριοι και «εξυπνότεροι» εξωτερικοί φίλοι μας προβάλλουν και το επιχείρημα ότι τυχόν διάλυση και διαμερισμός των εδαφών των Σκοπίων μεταξύ Αλβανίας και Βουλγαρίας θα επέφερε τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας», με ότι αυτό θα σήμαινε για το φούντωμα του αλβανικού επεκτατισμού, ενώ θα δρομολογούσε πιθανώς και επεκτατικά αντανακλαστικά στη Βουλγαρία.
Ένα άλλο σενάριο λέει ότι ακόμη και στην περίπτωση που τα Σκόπια απορροφούνταν από τη φίλη Σερβία, και τότε είναι πιθανόν να προέκυπταν έντονες γεωπολιτικές «τριβές» αναφορικά με την έξοδο της στην θάλασσα, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν.
Συμπερασματικά λοιπόν οι απόψεις αυτές των «φίλων» μας οδηγούν την λογική μας στη σκέψη ότι η ύπαρξη του κράτους των Σκοπίων αποτελεί έναν εξαιρετικό σωσίβιο στο εκρηκτικό γεωσύστημα των Βαλκανίων και εμείς πρέπει να ενισχύουμε με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να αποφύγουμε την ενίσχυση παραδοσιακών μας αντιπάλων. Έτσι λοιπόν το μόνο λογικό και συμφέρον που μας μένει να κάνουμε είναι να προωθήσουμε την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, μια και έτσι θα αναχαιτιστεί(;) το κύμα του αλβανικού εθνικισμού στο Τέτοβο και θα εξασφαλιστεί(;) η ακεραιότητα της χώρας.
Προχωρούν ακόμη περισσότερο και παρουσιάζουν όποιον έχει αντίθετη άποψη ως γραφικό, φασίστα, εθνοκάπηλο κ.α. πολλά.
Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι Σκοπιανοί και οι συμβουλάτορές τους. γι’ αυτό και επιδεικνύουν αυτήν την αδιάλλακτη στάση.
Η προσωπική μου άποψη - και ευτυχώς όχι μόνο - είναι ότι οι παραπάνω απόψεις των πολύ καλών μας «φίλων» είναι απλώς φληναφήματα ( μωρολογίες ), που εύκολα φοβίζουν τον κόσμο. Οι απόψεις αυτές θα μπορούσαν να ισχύουν στα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς πολέμους και όχι σήμερα στο χαοτικό και ευμετάβλητο γεωσύστημα των Βαλκανίων.
Εμφανίζεται και από πολλούς το δικαίωμα των λαών για αυτοπροσδιορισμό. Τι ωραία λέξη, τι υπέροχο δικαίωμα, τι φανταστικό …, τι…, τι… Σίγουρα είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε λαού να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει, όπως νιώθει. Έτσι και οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων έχουν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες και όχι ως Σλάβοι που αποδεδειγμένα είναι τόσο ιστορικά, όσο γλωσσικά, αλλά και εθνολογικά. Κατά συνέπεια και η μουσουλμανική μειονότητα είναι τουρκική, αφού έτσι θέλει ή θα θέλει – σύντομα - με την παραίνεση κάποιον να αυτοπροσδιορίζεται.
Ας προσπαθήσουμε να είμαστε στοιχειωδώς σοβαροί.
