Έχοντας στο νου αυτά που μου έλεγε ο πατέρας μου, όταν ήμουν παιδάκι, τελείωσα το διάβασμα του κειμένου, στην ιστοσελίδα του iliou-polis, για τον εορτασμό και την κατάθεση στεφάνου στο μνημείο τιμής στην ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου.
Θυμήθηκα με ακρίβεια τελείας, όλα αυτά που προσπαθούσε τότε να μου βάλει στο μυ αλό, και μάλλον δικαιώνεται για την προσπάθεια του, για όλους αυτούς που με ή χωρίς δόλο μεταφέρουν, με ή χωρίς εμπάθεια αφηγούνται, στις επόμενες γενιές.
Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω όλο αυτό το καλά στημένο σύστημα εγκατάστασης ψευδών πληροφοριών στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο δίκιο είχε όταν έλεγε:
– Αν ακούς κάτι πολλές φορές και από διαφορετικούς ανθρώπους όσο και να καταλαβαίνεις ότι δεν είναι η αλήθεια, στο τέλος χωρίς να το καταλάβεις θα ψιθυρίζεις, μέσα από τα δόντια σου στην αρχή και δημοσίως αργότερα, αυτά που έλεγαν αυτοί.
Σαν νέος θεωρούσα υπερβολικά αυτά που μου έλεγε τότε για το ποιοι γράφουν την ιστορία, πώς την γράφουν πού στοχεύουν.
Όταν μου έλεγε:
- Την ιστορία την γράφουν οι νικητές αφού αυτοί έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι.
Εγώ χαμογελούσα γιατί όπως όλοι οι νέοι πίστευα ότι ξέρω πιο πολλά.
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που μου έρχονται στο μυαλό τα λεγόμενα του. Αρκετές φορές, στο παρελθόν, ένοιωθα την ανάγκη να τα εκφράσω όλα αυτά, π.χ. διαβάζοντας για τα νέα βιβλία στα σχολεία τούτης της χώρας και όχι μιας βοριοευρωπαικής, με ρηχό έως ελλιπή ιστορικό παρελθόν, ακούγοντας και βλέποντας στα κανάλια όλους αυτούς τους ‘‘ελληναράδες’’ πατριδοκάπηλους, που διεκδικούσαν την ψήφο των ομοϊδεατών τους, ίσως δεν είχα το θάρρος, ίσως δεν είχα την ευκαιρία, ίσως, ίσως, ίσως, δεν ξέρω κι εγώ πόσα ίσως χωράνε.
Όμως τώρα δεν θέλω να μείνω με τα ίσως, θέλω να τα βγάλω, να τα πω, να τα φωνάξω, όσο προλαβαίνω ακόμα, μπας και υπάρχουν κι άλλοι που άκουσαν τα ίδια από τον πατέρα, τη μάνα, τον παππού τους και δεν αφήσουν την παραπληροφόρηση να γίνετε πραγματικότητα.
Δεν μπορώ ‘‘πρώην σύντροφοι’’ (έχω το δικαίωμα να σας αποκαλώ ‘‘πρώην’’ αφού, δυστυχώς, ήμουν κι εγώ εκεί που είστε εσείς) να βλέπω γραμμένα στο διαδίκτυο αυτά που βάλανε στο μυαλό σας. Δεν μπορώ να αποδεχτώ να γράφετε για ‘‘αντιστασιακές οργανώσεις’’ και μέσα σε αυτές να είναι (θέλω να πιστεύω ότι το ξέρετε και εσείς) και οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων, των ταγματασφαλιτών, των χιτών, και των αποδεδειγμένα, συνεργατών των χιτλεροφασιστών, που δολοφόνησαν εν ψυχρώ ένα παιδί.
Δεν μπορώ να αποδεχτώ να παίζει η Φιλαρμονική το ‘‘επέσατε θύματα αδέλφια εσείς’’ και αυτοί να χειροκροτούν (το σίγουρο είναι ότι μέσα τους χειροκροτούσαν για τους θύτες και όχι για το θύμα).
Ξέρω ότι μπορεί να κατηγορηθώ για πισωγύρισμα και για προσπάθεια επαναφοράς του εμφυλιοπολεμικού πάθους, δεν με νοιάζει. Μπορεί οι αντιστασιακές οργανώσεις να είναι πολλές, μπορεί για τους δικούς του λόγους ο καθένας να θεωρεί τον εαυτό του θιγμένο από αυτό το γράμμα μου. Δικαίωμά μου είναι να μην θεωρώ αντιστασιακές οργανώσεις, το Σεπτέμβρη του 1944, τις ομάδες του Ζέρβα, του Παυλάκου, του πρωθυπουργού Τσολάκογλου, του Ράλλη και όλων αυτών που εκμεταλλεύτηκαν τη νίκη των ‘‘Συμμάχων’’ τους και εμφανίζουν τους εαυτούς τους πολεμιστές της ‘‘ελευθερίας’’ του λαού.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα θιχτείτε. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα θεωρηθεί ‘‘κατασκευασμένη επίθεση’’.
Είναι απλά μια αγανάκτηση γιατί για μια ακόμη φορά θέματα που αφορούν στην ιστορία αυτού του τόπου, πρέπει από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους ‘‘αριστερούς’’, να διατυπώνονται με περισσότερη ακρίβεια και όχι σαν την περίπτωση του ‘‘συνωστισμού’’ στην παραλία της Σμύρνης.
